yazarların yaşadıklarını hissettiği anlar

çıplak ayakla yuruyus yapmak, çimenlere basmak.

bir akşam ilk kez kuma basmıştım ayakkabıları çıkarıp, yürüdüm öyle biraz.

yaşadığını hissetme edebiyatını bilmiyorum ama yeryüzüne direkt temas etmek hissi farklıymış. böyle her şeyimizle ne kadar da emanetiz.

yeni traşlanmış kaleminin meşe kokusunu içine çekerken, keskin ve sivri ucunu kağıda değdirdiği an... değil tabii ki. başlığa yakışır bir tanım girmek istedim sadece.

yalnizlik. hicbir sey yapmasam dahi yalnizlikla beraber kendi icime yonelme durumu. herkesten, her seyden, tum sorumluluklardan soyutlanip zihnimin icine gomulme hali. kendi dunyamda yasama da diyebiliriz. neticede insan en cok zihninde nefes alir dimi? tabi zihni hapishanesi degilse. vicdani rahatsa…

erasmusta geçirdiğim 3.5 ay. bütün hayatı boyunca toksik bir babayla aynı evde geçirdim, o yüzden o süreç bana ilaç gibi geldi ve kendi kimliğimi keşfettim. gitmeme nasıl izin verdi hiçbir fikrim yok hala, ama iyi ki vermiş.

son olarak mart 2020’nin başında yaşadığım günlerin dahil olduğu kümedir. malum mart ortası saçma sapan kararlarla hayattımıza tahakküm kurdurduk. eve kilitlenmek için yanıp tutuştuk. çok garipsiniz lan, o dönem ben “bir virüs için eve adam mı kapatılır?” derken ben çomardım. haziran gelir gelmez tatile gittiniz. olan benim öğrenciliğimin son günlerine oldu. siz o günlerde “ekmek yapıyoruz yhaaa” kezbanlığındayken, ben delirdim. kafayı yedim. siz ise şu an sanki her şey normalmiş, çalınan yıllar yokmuş gibi takılırken ben senelerdir 23 yaşımı yaşıyorum kafamda. bu bana reva mıydı? değdi mi post apokaliptik romantizminizi beslemek için benim gibi milyonlarca kişinin yaşam enerjisini söndürmeye?

kızım küçücük ağzıyla beni öpünce diyorum tamam. ben yaşıyorum ve daha ne isterim.

bazen uyandığım zaman, aaa ben yaşıyormuşum dediğim oluyor.

ne kadar köfte, o kadar hayat

çayımı sessiz sakin bir yerde sevdiğim bir insanla karşılıklı içebilmek.kac yaşına gelirsem geleyim, çimler üstünde şunu yapabilmek cennet gibi gelicek bana.

sabah saat 6 suları, mekandan çıkmışız iki kız iki erkek, arabayı çekmişiz hayatımızın kıyılarından birine. bir yandan kafamda hızlı yaşanmış bir gece var, bir yandan iş var, bir yandan güzel bir kadın var yanımda, elimde bir içki kadehi var. ve sessizlik var üzerimde, manzaraya odaklanmışım daha çok. sigarayı parmaklarımın arasından hızla fırlatıp, arkadaşa dönerek ''hadi kaçalım artık'' diyorum. o noktada başlıyor işte. gecenin sonuna giden yolda yaşadığımı hissediyorum..

akşam üstü güneşin tatlı kavuruşu ile sahil boyunca müziğim ile birlikte çocukluğumun geçtiği ama artık bana yabancıymışım gibi hissettiren yol boyunca düşüncelerimden kaçarcasına hızlı yürümek. o kadar hızlı yürümek ki tüm geçmişimi arkamda bırakma isteğimin beni dolup taşırdığını boğazıma kadar hissetmek. kilometrelerce yürüdükten sonra bedenim gibi güneşten kavrulan tam da denizin dibinde yalnız olan o banka oturup 'ben napıyorum? neden buradayım?' düşüncelerinde soluklanırken sigara içmek. bitince hemen ardından 'ben buradayım, hayattayım, yaşıyorum.' düşüncelerimi kanıtlamak için bir tane daha içmek. hüzünlü düşüncelerin arasından alabildiğine maviliği seyre dalıp, bana huzur verdiğini düşündüklerime geçip olmayacak hayaller kurmak. o tuzlu ve nemli havayı derince içime çekip, oturduğum banka veda edip yürümeye devam etmek.

en son yaşadığımı hissettiğim an buydu sevgili sözlük.

-20 derecede normal çeşmeden akan su ile yıkanıldığı vakit. o an varya o an! tadından yenmez. dert tasa gam kalmaz.

yatırım tavsiyesi değildir! (ytd) tüm sorumluluk yatırımcıya aittir.

sabah uyandığımda mutluysam.

beyaz taytlı o kızı gördüğüm an idi. sjsjsj

mangalı yakıp rakımı yudumlarken nargileden çektiğim dumanı havaya
üflerken....

trende önümüzde oturan gencin; hal ve hareketlerini gördğüm an.

gencin kulağında bluetooth kulaklık, elinde hoparlörü açık telefon ile kendi gibi görmüş geçirmiş olduğunu düşündüğüm biri ile telefonda sesli sesli konuşuyor. telefon bir yandan şarj oluyor.

gencin giydiği ceketten en son yirmi sene önce görmüştüm. koltuk masasındaki köpük kutularda buram buram lahmacun kokuyor.

resmini çekmek istedim, kankam yapma yazıktır dedi. bence onun gibi birine kolayına denk gelinmez. adam türünün ilk ve son örneği.

telefonda konuştuğu tipe kızlarla yaşadığı diyolıiogları anlatırken gayri ihriyari kahkahayı bastım.
sonra genç kayboldu. belki de gerçek değildi. ben trende rüya gördüm.

kaskın vizörünü açıp rüzgarı içime çekmek.

yaya kaldırımında üstüne süren motorcunun dişlerini eline verdğim an.

sokak hayvanlarını beslediğim ve tedavilerini üstlendiğim anlardır.