‘düşün uzay çağında bir ayağımız
ham çarık kıl çorapta olsa da biri
düşün olasılık, atom fiziği
ve bizi biz eden amansız sevda’
sevda ancak bu kadar samimi tarif edilebilir. aşk değil sevdanın şairidir ahmet arif.

dağ boyunca yürüyüş ve eve dönerken sevimli teyzeler tarafından verilen minik hediyeler

ter kokusu.

hangi yaşantı ?

bir yere gideceksen alarm kurmak yerine annene söyle. 8'de uyandırmanı istediysen seni 7'de uyandıracaktır. bu da yazılı olmayan bir kuraldır.

sabah sabah sinir bozan haber.

kraldan çok kralcı kafa yapısından kurtulmadıkça bu olaylardan da kurtulamayacağız sanırım.

başta, ülkede olup bitenleri insanlardan gizleyen ya da bambaşka şekillerde kesip biçip montajlayarak yalan şekilde insanlara sunan medya, ardından da yapılan yanlışı, kendisine de yapılmadığı sürece görmeyen, hatta alkışlayan tipler... bizi esas batıranlar bunlar. eğer bu iki kesim olmasaydı, siyasiler de bazı şeyleri yapacak cesareti bulamazdı.

yazıklar olsun senelerdir 1 milim ilerleyemeyen ve haklıdan değil güçlüden yana olan bu kafa yapısına!

bana ne lan diyen psikologdan iyidir. dertleşirsiniz mis gibi.

peki.

bu konuda türkler sanırım en başarısız ülke, matematikteki başarısızlığımızla (orada da birinci yada ikinciyiz) ve şu anda okuduğunu anlamaktaki neredeyse %50 oranımızla doğrudan ilgili olduğunu düşünüyorum. uzun yıllar uluslararası lojistik operasyon yapmış bir insan olarak söylüyorum, iş dışında genel olarak çok fazla alana ilgi duyan aşırı meraklı, bir konuyu dibine kadar öğrenmeden rahatlayamayan bir tipim, ama bu dil konusunu başaramamak, kendimle ilgili ortaya koyduğum bütün iddiamı çürütüyor, hiçbir zaman ingilizcem çok iyi diyemedim, işimi yapabiliyordum, yeterliydi, aynı konularda yazışma yapılan yabancı müşterilerle, yine aynı şeylerin ezbere konuşulduğu fuarlarda bir şekilde hallettim, ama sonuçta iyi diyemiyorum, en son farklı sektördeki bir iş görüşmemde, ekstra olarak sordular, yine çok iyi değil dedim, aniden oradaki yabancı bir çalışanla mülakat yapacaklarını söylediler, soluğum kesildi, hayır dedim istemiyorum, korkmayın dediler.. neyse yaptık, dedimki nedir benim seviyem ortamı, yok dediler baya iyi, orta denemez, 10 yıl abd de okumuş yaşamış bir rus kişiydi mülakatı yapan, onunla aynı derecede olduğumu söylemiş, ama ben güvenip iyi diyemiyorum, bu konuya çok kafa yordum arkadaşlar, öncelikle, bence zihniyetimizden kaynaklanıyor, sadece yabancı dil konusunda değil bu tutukluğumuz, insanı büyüme aşamasında hiç rahat bırakmıyorlar, hep bir sınır koyuluyor herşeye, orda şöyle davranma, burda bunu yapma, hep cezalar, negatif şeyler, korkularla büyütülüyoruz, bu düşünce şekli yüzünden de kimse hiçbir yerde kendisi olamıyor, kendisini bırakmayı, cesaret edip birşeyleri denemeyi, yanılmanında mümkün olduğunu, ayıp birşey olmadığını öğrenemiyor kimse, bizim kuşakta (70-85 arası, doğanlar diyelim) çok iyi ingilizcesi olanda pek yok, bende kurslara gittim, ders aldım, dualingo filan hepsini denedim (istikrarlı bir şekilde sürdürmedimde ama) bir türlü halledemedim, youtube da nasıl öğrenilmesi gerektiğiyle ilgilide birçok video izledim, cambly biraz kafama yattı, en azından benim öğrenme şeklimin ona uygun olduğunu anladım, bunun önemli olduğunu farkettim, genel olarak bir şeyi nasıl öğrendiğiniz de çok önemli.. çünkü dersleri izleyemiyorum, sıkılıyorum..
öğrendiğim kadarıyla cambly de öğretmen seçimide çok önemliymiş, bazıları yanlışını farkedip sana açıklayıp gramerini izah edip filan, o şekilde çalıştırıyormuş, onları bulmak lazımmış, birde türkçe bilen türkiyede yaşayan yabancı öğetmenler de tavsiye ediliyor, son olarak iki kişilik yada üç kişilik gruplarla eğitim almak hem fiyat olarak hemde ders açısından avantajlı olabiliyormuş, şimdi yazarken farkettim, baya da birşey araştırmışım, bu ara ve her zaman gündemimde birinci sırada bu yabancı dil meselesi, bu sefer halledicem çok utanıyorum, ayıp yaa..

arada bir kendi profiline girip ''döktürmüşüm bee'' demeyen yoktur sanıyorum.

t: övünmek gibi olsun, çok sık yaşadığımdır.

fizik kimya müzik alanlarında elektronikçidir. bilgi ağırlıklı tanımları vardır.

ülkemizde 2002'den sonra doruk noktasına ulaşmıştır.

kelime-i şehadet tir. gerisi boş laftır.

her gün alırım bir dal. genelde "inşallah yüzün hiç gülmez. allah belanı versin" şeklinde olur. öyle tövbe falan da etmez. bayağı içinden söylüyor bunları. sağ olsun.

orijinal adı reise der hoffnung* olan isviçre-türkiye-ingiltere ortak yapımı, başrollerini nur sürer ve necmettin çobanoğlu'nun paylaştığı bir göç filmi. '90 yapımı. film en iyi yabancı dilde film dalında yayımlandığı yıl oscar ödülünü isviçre'ye kazandırdı. dili türkçe olan filmin siyad ödülü de var.

az önce nur sürer başlığını açarken aklıma geldi, baktım. youtube'dan bile izlenebilen film neden türkiye'de bu kadar az biliniyor anlamak çok güç. buradan

kral şuppiluliuma heykeli.

kadıköy / bugün

ülkemizde yerli 4x4'ten geçilmediği için özellikle yabancı menşeli istemiş hazret.

kedi canını senin.

kişiden kişiye değişmekle beraber bir rem uykusu genelde 5-30 dakika aralığındadır ve bir gecede 4-6 kez tekrarlanabilir. rem uykusunu tamamlamadan uyanan kişilerin gün içinde yorgun, asabi ve dikkatlerinin dağınık olduğu gözlemlenmiştir.