doğum günün kutlu olsun çocuk. sevdiklerinle nice mutlu seneler dilerim.*

türk toplumu olarak sanata olan ilgimiz ve yaklaşımımız zaman içinde dalgalanmalar göstermiş ve yaşadığımız 21. yüzyılda herhalde en kötü zamanlarını geçirmekte.

göktürklerden başlayıp, selçuklu, osmanlı devirlerinden türkiye cumhuriyetine uzanan devir göz önüne alınırsa cumhuriyet döneminde hem eski devirlerin eserlerini koruma hem de önceki devirlerin kendine has yetkinlikte eserlerinin yanına yenilerini koymakta sıkıntı yaşadığımız söylenebilir.

bugün osmanlıdan kalma çeşmelerin grafiti ve aşk mektupları mağduru olduğu, selçuklu sultanlarının mezarlarındaki kemiklerin köpeklere mama olduğu kaotik bir dönemden geçerken sanatta çığır açmamızı pek bekleyemezdik tabi.

birçoğunuz görüp duyuyordur, bir yerlerde yeni yerleştirilen bir heykelin haftasında tahribata uğratıldığını ya da emek verilip şehrin güzel yerlerine yerleştirilen resimlerin amatör ressamların hışmına uğradığını.

büyük ihtimalle eğitim sistemimizde sanata ayrılan yerin kısıtlı olması ve bu bilincin aşılanmaması bu noktaya getirdi bizi toplum olarak.

bugün sanat sergilerine gitmek belirli bir zümre dışında normal insanlara pek de hitap etmeyen boş bir aktivite olarak görülüyor.

o kadar sinirleniyorum ki bunları okurken. ciddi anlamda içim acıyor artık, kaldıramıyorum bu haberleri.


haberin devamı için

aralara ne sıkıştırdığın önemli.
hayatının değeri o ayrıntılarla ortaya çıkar.

alfred adler der ki: her insanda aşağılık kompleksi vardır. kimisinde daha belirgin görülür kimisinde geri planda kalmıştır. sorsak kimse buna sahip değildir ancak her insanda eser miktarda bulunur. nevrotikler ise bunu başka davranışlarla üstünlük duygusuna dönüştürmeye çalışır.

henüz bir yabancı ülkeye gitmediğim için bir şey yazamayacağım başlıktır.

an itibariyle marikaki'nin çılgın atarak anons yapmayı arşa çıkarttığı yayın olmaktadır...

malzeme bu , millet bunu seviyor, bununla kendini avutuyor.
gerçeklerden kaçtıkça, onlarla hiç karşılaşmayacağını düşünüyor,
kısaca kendi kafasındaki sanal dünyayı yaşamaktan zevk alıyor .
biraz daha üzerlerine gidilirse de,
' biz buraya kafa dinlemeye geliyoruz ' diyerek tepki gösteriyorlar.
ben de o kafalar nerde yoruluyor ki , dinlendirmek için sürekli bir arayış içindesiniz diyorum ama kime ?

az önce tam yarım saat harcayıp, bir kaç farklı yazı okuyup, bir kaç siteden aldığım bilgileri toplayip ' türkiyenin covid aşısı sorunu ' şeklinde açtığım başlık ve tanım okunmadı bile.

aşağıya doğru anında aktı gitti.
kime ne söyleyebilirsin,
buranın özellikle gençlerden oluşu, onların da çoğunun aklının şeyinin ucunda olması bu sonucu doğuruyor maalesef.

akşamdan kalan pasta yeniyorsa normaldir, akşamdan kalan pasta kahvaltıda yenir zaten genelde.

ben mesela seçmeden önce tıkırdatıyorum hafifçe. sonrasında güneşe doğru biraz tutup bakıyorum içi ne alemde, anlamaya çalışıyorum. kulağıma yaklaştırıp tekrar tıkırdatıyorum. tok ses geliyorsa seçiyorum. tok ses önemli. ya allah aşkına burcuna göre sevgili seçmek ne?

deliksiz uyku. gece gece istenecek makul isteklerden biri olmalı.

planlarını kimseye söyleme.insanlar iyi şeyleri mahvederler.

kültür şoku, kimlik bunalımı ve terbiyesizlik.

bir insanın başka bir insanı mutlu etmesi için öncelikle kendisi mutlu olmalıdır. mutluluk bulaşıcıdır. muhtemelen kocası da onu mutlu etmiyordur.

mardin'in, merkeze yaklaşık bir saat uzaklıkta olan ilçesi. en güzel tarihi konakların bulunduğu, telkarinin sanatla bütünleştiği, dizilere konu olması nedeniyle turistlerin en çok ziyaret ettiği yerlerden biri.

o da sizi ciddiye alır ve sonunda öldürür. eksik olmasın.

‘fikirler top ve tüfekle cebir ve şiddetle yok edilemez ‘
elbette elde baltayla heykel kırarak da...

ilkeleri amerikalı iktisatçı ve mühendis frederick winslow taylor tarafından 1880'lerde geliştirilmiş olan ve 1911 yılında yayımladığı "bilimsel yönetimin ilkeleri" (the principles of scientific management) adlı eseri ile ortaya konmuş olan bir üretim yöntemidir. sanayi devrimi'nin getirdiği makineleşmenin bir sonucu olarak işçi emeğinden mümkün olduğu kadar fazla yararlanmayı hedef tutmuştur. işçinin bir makine gibi çalışmasını amaçlayan bu sistem ilk kez 19. yüzyılın sonlarında amerika’da uygulanmıştır.