normal şartlarda olmayan, olmaması gerekendir. din, kişiye özel bir inanç sistemidir. isteyen, istediğine inanır, istemeyen de inanmaz. fakat dinlere inanan insanların önemli bir çoğunluğu, kendisinin dinen doğru bildiği/sandığı şeyleri, diğer insanlara dayatıyorlar. bu da inanmayan kesimlerden "din karşıtlığı" olarak adlandırılan ama çok da haklı olan bir tepki doğuruyor. kimin neye inandığı, nasıl inandığı, ne yaptığı (başkasına zarar vermediği ya da baskı yapmadığı sürece) beni ilgilendirmez. ister namaz kıl, ister yoga yap. ama bana "dinimizde şu günah, bu haram" deme. beni kendi ahlak anlayışında, kendi doğrularına sığdırmaya, sıkıştırmaya çalışma. sen kendinde bu hakkı görürsen, yarın da başkası sana çıkar "dinde bu haramsa öbürü neden helal, o kadar dindarsan bunu yapma, şunu deme" falan der.

bir noktaya daha değinmek istiyorum: yaklaşık bir ay kadar önce, sosyal medyaya bir video düştü. istanbul'da meyhanelerin olduğu bir sokakta, sarıklı sakallı insanlar, içki içen müşterilere kibar kibar içkinin haram olduğunu, dine dönmeleri gerektiğini falan söylüyorlardı. biz bir cuma namazı çıkışında "din yalan, allah yok" minvalinde bir şey söylesek; hem dövüle dövüle öldürülürüz hem de ülkenin dindar kesimi bunu kırk sene diline dolar. ama kendileri yapınca ve tepki alınca şu cümleler kuruluyor: "siz din düşmanısınız. bizim dinimize saldırıyorsunuz. islamofobi bu..."

uzun lafın kısası; çuvaldızın bana saplanmasına razıyım, yeter ki arada iğnenin ucunu da kendinize dokundurun.

“ey millet! iyi biliniz ki, türkiye cumhuriyeti, şeyhler, dervişler, müritler, mensuplar memleketi olamaz. en doğru, en gerçek tarikat medeniyet tarikatıdır."(30.8.1925) m.k. atatürk

normalleştirilmeye çalışılan tarikat, cemaat yapılarından biri de bunlar. nurcusu, nakşisi, menzili, aczimendisi, kadirisi, fethullahçısı bitmiyor ülkenin.

eline ne geçerse okuyan kişiyle sohbettir. burada önemli olan nokta muhatabınızın gerçekten okuyup okumadığıdır.*

okul hayatım boyunca hiç okuldan kaçmadığım için cevabı bende boş küme olan sorudur.

vallahi klas hareket...

delirmek bazen gerçekliğe verilebilecek en uygun tepkidir.

–philip k. dick


tanım: içinde deli kelimesi geçen aforizmaları paylaştığımız başlıktır.

kavuğu boşa devretmemiş demek ki, hissi kablel vuku olmuş...

devri daim olsun, ışıklar içerisinde yatsın.

sürekli her yerim ağrıyor.

filozof olan karl popper’ın bir sözü bu durumdaki görüşlerimi yansıtmaktadır.

karl’a göre gerçek cehalet; “bilginin yokluğu değil, onu edinmeyi reddetmektir.”

ermolettin isimli yazar arkadaşımızın bu derece evrim geçirebileceğini asla ve kat-a tahmin edemezdim.

gerçi meriç lakabını bana yapıştırdı öyle vazgeçti, canı sağolsun.

ama bu meriç dili ve edebiyatının tarihçesi ile alakalı bir ara hasbihal etmek isterim kendisiyle.*

umarım hiçbir dostumuz sevgisiz yaşamak zorunda kalmaz diyerek desteklediğim başlıktır.

sözlük yazarlarını sokağa davet ediyorum. bu bir darbe girişimi olabilir..

birileri bana yazınca çok mutlu oluyorum. sanki kitap hediye etmiş, bana kar küresi almış ya da gülümsemiş gibi oluyor. bende nickaltı yazmayı çok seviyorum. taktir etmek, beğendiğimi belirtmek, bir yazarı desteklemek hoşuma gidiyor. kimseyle rekabet halinde değilim. birilerinin mutlu olmasına sebep olunca bir şeylerim eksilmiyor, kalbim daralmıyor. aksine ben daha da mutlu oluyorum. tanıdık ya da tanımadık birine içinden geldiği için iltifat etmek gibi. karşılık beklemeden sadece o an söylemek istediğin için gibi. nickaltı da öyle işte. mutlu etmek ve mutlu olmak için küçük sebeplerden birisi..

reyizimizin muhteşem eserlerini övdüğü saatlerde gerçekleşmiştir. hadsiz başka saat mi bulamadın intihar edecek! maddi sıkıntı falan değildir yegenim pisikelecik sorunları vardır.

söylenen şudur ki, oruçluyken unutup su içen, yemek yiyen kişi uyarılmaz. hele yaşlı ve çocuksa.

sevgili babaannem, namazında niyazında kadındı. orucunu da aksatmadı ölene kadar. ama şöyle bir durum vardı ki, alzheimerdı. bizimle birlikte sahura kalkardı. sonra öğle vakti geldiğinde anneme ‘acıktım ben’ derdi. annem de ses etmez, yemeğini koyardı önüne, bize de sus işareti yapardı. babaannem tabi orucu falan unutuyordu. akşam da iftarını yapardı; çünkü öğlen yediğini de unutuyordu zaten.

yani efendim unutup da yiyip içiyorsanız sorun değil. ama yaşlıysa veya çocuksa dokunmayın hiç.

günümüzde çoğu insan bu dertten muzdarip. zaman bizi tembelleştirdi sanırım. istiyoruz, istiyoruz ve istiyoruz. ancak nedense yeteri kadar çaba göstermiyoruz. en kolay yolu seçiyoruz her zaman. biraz zoru görünce neyse bi dursun şimdilik deyip sıvışıveriyoruz. oysa ne güzel demiş sezen aksu: ne söylesen, ne beklesen / yaradandan ya da kaderinden / ele geçmez istediğin / uğruna savaş vermediysen... savaşmayı unutmuşuz biz.

öhöm öhöm, kaptanınız konuşuyor.
uçakların sağ kanadında yeşil ışık, sol kanadında kırmızı ışık bulunur. arkalarında da beyaz ışık bulunur. bunlara navigasyon ışıkları denir. yeşil ve kırmızı, sağ ve soldan 110 derecelik, beyaz ışık 140 dereceyle arkadan görülebilir. gece uçuşlarında uçaklar, özellikle görerek uçuşta birbirinin yönünü bu şekilde tayin edebilir.
ek olarak iki uçak burun buruna geliyorsa iki pilot da sağ tarafa dönüş yapar, bu şekilde ölümcül bir kazadan son anda dönülmüş olur. gece görerek uçuşlarda size doğru yaklaşan bir uçak gördüğünüzde ışıklarına bakarak yönünü tayin edip aksiyon alabilirsiniz.