sanırım şu hayattaki en büyük eksikliğim.
babamın yanında rahat olamam, rahatça konuşamam , iki lafı bir araya getiremem, korkarim çünkü ondan. hep bir mesafe vardır aramizda.baba kız ilişkimiz yoktur. yine de saygı da kusur etmem.

çok da severim babamı. ama galiba aramızdaki bu ilişki onun da babasından böyle gormesinden kaynaklı.
sevilmemiş, sevgi nedir tatmamış. bu yüzden evlat sevgisi nedir bilmez, nasıl sevgi gösterilir bilmez.

özellikle kız çocuğu iseniz baba sevgisini tatmazsaniz eğer, ömür boyunca bu boşluğu dolduramazsiniz. baba sevgisi bambaşka bir şey çünkü.
her evladınızı sevin ve sevginizi özellikle evlatlarınıza göstermekten/ hissettirmekten çekinmeyin. aksi halde sevgisiz büyüyen bir nesil yetiştirirsiniz. sevgisiz büyüyen bir neslin sevgisiz tohumlarını atarsınız dünyaya.

yeni birşey öğrenmek isteyen insanların en önemli özelliği merak etmektir.
birşeyi merak etmeden öğrenemezsin, önce merak edersin sonra öğrenirsin.
öğrenilen her yeni bir bilgide merakını gidermiş olursun bu senin yeni birşeyleri merak etmeni sağlar.
sonu yoktur ama hazzı büyüktür.
merak edenler anlar !!!

ne yazması gerektiğini bilmeyip gelişi güzel yazdıktan sonra hatasını fark eden ve sürekli bunu yapan yazarın karşılaşacağı durumdur.

"arkadaşı tanımıyorum en fazla bir veya iki kez sevişmişizdir"

ben evden kendi terliklerimi getiriyorum böyle bir derdim olmuyor. bizim terliklerde ne var diye konuşancıklarada sesleniyorum kokuyor kardaş kokuyor.

sizin benim gibi insan olan kişiler. bazılar sever bazıları sevmez bir şey diyemem ama belki de sorun üsluptadır?

ben neredeyse tüm modlarla kısa veya uzun sohbet ettim. gayet saygılı ve ilgililerdi. benim de üslubum böyle olduğundan, onlar da bana bu üslupla cevap verdiler.

kimseyi suçlamak niyetinde değilim. ama birilerini suçlayıcı tarzda yazmak ya da kırk yıllık ahbap gibi yazmak sizce doğru mudur? bu tarz davranışlarda ,onların da bir süre sonra aynı üslupla cevap vermesi normal değil midir?

burada sayın ‘juanamaryat’ için yazmadım; ne yaşadığını bilmiyorum. sadece genel olarak açılan modları kötüleyici başlıklar için yazıyorum.

daha önce de belirttim; sözlükte büyük bir problem yaşamadım. yaşasam da sanırım son aşama olarak onlara veya yöneticilere başvururum. sürekli şikayet etmek benim dünyamda yok. yaparsam eleştirimi nazik bir şekilde yapmaya çalışırım. ama baktım çözülmüyor ise benim düsturum şudur ki: ya bu deveyi güderim ya bu diyardan giderim.

edebiyatla ilgilenen bir erkek illa fular takmak, karı kız kovalamak veya ılık olmak zorunda değil arkadaşlar. bırakın şu saçma sapan düşünceleri.

saçların mı ıslak yoksa ıslak mı yaşamak?

şöyle karşılanması gereken kargo;

isviçreli sembolist ressam arnold böcklin’in 1880-1886 yılları arasında die toteninsel (the isle of the dead) adını verdiği 5 resminin teması ölüm.

resmin bütün versiyonlarında görkemli kayalarla çevrilmiş görkemli servi ağaçlarının bulunduğu adaya doğru ilerleyen bir teknede, bembeyaz giysileri içinde ve eşinin çiçeklerle süslenmiş tabutunun başında duran bir kadın figürü ile sahnenin bize yakın tarafında küreklere usul usul asılan kayıkçı figürü yer alır. bütün versiyonlarda, ada bir taş duvarla denizden ayrılmıştır, üç versiyonda vakit gecedir, deniz yüzeyi son derece durgundur ve atmosfer kasvetlidir.
servilerin mezarlık ve yas ağaçları olmaları sebebiyle ölümü simgelediği bilgisi ile beraber duvarlar üzerine açılan pencere ve kapı detayları da cenaze temasını güçlendiren ögelerdir.

1. versiyon; 1880, tuval üzerine yağlıboya, 111 × 155 cm; kunstmuseum, basel,


böcklin’den ölüm adası resimleriyle ilgili günümüze gelen bir yorum ya da öykü elimizde yok ama kurduğu bir cümle bugün de hatırlanıyor : "bir rüya resmi: öyle bir durgunluk hissi yaratmalı ki, resme bakmakta olan kişi kapı çalındığında bile irkilmeli".

böcklin, resmin ilk üç versiyonunu floransa’da çalışmıştı. ingiliz mezarlığı floransada’dır ve hem sanatçının atölyesine çok yakındır hem de ressamın bebekken ölen kızı bu mezarlığa gömülmüştür. resimlerde yer alan kayık, kayıkçı, tabut ve beyaz giysili figür tasviri ile, sanatçının, mitolojideki yeraltı dünyasının nehri sticks’te kayığıyla dolaşan ve ölüleri taşıyan kahron’a atıfta bulunduğu düşünülür.

ilk ve ikinci versiyonlar eş zamanlı bitirilmiştir bu nedenle birbirlerine çok yakındırlar ancak ikinci versiyon daha yalındır.
1880 , tuval üzerine yağlıboya, 74 × 122 cm; the metropolitan museum of art, reisinger fund, new york.


3. versiyon daha aydınlık/açık armonide çalışılmıştır ve ilk kez, sağ taraftaki mezar odasının üzerinde ressamın adının baş harfleri olan ab ibaresini görürüz.

1883 – panel üzerine yağlıboya; 80 × 150 cm; alte nationalgalerie, staatliche museen zu berlin.


4. versiyondan bugün elimizde sadece bir siyah beyaz fotoğraf var çünkü resim 2. dünya savaşında yanmıştı .
1884 – 81 × 151 cm


esen rüzgarın sağ tarafa eğdiği selvilerin bulunduğu 5. versiyon daha iri fırça darbeleriyle çalışılmıştır.
1886 – panel üzerine yağlıboya, 80 × 150 cm; museum der bildenden künste, leipzig.


kaynak 1
kaynak 2
kaynak 3

o yazarlardanım. kendi halimde yazıp köşeme çekiliyorum.

vincent van gogh tarafından akıl hastanesinde çizilmiş olan bu tablo, en bilindik sanat eserlerinden birisidir.
yıldızlı gece tablosu için, ressamın kalmış olduğu akıl hastanesindeki odasından görülen saint-remy-de-provence şehrinin bir yorumu denilebilir. uzun araştırmalar sonunda, tablonun 25 mayıs 1889, saat 04:40’taki gökyüzünü gösterdiği tespit edilmiştir.

kardeşi theo van gogh’a yazdığı sayısız mektuplardan birinde resimle alakalı şöyle diyor: “demir parmaklıklı penceremde adeta bir buğday tarlası görüyorum. sabahları ise gün doğumunu tüm ihtişamıyla izliyorum.”

resimdeki manzara ressamın kalmış olduğu odanan görünen gerçek bir görüntüdür. köy ve kilise kulesi ise ressamın hayal ürünüdür. gerçekte öyle bir köy bulunmamaktadır.

sanat tarihçilerine göre yıldızlı gece tablosunun ölümü simgeliyor da olabileceği belirtilmiştir. van gogh şu sözleri bu bağlantıyı destekler nitelikte:

“yıldızlara bakmak beni daima hayal dünyasına daldırır. kendime sorarım, fransa haritasındaki noktalar arasında seyahat edip belli bir noktaya ulaşıyoruz da neden gökyüzündeki bu parlak noktalara ulaşamıyoruz? nasıl trene atlayıp tarascon’a ya da rouen’e gidiyorsak yıldızlara ulaşmak için de ölebiliriz.”

bir belgeselde kanundan uzun süre kaçabilmiş bir suçlu şöyle demişti:
dünyanın en pahalı işi kaçak yaşamaktır. 1 liralık bir ekmeği 100 liraya alabilirsiniz. büyük ihtimal tosun parayı bitirdi.

küfür yasak olmasa burayı tonlarca yazıyla doldurabilirdim. nasıl bir pislik bu ya? diyecek söz bulamıyorum, bıhtım yav ülkedeki insanların çoğundan.

buradan

kurucumuz ekmeği kesmiş. diyet midir, maddi sıkıntı mıdır bilinmez.
duyduğuma göre askıda gördüğü ekmekleri dahi yemiyor. ve hatta askıdan alıp ekmeğe hasret yazarlara iletiyor.
fedakar bir kurucu, saygılar.

canlı performansları efsane olan aşırı sevdiğim hırvat ikili. birkaç konser kayıtlarını da izlemiştim çok enerjik çok pozitifler, evde izlerken bile eğlendirdiler çok keyifliydi. birgün karantina biter de özgürce dolaşabilirsem konserlerine gidip canlı canlı dinlemek istiyorum. *

dogville

herkesin evinde bulunmasına rağmen ortalamaya bakıldığında en az okunan kutsal kitap.
oysaki ilk emir de “oku” dur.