cem karaca nın tamirci çırağı adlı şarkısındaki statü ayrımını gözümüze açıkça sokan cümledir, hem klibiyle hem de sözleri hem de o güzel sesiyle iliklerinize kadar da bunu hissettirir. günümüzde de anlayana sıkça kullanılan bir cümledir.

henüz anne olmadım nasıl bir his olduğunu bilmiyorum. elbette ki özel bir histir ama ben kutsallaştırılmasını doğru bulmuyorum. çünkü bu şekilde davranarak doğal sebeplerle ya da kendi isteği doğrultusunda çocuk sahibi olmayan kadınların kendini eksik hissetmesine yol açılıyor. daha geçen gün bir kadının beren saat'in fotoğrafının altına "hala çocuğu olmadı mı? eksik kadın" yazdığını gördüm.

(bkz: emily bronte) (bkz: charlotte brontë) (bkz: ursula k. le guin) (bkz: jane austen) (bkz: virginia woolf) (bkz: tezer özlü) ) (bkz: tomris uyar) (bkz: gülten dayıoğlu) (bkz: halide edip adıvar)

hepsini sayamam fakat araştırınca olduğunu görebilirsiniz hepsi de güzellik abidesi olan hanımefendiler değiller.
(bkz: google amca)

liseye yeni başlamışız, her kafadan insan var sınıfta. ders araları konuşurken ederken sınıftan bir arkadaşla güzel bir muhabbet yakalamışız, test çözerken arada konuşup gülüşüyoruz. zaten bahar gelmiş, ağaçlar çiçek açmış, kalpte kıpırtılar filan derken sonradan hoşlukla anımsanacak bir sürü his oluşuyor kalplerde.

bir gün konu uçurtmalara geldi, çok severmiş uçurtmaları. ben de çok severim deyince "haydi uçurtma yapalım" olduk birden. uçurtmanın iskeletini yapmak için bahçeden kuru dallar topladık, sınıfa getirdik, küçük bir çakıyla dikkatli bir şekilde düzeltiyoruz. bir ara sınıftan dışarı çağırdılar onu, "hemen geliyorum" deyip gitti. ben de şapşal şapşal işe devam ederken bıçağı parmağımın kenarına geçirmişim boylu boyunca, kanayınca fark ettim. sardım ettim ama durmadı bir süre. hemen gelmedi o, hatta bir süre eskisi gibi konuşamadık. uçurtma da yalan oldu zaten.

bu olayın üzerinden çok yıllar geçti ama o yaranın belli belirsiz bir izi var halen. ne zaman bahar gelse ve sokaktaki şeyler bana aynı hisleri anımsatsa, hele bir de gökte uçurtma görürsem, parmağımın kesilen yeri inceden sızlarmış gibi hissederim. sevmenin izi kalırmış sahiden.

bir tür elektromanyetik dalga. (bkz: kızılötesi)

insan.

kendi türüne ve kendisine hem psikolojik hem fizyolojik bu denli zarar veren başka bir canlı var mıdır ? bilemiyorum.
bilinçli olmanın kötü yanı da bu olsa gerek. dünya, bilincini bilinçsiz kullanan insanlar ile dolu.

televizyonu açın ve gezin. tebrikler hepsini gördünüz.

2002-2003 yılları arasında trt-1'de yayınlanan gençlik dizisi. diğer örnekleri gibi lise hayatı daha yalın ve daha gerçekçi anlatmıştır. tarık akan okula yeni gelen basketbol koçudur. takımın başına geçer ve olaylar bunun etrafında döner. güzel diziydi fakat sağ olsun trt ansızın bitirmişti, hiçbir şey anlamamıştık.

kıbrıs barış harekatı sonrası yalnız kalan türkiye'ye olası bir yunan savaşında kullanılmak üzere ihtiyaç duyulan silahları bilabedel gönderen, şeyh ahmet sunusi'nin, ömer muhtar'ın vatanı kardeş libya'nın devrik lideri. emekli büyükelçi taner baytok'un anısı için buradan

soyut sanat ya da çöpe atılmak üzere olan parfüm ambalajı ve kuru çiçek..

var bi 5 senesi / vladivostok!

https://i.ibb.co/852n9fb/jpeg.jpg

kafa sözlükte skorum ne,
kim ne yazmış, kim beğenmiş,
instagramda ne alemdeyim,
kim ne yapmış akşamdan sabaha,
twiterda gündem ne olmuş,
merak ettiğim için yaptığım eylem.
bir de hava durumuna bakarım ona göre giyeceğime karar veririm.
akıllı telefonum olmadan asla diye uyanırım yane.

neredesiniz sözlüğün hümanist baykuşları, aktrolleri gelin şu başlık altında bir insanlık dersi verin. yarın öbür gün annelerimiz, kadınlarımız, kız kardeşlerimiz bu onun bunun çocuklarının tacizine tecavüzüne saldırısına uğradığında vebali sizin boynunuza olacak. hep diyorum demeye devam edeceğim sizin yürüdüğünüz yolları s****m.

çocuğun app store hesabına kredi kartı no girmek başlı başına bir hatadır.

şiir söylüyor
şeytan minareleri

senfonik bir düş değil
göğsünden havalanan güvercin sürüsü

uyansın diye bakir toprak
asırlık ağaç köklerinden
gün
geceden
uyansın

yaşam dans ediyor ölümle

ışık yoksa
gölge de yok

bir çocuğun kalem tutuşu kokuyor evren
kime dokunsan
kedi gibi uzun tırnakları
dokunmasan
cam kırığı bir ses parmak uçlarında

ağlayın
gözyaşı melekleri
ağlayın ki yıkansın sokaklar
tepeden tırnağa
yatıştırır yağmur toz bulutlarını

*

cemal süreya 'nın hayatını okuduğum zamanlar da bilinçaltıma nasıl yerleştiyse kendisini rüyamda görmüştüm. karşılıklı bi çorbacı da oturmuş sigaralarımızı yakmış muhabbet ediyorduk. nazım hikmeti hiç sevmediğimden söz ediyordum ona. masamızın sol tarafında buğulanmış camdan dışarıya bakarken göç eden kuşları ızledik bir süre.sonra bana dönüp " hayat kısa kuşlar uçuyor,önündeki çorban soğuyor "demişti. sonra alarm sesine uyanmış ve o gün ilk defa sabah kahvaltısinda çorba içmiştim.

(bkz: yoldaş yoldaşa yürümez)

allah rahmet eylesin.
sayesinde, üniversitede 3 yıl rahatça başımı örttüm. ne güzel karşı çıkmıştı evren'e.