yazarların istekleri

depremler dursun!

rüyamdaki bey efendinin karşıma çıkması..

ich möchte çiğ köfte.

koli.

çok var:
güzel bir iş, akşamları vakit geçirecek bir arkadaş grubu, cilt bakım ürünleri, kıyafetler, sanatla dolu bir gün hatta sanatla dolduracağım bir ev ve en önemlisi de beni sinir eden herkesten uzakta olmayı isterdim.

keşke onunla karşılıklı oturup uzun uzun konuşabilsek...

ramazan pidesi

hayata baştan başlamak.
ya ilk denemede yapamadım,salaktım. bence ikinci bir şansı hak ediyorum. ya da joker hakkı falan olsun,pas hakkım olsun.
ama şimdi bu hayatımdaki sevdiğim insanlar da bensiz yapamazlar tabii ki o yüzden hem buradan devam edeyim ama tıkandığı yerde şu anki hayatımdaki sevdiğim insanlara beraber yeni bir hayata geçiş yapalım. ama yeni bir hayat olduğundan da kimsenin haberi olmasın falan işte.
çok mu şey istiyorum bee.
*

karanlığın en köşesindeydim, geceydi. gecenin sessiz çığlığını bastırmak gerekti. notalara sığınmak demekti. let down çalmaya başladı. sonra bir kez daha, bir kez daha... bıraktım onu, dilediği kadar dönebilirdi. olduğu yerde dönmesini iyi bilirdi. sol yanımdan bir tane süzüldü. en derine saplanıverdi. ilk duyduğum ana gidiverdim. muhtemelen sana da olmuştur ey okur. ya da henüz okumamış ve muhtemelen hiç okumayacak olanlara... kanatlarım yok, kabuklarım kırık. duvarlar daha da yüksek, tanıdığım insanların çoğunun hayalleri sönmeye yüz tutmuş artık. zibilyonlarca şey hayal ederdim. hayallerim olsun isterdim. şimdilerde tamamına yakını kayıp... uzunca bir yokuşun tepesinden aşağı sonsuza dek koşacak kadar gücüm olsun istiyorum. güneş hiç batmasın lakin sıcağı da can yakmasın istiyorum. rüzgar bir anne gibi yüzümü okşasın, anneler ve çocukları hiç ölmesin istiyorum. böcekler insanlardan korkmasın, insanlarsa böceklerden tiksinmesin istiyorum. sol yanımızda taşlar kamp kurmasın, dudaklarımız gözlerimize el uzatsın istiyorum. keşkeleri küstürüp düşlerimizi kıskandıracak kadar güzel günler yaşayalım istiyorum... ve let down demişken, radiohead lütfen türkiye'ye gelsin, dünya gözüyle onları izleyebilelim istiyorum.

para istiyom lazım

çorbaya tuz yerine şeker atıp birilerine ikram edip beğenmediklerinde siz ne anlarsınız diye kavga etmek.

(bkz: simge sağın)

elimde olsaydı kendimi bir zaman makinesine koyup 2005 yılındaki istanbul'a ışınlanırdım.

henüz bozulmamış istanbul'un dokusunu hayranlıkla izler, konserlerden tiyatrolara koşar, gençliğin dolup taştığı kafelerde hala psikolojisi bozulmamış yaşıtlarımla boş boş sohbetler edip, günümü gün etmenin keyfini çıkarırdım. bir an bile dur durak bilmez; sahafları didik didik eder, insanların birbirine nefretle bakmadığı yollarda dolaşırken kendimi hayatın akışına kaptırırdım.

henüz hayatın bu kadar zor hale gelmediği, gençler için cennet olan o yıllarda üniversiteyi istanbul'da okuyanlara her daim imreniyorum, özellikle evde mahsur kaldığımız şu 2023 günlerinde..

5.4 milyon dolar.

aklımda ne varsa hallediyor.

son totemimin tutmasını istiyorum, evren artık abidik gubidik şeyler duyacağına 5 dk beni duysun kurban olduğum.

ich möchte çiğ köfte.

her şeyden, herkesten bir lokma istiyorum.

tüm kadın yazarlardan.

anca öyle hissedebiliyorum.

acilen parayı bulmam lazım, onun içinde tarikat kurup başına şıh olmam gerekiyor

yalnız sorun bu din işlerinden pek anlamıyorum
şıh olmama yardımcı olacak biri varsa bana ulaşsın.

malum kişinin artık ölmesi.

mutlu olmak.

evet, sonuçların açıklanmasını bekliyorum şimdi.