az önce eski ev arkadaşımın dolabında bıraktığı şeyleri ayıklarken bir krem buldum. üzerinde aynen şöyle yazıyor;

"arko nem değerli yağlar serisi. hızlı emilen formül. yağlılık hissi bırakmaz. avokado yağı içeren el yüz ve vücut kremi"

normalde saçmış sakal şekliymiş, temizlikmiş, aksesuarmış, kendime bakmaya çalışırım, yani hayvan değiliz ancak "krem" gibi bakım olaylarına hayatımda hiç girmemiştim. merak ettim, açtım, baktım, açık yeşil bir krem. kokladım, güzel de kokuyor. hıyarımsı fresh bir kokusu var.

"tamam lan" dedim, süreyim bundan. aldım elime, en başta kolonya gibi sürmeye başladım, ama heralde fazla aldığımdan olacak ki krem gitmiyor, yani sür sür hala vıcık vıcık durumdayım, kalanını da suratıma, boynuma filan sürdüm. kollarıma bile sürdüm.

resmen krem ile abdest aldım.

bi de "yağlılık hissi bırakmaz" yazıyor. y*r..ak bırakmaz. kendimi şunun gibi hissediyorum;



heralde fazla sürdüm, çok çok fazla.

ama güzel kokuyorum. taze taze.

ankara samimidir, istanbul'da ise hemen herkesin üzerine sirayet etmiş gereksiz bir kibir havası mevcut.

sözlüğe değer katan,samimi yazar arkadaşımız.

allah bu millete bir daha istiklal marşı yazdırmasın.

çok güzel bir haber. bu kadar sanat değeri yüksek, bu kadar milletin özünden çıkmış, bu kadar istiklal ruhuna uygun bir şiir yazılmış mıdır, bilmem.

akdeniz'in, özellikle de doğu akdeniz'in en önemli limanlarından birisine sahip hatay ilçesidir.

şehir, milattan önce, ıv. yüzyılda makedonya kralı büyük iskender öncülüğünde kurulmuştur. tarih boyunca önemli bir ticaret merkezi olmuş, doğu anadolu'nun ve halep'in limanı olarak işlev görmüştür.

iskenderun limanının önemi ve işlevi, arap-israil savaşları sırasında beyrut limanı'nın kullanılamaz duruma gelmesinden sonra arttı.
türkiye'nin en büyük demir-çelik tesisinin ve fabrikaların kurulmasıyla birlikte iskenderun, tekrar önemli bir sanayi ve ticaret merkezi konumuna yükseldi.
iskenderun'un simgesi haline gelen, şehrin doğu kesimindeki yarıkkaya'da esen şiddetli rüzgârın uğultusu, zaman zaman uzaklardan bile duyulabilmektedir.

verem olan birinin ya da eli kesilen birinin havalı gelmesi kadar saçma bir durum. çoğu zaman normal hayat akışına ayak uyduramamak dahil bir çok sorunla baş etmesi gereken insanlar var. bu durumun havalı olduğunu düşünen insanlar kadar psikolojik rahatsızlıkları kendi şımarıklıklarını örtbas etmek için kullanan insanlarda suçludur.

adı üzerinde ama tanım olsun.
--- alıntı ---

hayata sarıl lokantası evsiz, toplum tarafından yok sayılan kişilere iş, aş, yaşam imkanı, psikolojik destek, mesleki eğitim desteği vererek hayatlarına tekrar devam etmelerini sağlayan, türkiye'nin “hayata geri kazandıran” ilk lokantasıdır.

--- alıntı ---
çorbada tuzun olsun'a gönüllü katıldığım bir akşam lokantasının önündeki evsizlere yemek verirken içeri girip yemek yememiz için çok ısrar etmişti ayşe abla. o zaman kendisini tanımıyordum, ettiğimiz sohbet en fazla üç dakika sürmüştür. uzun zaman sonra hayat hikayesini okuduğumda karşılaşmamızı çok iyi hatırladım. böyle güçlü insanların ve güzel fikirlerin daha çok bilinmesi ve desteklenmesi gerek.

bugün doğum günü olan yazar. iyi ki doğmuş. musmutlu bir yıl dileriiiiim*.

bana atabilirsiniz.

özgürleşmiş insandır sırlar genelde yakalanırım korkusu verir insana ama gizlenecek bir sırrı yoksa kimseden pek korkmaz.

rahmetli süleyman demirel çok söylerdi. ama başına bir "binaenaleyh" koyardı.

üzücü bir olaydır. biri "2006 türkiyesine döndük" demiş. hayır, 2006'da en azından televizyonda lgbt bireylerin haklarına değiniyorlardı. buyrun bakın. şu an türkiye 2006 yılından çok daha geride.

1908 yılında seraskerlik makamı yerine kurulmuş olan, şimdiki savunma bakalnlığına karşılık gelen kurum. 1922 yılına kadar varlığını sürdürmüştür.

ilk harbiye nazırı, ömer rüştü paşa, son harbiye nazırı ise çürüksulu ziya paşa'dır.

günaydın sözlük, iş yerinde şu modtayım:

başını uzatıp "beni sever misiniz?" diyen birini.*

gençliğini günümüz döneminde kaybetmeyen, gelecekleri ve emekleri çalınmayan insanlar tarafından sertçe eleştirilen kuşaktır
z kuşağının ileride bu gidişle evi, arabası olacak mı diye düşünüyoruz ama dallamanın biri çıkıp "z kuşağı tiktok çeken aptal bir kuşak" diye geçiştiriyor.çevrenizdeki 3-5 kişinin böyle olması tüm gençlerin böyle olduğunu anlamına gelmez efenim.anlamayan kıt kafanıza sokun artık bunu.

derdi olduğunu hissettiklerime sıklıkla söylediğim cümledir. insanlar bazen anlatmak ister ama anlatmak için de bir dürtükleme beklerler. bu da o dürtüklemelerden biridir.

ilk olarak müzikte ve görsel sanatlarda ortaya çıkmış, sadeliğin ve nesnelliğin ön planda tutulduğu bir akımdır. hegel'in şu sözü minimalizmi oldukça güzel bir şekilde açıklamaktadır: “sade ama basit olmayan, yalın ama yavan olmayan bir güzellik anlayışıdır.”

bahsetmiş olduğumuz gibi minimalizm, ilk olarak bir sanat akımı olarak ortaya çıkmış daha sonra hayatın çeşitli alanlarına uygulanmış bir yaşam felsefesine dönüşmüştür.

görsel sanatlarda şekilciliğin ve duyguya verilen aşırı tepkiye karşı olarak doğmuştur. bu yüzden minimalistler, nesnenin nesne olma özelliğine dikkat çekmişlerdir. o dönemki minimalist sanatçılar genel olarak heykel üzerine çalışmalar yapmışlardır.

müzikte ortaya çıkmış minimalizm akımı ise, biçimciliğe tepki olarak doğmuştur. minimalist müzisyenler, eserlerinde basit ve sık tekrarlayan melodileri tercih etmişlerdir. bu akımın ünlü bestecileri arasında ise yann tiersen, john adams, philip glass gibi isimler bulunmaktadır.

bahsetmiş olduğumuz gibi ilk olarak bir sanat akımı olarak ortaya çıkan bu akım, daha sonra hayatın tüm alanlarına uygulanır hale gelmiştir. özellikle tüketim çılgınlığının inanılmaz boyutlara ulaştığı, insanların sahip olmak ve satın almak üzerindeki büyük takıntıları içinden çıkılmaz bir boşluk oluşturmuştur ruhumuzda. o boşluğu gidermek adına yapmış olduğumuz eşyalara önem arz etme hareketi, aslında içimizdeki o boşluğu gittikçe büyütmektedir. eşyalar ile doldurduğumuz evlerde maalesef ruhumuza yer kalmamıştır artık. işte bu noktada bir baştan başlamanın adıdır minimalizm.

minimalist insan olmak, sadece daha az eşya ile hayat yoluna koyulmak değil, düşüncelerden, insanlardan, yaşam tarzından, alışkanlıklardan, kısacası maddi-manevi bütün fazlalıklarımızdan kurtulmak demektir.

büyüklerimiz bize eskilerle ilgili anılar anlattığında aslında minimalizm izlerini o anılarda bulabiliriz. eskiyen eşyaların atılmak yerine tamir edildiği, kullanılmayan eşyaların başka eşyalarda kullanılarak hem tasarruf hem yenilik yaratıldığı, fazlasına değil yetecek kadarına sahip olunan o yılları dinlediğimizde hepimizin içine bir huzur dolar. çünkü bizler çokluğun getirmiş olduğu azlık ile hayatımızı gereksiz şekilde doldurduk.

minimalist bir yaşamı benimsemek istiyorsak ilk önce bizlere yük olan her şeyden kurtulmamız gerek. bu fazla eşyalar da olabilir, gereksiz düşünceler de olabilir, bize zarar veren eşyalar da olabilir. çok olmasının değerli olmadığını kendimize ifade etmeli, sadeliğin mükemmel huzuruna bırakmalıyız kendimizi.

siz okuyanlar, hala yaşayanlar arasındasınız. ama bunları yazan ben, çoktan yolumu almış olacağım.gölgeler ülkesinin içlerinde. demişliği vardır.

kuş sesleri eşliğinde adeta mutluluk abidesidir.