damat düşsün onda sıkıntı yokta damadın içlediği* paralar kadar taş düşerse sıkıntı.

yeşilçam'ın gerçekten sultanı olan oyuncu. özellikle anadolu kadını rollerinin hakkını sonuna kadar vermiştir.

'bana bakmaya mecbursunuz' diyerek aileyle yaşamayı seçtiğim karşılaştırma.

ne önüm var ne arkam, bitaneciğim, bana değil de kime bakacaklar. tey allah'ım.

kazık esprisi yapılmış, tüh.
en değil ama tadına baktığım şeyler var tabi. cif*, kolonya, mürekkep, kağıt, kan, dudak kremleri...diye gider bu sıralama. böyle düşününce ıyy nasıl bir midem varmış benim dedim.*

efendim bu vikingler ilginç insanlarmış. kendilerini taa küçükken, asteriks ve oburiks adlı çizgi filmle tanıdım. boynuzlu başlıkları ve bir türlü doymak bilmeyen oburiks ile pek de sevimli görünürlerdi gözüme.sonradan büyüdük, araştırdık ve vikingler dizisini izledik ki orada pek de sevimli olmadıklarını gördük.

bu kan kartalı olayı aslında vikinglere özgü bir idam yöntemi. bildiğim bu yöntemle ilgili yazılı bir kaynak var ama uzun zaman üzerinde tartışılmış. bir süre böyle bir yöntemin fiziksel olarak imkansız olduğu, bulunan yazıların da yanlış yorumlandığı belirtilmiş. ee bir de arkeolojik kanıt olmayınca olay efsaneye dönüşmüş. ama son araştırmalara göre fiziksel olarak böyle bir idamın mümkün olduğu söylenmektedir. bu yöntem ayrıca vikingler dizisinde yayımlanmış; izlemedim ama konuyu araştırırken diziden bu sahneye denk geldim.

şimdi gelelim bu idamın yöntemine: kurbanın önce sırtı açılıyor, sonra kaburgaları tek tek omurgadan ayrılıyor ve yanlara açılıyor ve en son akciğerler de çıkarılarak omuzlarına konuluyordu. görünüş olarak kartala benzediğinden, yani bir nevi kanat gibi göründüğünden bu isim verilmiş.

araştırmalar şunu göstermiştir ki kurbanın akciğerleri çıkarılırken zaten ölmüştü. efsanelerde, akciğerlerin çıkarıldığında dahi kurbanın canlı olduğu yönündeydi. ha bir de böyle ince bir işlem için gerekli aletlere sahip olup olmamaları konusunda yeterli bir veri olmadığından bu işkence yöntemine şüpheyle yaklaşıldı. ama uzmanlara göre 7.yy.dan kalma bir anıtta bu işlemi gerçekleştirebilecek bir alet tasvir edilmiş. yani sözün özü şu: böyle bir işkence yöntemi var mı yok mu bilinmez ama uzmanlara göre böyle bir yöntem anatomik olarak mümkün.

şunu da belirteyim; vikinglerin hannibal’a şapka çıkartacak işkence yöntemleri varmış. işkenceyi sever ve cesetleri değişik şekillerde sergilemeyi severlermiş. kesilen kafası koltuk altına yerleştirilmiş ve çene kemiği kayıp bir kadın cesedi de bunu doğruluyor.

bilinen şu ki, bu tür yöntemleri ancak onurlarını ve kendilerini küçük düşürdüklerini düşündükleri düşmanlarına ve gerçekten nefret ettikleri kişilere uygularlarmış. neyse ki…

okumak, yazmak, ev işi yapmakla baş edilebilecek durum.
zevkli değil ama kafayı yememek için boş durmamak lazım. en azından benim boş durmamam lazım. geçen sene ramazanda tüm evin duvarlarını bile silmiştim. durdukça bunalmamak için.

çok teşekkür ederim. efsanesiniz ne diyim. kalbim eriyor…

ikisi birden diyeceğim versus. şöyle:


görselin kaynağı

çırağan baskınında yedi sekiz hasan paşa, darbecilerden ali suavi'yi sopayla döverek öldürmüştür. bildiğim en ilginci şu anda bu

96 bin nüfuslu ardahan.

malum şahıs o montun üzerinden basar geçer, üstüne bu ne biçim mont deyip bağırırdı. ama liderlik vasfından dolayı yaptığı düşünülür takdir edilirdi.
sevgili kılıçdaroğlu çok insancıl kalıyor bunların yanında.

asıl sorulması gereken soru şu; sevgili yurdum insanı montunuzu neden ayaklar altına alıyorsunuz?

yıllar önce sanırım hiçbir şeye inanmadığım zamanlardı. ellerim siğil doluydu ve o zamana kadar her şeyi denemiştik. bırakın iyileşmeyi, fazlalaşıyorlardı. çok acayip bir durumun içindeydim.

bir gün öylece dururken amcanın biri yanıma geldi. baktı ellerime, okurum dedi, iyileşeceğini söyledi. adam kendinden öylesine emindi ki numarasını verdi, iyileşince arayıp haber ver dedi. kırıp gücendirmemek için olur dedim.

bir sabah uyandım, elimde tek siğil yoktu. bi dene bile..

geçen gece tam uyuya kaldım biri ismimi söyledi çığlık atarak. normal bir vatandaş korkar, yorganın altına saklanır, cin peri der. ben patlayan kafa sendromu dedim. o gün o kadar çok sese maruz kalmıştım ki normaldi bu yaşanan durum. öylesine mantıklı açıklamalar getiririm olaylara ama şu olayın hiçbir mantıklı açıklamasını yapamadım. hadi amcaya inansaydım plasebo etkisi diyebilirdim bu duruma. ancak çocukken allah dualarımı kabul etmiyor diye ateist olmuş çocuktum, yani mümkün değil bu da. duaya inanmıyordum.

dua siğili nasıl geçirir arkadaş, aklım almıyor.

burak aksak tarafından 2016 yılında trt için hazırlanan ve sonradan netflix için tekrar düzenlenen 8 bölümlük dizidir.
izlemeyi an itibariyle bitirdim. selçuk aydemir burak aksak ikilisi temiz güzel bir iş ortaya çıkarmışlar.
ben izlerken keyif aldım iyi bir hikâye iyi bir mahallenin içinde buldum kendimi özellikle mahallede bulunan iki ihtiyar beni gayet güldürüp mutlu etti.
özellikle dizinin izleyiciyi merak ettirme kaygısı yer yer hoşuma gitse de yer yer tadımı çok kaçırdı.
kimliksiz bir insan olmak bir insanın kendini araması çok iyi yansıtılmıştı o yüzden bence izlemeye değer bir iş olmuş.




sevmediğim kısımlar dışında güzel bir diziydi “eh işte” bir iş olmuş.
abi millet la case de papel yapıyor biz anca 50m2 diyen tiplerden değilseniz bir şans vermelisiniz.

gazeteler aracılığıyla yapılan roman yayıncılığı türü. daha önce basılmış veya ilk defa okurun karşısına çıkacak olan romanların bir bölümü her gün gazete sayfasında yayımlanırdı. gazeteyi alan, haberi okumasa bile, her gün o romanı takip ederdi. bu gelenek, türk edebiyatı için önemli eserlerin ve yazarların kazanılmasına yol açmıştır. sonra bu geleneğe devam edilmemiş ve sonlandırılmıştı.

haklı bir gerekliliktir.
eğer askerlik zorunlu olacaksa cinsiyetler ve sınıflar arası bir ayrım olmamalıdır. birinin sırf erkek ve parası yok diye askere gitmek zorunda olması çok büyük bir haksızlıktır.
askerliğin zorunlu olup olmaması konusunda ise benim fikrim sürekli değişiyor. daha iyi bir ülke olsaydık kesinlikle zorunlu olmamalı derdim, ama malum dört yanımız tehlikeli * her ne kadar makul bir durum olmasa da. o yüzden bence en iyisi herkesin -sağlık sorunu olmadığı müddetçe- kısa bir askerlik eğitimi alması, mesela 1-2 ay kadar, ve ordunun geri kalanının askerliği meslek olarak edinmiş kişilerden oluşmuş olması. böylece ne olur ne olmaz diye herkes biraz olsun hazırlıklı olur, ama aynı zamanda kimse hayatından çok uzun bir süre kaybetmez.

bilgi. eskiden bilgi edinmek için çeşitli kurslara gitmek gerekiyordu, internet bile yoktu, bilgi edinmek için hem para hem de emek harcamak gerekiyordu ama şimdi her yerde her türlü bilgi mevcut ama bizde o bilgiyi organize edip hayatı düzenleyebilme kabiliyeti kalmadı, o da ayrı bir konu...

eğer, insanlar tarafından her hareketinizin izlendiği ve herkesin sizin hakkınızda olumlu veya olumsuz düşünceleri olduğunu düşünmek gibi bir paranoyaya kapılırsanız bu fikirden uzaklaşıp bir profesyonelden yardım alın şeklinde vereceğim tavsiyedir.

gerçekte, kimse kimseyi sandığımız kadar umursamıyor.

(bkz: spot ışığı etkisi)

bir vida, tornavida ve pense ile her cumartesi yaptığım aktivite. neden? çünkü tirbuşon geçen sene kırıldı, geçen sene diyorum fark ettiyseniz..