çanlar kimin için çalıyor...

ilk fırsatta görmek istediğim mescit.

seks hakkında da yazıp, konuşabilen kadınlardan ödünüz kopuyor di' mi, ancak minik falluslarının güdümüyle kendini gerçekleyebilen zavallı zibidiler sizi.

sizi mizojinizminizde boğacağımıza bugün de lilium sayesinde yeminler ettik, var ol sis.

toplumun neredeyse %80'nin anlamadığı asalettir. o suskunluğu eziklik sanırlar, daha da üstüne giderler. hadsizliğine kaldığı yerden devam etme gücünü kendinde bulurlar.

güney afrika'da bulunan, bizim keseli ceylan dediğimiz antilop'tur.
çok yükseğe ve uzağa sıçrayarak, çok hızlı koşabilen bir hayvandır.
güney afrika cumhuriyeti'nin rugby milli takımına ismini verir.

yer değişikliğinin insan ruhu üzerindeki olumlu etkisini anlatan atasözüdür. ne yazık ki içinde bulunduğumuz pandemi ve yasaklar döneminde gerçekleştirmesi zor olan durumdur. tıkıldık kaldık dört duvar arasında.

taliban için lokum dağıtana yaptırım olmaz, taliban bayrağı açana yaptırım olmaz ama onu protesto edene yaptırım olur.

ekşi'den gelenler bilir, bunun başlığı açılmıştı.* görür görmez aşık oldum. oradaki nickimden utandım. o ne basitlikti yahu. insan az düşünür alırken. neyse, orada tekrar çaylak sırası bekleme gereksizliğine girmeyecektim tabii. içimde ukte olmuştu. dün de burayı keşfedince dedim ki: "gün bu gündür. yapıştır."

yeteneksiz olmak mümkün değildir sadece henüz keşfetmemişsinizdir fazıl say evinde piyano olmasaydı nerden bilecekti bu kadar yetenekli olduğunu sakin olun ve yeteneğinizi keşfetmeyi bekleyin.

evvelsi gün, gece 2 civarı, hava serin, ses seda yok, arada rüzgarın uğultusu duyuluyor sanki bir şey anlatmak istermişçesine. yeşil renkle bezenmiş koltukta oturuyorum öylesine, daha sonra bir ses duyuyorum. ‘evet, evet bu annemin sesi’ diyorum. aramızda kısa bir diyalog oluyor:
+kızım
-efendim anne?
+saçımla oynar mısın?
-gel, gel oynarım tabii.

daha sonra geliyor yanı başıma, kedi misali kıvrılıyor bacaklarıma doğru. saçları ipek gibi diyorum içimden, yumuşacık… daha sonra acıtıyor muyum?diye soruyorum, yok
diyor, tamam o hâlde diyorum. devam ediyorum ipek gibi saçlarıyla oynamaya. bir süre hiç konuşmuyoruz, bir anda bir ses duyuyorum, ellerin pamuk gibi diyor, öyle mi? diyorum, öyle diyor. bir süre daha oynuyorum saçlarıyla… öyle oynarken saçlarıyla, aklıma birden ölüm düşüyor, hüzünleniyorum aniden, belli de etmemeye çalışıyorum. annemin ne kadar yaş aldığını fark ediyorum, onun saçlarıyla daha ne kadar oynayabilirim, ona daha ne kadar sarılabilirim diye düşünüyorum, hüzünleniyorum yine. bu zamana kadar geçirdiğimiz vakitler gözlerimin önünden geçiyor, kahroluyorum içten içe… ölüm de doğum kadar hayatın bir gerçeğiydi, normaldi. fakat insanın canından canının gitmesi, nefesinin gitmesinin düşüncesi o kadar korkunç ki, düşünmek dahi berbat. ‘kabullenebilir miyim?’ diyorum kendi kendime, nasıl devam ederim yaşamaya hiçbir şey olmamış gibi?… nasıl devam edebiliyor bunca insan sevdikleri olmadan yaşamaya? ediyorlar bir şekilde, etmek zorundalar diyorum, aileleri var, sorumlu oldukları bir hayatları, bir çocukları, bir şeyleri var diyorum. ya benim? benim olacak mı? ben böyle düşünürken bir ses duyuyorum. evet, evet annemin sesi…

(bkz: felan)
bir de bunu yazıya dökenler var aman aman.

hepsinin kafasının güzel olduğu belliydi 20 senedir.

kimin kimi takip edeceğini size mi sorucaz arslanlarım. hadi yürüyün lan adamın ayarlarıyla oynamayın.

avrupa birliği ülkelerinde en fazla %5 olan, türkiye'de ise %10 olan barajdır. kenan evren'in ülkeye hediyesidir(!). pek çok insanın "ben bu partiye oy versem ne olacak, barajı geçemez ki" deyip oy vermemesine sebep olmuştur.

örneğin, 2002 seçimlerinde baraj %5 olsaydı meclise şu partiler de girebilecekti:

(bkz: doğru yol partisi)
(bkz: milliyetçi hareket partisi)
(bkz: genç parti)
(bkz: demokratik halk partisi)
(bkz: anavatan partisi)

sonuç olarak, yüksek seçim barajı anti-demokratik bir unsurdur.

karşındaki insanın seni anlamayacağını bildiğin için, kendini yormamak.

bazı ülkelerde okul asmak ciddi bir durumdur. okul asılınca veli aranır, hatta para cezası bile verildiğini duymuştum. hatta bazı asya ülkelerinde, serumla dahi okula gidildiğini, bu konuda iltimasın olmadığı biliniyor. sistemde disiplin oluşturulmadığı için tablonun bu şekilde olduğunu düşünüyorum.

nasıldı
önce sevinç uyutmadı beni
sonra üzüntü nöbet tuttu bütün gece
ikiside gidince başımdan
uyudum, ama ah, her mayıs gecesi
bir kasım sabahı getirdi ardından
senin derdin benimdi
benimki senin
paylaşmazsam bir sevinci seninle
yoktu benimde sevincim.

bertolt brecht

kendini yönetirsen dünyayı yönetecek gücü bulabilirsin.
eflatun