/yağmur yağar akasyalar ıslanır
bulutlar uçuşur gecelerin
ben yağmura deli buluta deli
bir büyük oyun yaşamak dediğin
beni ya sevmeli ya öldürmeli/

(bkz: gülten akın)

edebiyatta olmaması gereken olması mümkün olmayan şeylere rastlamaktır.

mesela osmanlı zamanında taksiyle birisi yanınıza yanaşıverir ve buna şaşırmazsınız. büyücüler fantastik olaylar anlatılır ve sizi şaşırtmaz.
uzun ihsan efendi bunu çok iyi yapar. (bkz: ihsan oktay anar)

ayrıca şu an okuduğum yüzyıllık yalnızlık kitabı bu şekilde bir kitaptır. okurken aşırı zorlanıyorum o ayrı.

kıyıda köşede kalmış, okunup geçilmiş üzerinde pek durulmamış bir satır arası olurdu. ne anlattığından kendisinin bile haberi yok.

“yanlış zamanda tanıştık. en azından kendime sürekli söylediğim bu. belki bundan bir yıl sonra, uzak bir şehirdeki bir kahve dükkanında buluşuruz ve tekrar deneyebiliriz.”
(eternal sunshine of the spotless mind)

tepki göstermeden önce bir sakin olun.

mavi çatı yayınlarının orijinal nutuğu tahrip ederek yayınlamasının engellenmesidir.* atatürk'ün yazdığı kitapla alakası yok. nutuk ismini kullanıp "çocuklar için nutuk" diye uyarlama bir baskı yapılmış.*

internette dolanan bu belgenin de sahte olma ihtimali yüksek.
buradan

meb'in açıklaması için;
buradan

basın, bunu okullarda nutuk yasaklandı diye lanse ediyor. düşündürücü olan budur.

yok eğer gerçekten nutuğu yasaklamaya kalkmışlarsa o kitabı yedirirler onlara.

edit: yanlış anlamaların önüne geçmek açısından bazı ifadeler kaldırıldı. açıklamalar eklendi.

ayn

bu millet gercekten kafayi yedi artik

nasil bir toplum haline geldik?
mal dedigin sey nasi bu kadar kiymetli hale geldi?
insan hayati neden bu kadar degersiz?
insanlar neden bu kadar ofkeli, ilk firsatta birinin canina kast edecek kadar gozu donebiliyor?

daaat yanlış cavap
doğrusu insanlar ölüyor olacaktı.
işte bu yüzden buradayız.
edit: başlığı ben açmadım.

artık o kadar kötü olaylara şahit oluyoruz ki , inanın kilitlenip salak salak bakıyorum, tepki gösteremiyor um, ne diyeyim, ne yazayım bu olaya ?
bu şahıs insan olsa hiçbir canlıya eziyet edilmeyeceğini bilir, hayvan desem hiç bir hayvan böyle bir canilik yapmaz, bilmiyorum artık susuyorum, içimden konuşuyorum , ne konuştuğumu allah bilir.

yıllardır elim gider gelir bir türlü kısmet olmadı. ya başladım azıcık okudum kaldı ya da hiç başlayamadım derken 150-160 sayfasını dün çarçabuk okuyuverdim. şimdiye kadar ince memed'i okumadığıma, kendimi bundan mahrum bıraktığıma üzüldüm. yaşar kemal'in anlatımı öylesine akıp gidiyor ki, yaşar kemal ile aynı dili konuştuğumuza, benim bunu bir yabancı olarak okumadığıma sevindim. içimde bir yerler kıpırdıyor artık ince memed diyince. adana diyince hiç görmediğim köyleri, çukurova'sı canlanıyor gözümde. iyi ki yaşar kemal, iyi ki geçtin bu dünyadan.

tom ellis.

kendi içinde tek kişilik bir dünya kurmak.

helal olsun! doğru karar.
makam araçlarını satma yasağı falan gelirse şaşırmayın.

aklımda olan bir an önce halledilmeli insanıdır. benimdir. hee mevzu ilerler 'nasılsın bu arada?' derim. ama birini bir iş için aradım ya da birine yazdımsa uzatmam önce konuyu hallederim. sonra seromoniye devam edebiliriz. 'geyikte yaparız o başka her şeyin zamanı var' insanı o insan üzmesenize oğlum.*

delikanlım
işaret aldığın gün atandan
yürüyeceksin
millet yürüyecek arkandan
sana selam getirdim
ulubatlı hasandan
elde sensin, dilde sen
gönüldesin, baştasın
fatih'in istanbul'u fethettiği yaştasın!

attila ilhan'ın ünlü şiiri. iki kişi arasındaki gönül ilişkisi her ne kadar sona erse de, bir süre daha sevdanın sınırları içerisinde seyreder. insanın bedeni, kor bir ateş misali yanar. bu sıkıntılı süreci en güzel anlatan şiirlerden biridir. o yüzden de ismi "ayrılık da sevdaya dahil" olmuştur.

başlarda eğlenmek için yazıyordum ama bu aralar rahatlamak için yazıyorum. daha çok kişiye anlatırsam daha çok rahatlarım gibi geliyor fakat herkese de anlatamıyorum. içime atmaktansa, buraya yazıyorum; iyi geliyor. bi insan tarafından sevdiğimiz gibi sevilmemek neden bu kadar canımızı yakıyor anlayamıyorum. aklıma olumsuz ne varsa getiriyorum, mantıklı bi şekilde düşünmeye çalışıp, zaten olmazdı diyorum. saatlerce düşünüp, mantıkla kurduğum her şeyi; tek bi gülüşü, ufacık bi jestiyle silip atıyor. hoop tekrar başa dönüyorum. saatlerce uğraşıp kumdan kale yaparsın da tek bi dalga saniyeler içinde yerle bir eder ya aynı onun gibi. uzak durup kendi güvenli bölgemde inşa edeyim desem elim kolum bağlanıyor, hiçbi şey yapamıyorum çünkü suya da, kuma da -en önemlisi- denizin o muhteşem atmosferine de ihtiyacım var.

gülen birine tahammül edemeyen insanlar. gülmek, güldürmek kadar güzel bir şey mi var şu hayatta? güzel gülen insanlara karşı zaafım var, ısınıyorum o'nlara.

'kokoreç yesek olmaz mı be?' diyerek karşılık verirdim.
kelle paça sevmiyorum nabayım.