yazarı allah olmayan kitaptır.

havarilerin esinlenmeler ve isa'nın etrafında olup bitenlerden yola çıkarak yazdığı müjde kitaplarıdır.

#820444 nolu tanımının bir kısmını üstüme aldığım, bilgi dolu beğenilesi tanımlar yazan tatliş bir yazarım.

insanların bilmediği konularda konuşmaları, yazmaları. özellikle de twitter ve tartışma programları başta olmak üzere her tarafta sık sık kullanılan ‘konunun uzmanı değilim ama bence böyledir’ söylemi.

“benim bu oyunda unuttuklarımı sen henüz öğrenmedin.”
yıllar evvel paristen sevgilerle filminde duyduğum bu replik hayatımın birçok alanında goygoy malzemesi olarak bana eşlik etmiştir.

tüm hayvanların sevilmeye layık olduğu bu dünyada benim favorim sıradışı bir canlı olan vombattır.
vombat

erkekse geldi mi yatıya kalmadan gitmeyen arkadaştır.
ben daha arkadaşlarımın buluşup da birbirinde yatıya kalmadıklarını bilmem. 10 kişi bile olsalar kalıyorlar. nerede nasıl yatıyorlar bilinmez.

türkiye gerçeğini yansıtan başlık. ancak katılmadığım hususlar var. öncelikle hiçbir üniversite, hiçbir bölüm size iş garantisi vermiyor. spesifik bir bölüm bitirdiyseniz; evet avantajlısınız, iş aramanıza gerek yoktur; doktor, avukat vb.gibi.

ancak bir bölümü seçerken iş imkanlarını da iyi araştırmak gerekiyor. videodaki arkadaşımız; felsefe bitirmiş ve mezuniyetinde nasıl bir beklenti içinde emin değilim. çalışabileceği alanlar belli, talep belli, arz belli. yaşam koçluğu sertifakası var; kendine hayrı yok; bana nasıl koçluk yapacak. nereden tutarsan tut, elinde kalıyor.

birden fazla üniversite bitirmek, yüksek lisanslar, doktoralar tabii ki çok önemli; ancak sizin hedefinizin olması gerekiyor. hedefinize giderken önünüze çıkabilecek engelleri biliyor ve öncesinden çözümlerini düşünüyor olmanız gerekiyor.

üniversite bitirdim; işsizim. peki sen ne hayal ettin; cevap yok. neden bu bölümü okudun; puanım buna yetti.

bu arada yanlış anlaşılmak istemem; tabii ki her mezun iş bulsun; insani ortamlarda, iyi gelirle çalışsın, herkesten çok isterim; ama bu ülkenin şartlarını bilip de, bile bile lades yapmak da bana saçma geliyor.

o zaman bekarla değil evliyle dertleşin diyerek tüm bekarları dertlerinizden uzaklaştırıyorum.bir bilene danışın canım sizde.evlenmeden evlilik muhabbetlerine sokmayın bizi iki dakika da boşayıveririz sonra..ne anlasın bekar evli muhabbetinden.

burcum olur. en tatlı en eğlenceli en iyi vakit geçirebileceğiniz burç kadınıdır.bilesiniz.

lemmy a fiver nickli yazarın yoldaş benjamin'i çizdiğini düşündüğüm resim

ayrıca, kalemine sağlık.

perinçek'in elindeki portakalda %0.22 yazıyordu. bir süre bunun ne anlama geldiğini anlamaya çalıştılar. bu bir işaret miydi?

bugün doğum günüsüymüş. öncelikle mutluluk ve esenlikler dilerim.
kendisine gelecek olursam hiç tanımam, tek kelam etmişliğim de yoktur ama hani böyle birini uzaktan görürsünüzde bu benim kafadan dersiniz ya bazı insanlar için bu arkadaşta bana aynı hissiyatı veriyor.
neyse ömrün çok olsun diyeceğim ama beddua etmek istemiyorum. ömrün istediğin kadar olsun.

sadakatsiz'de aspiratöre üsten bakan cansu dere.

vay, yeni gördüm başlık açılmış benim için.çok teşekkür ederim efendim.saygılarımı sunarım.

her ne kadar temel tıp bilimlerini kapsayan ilk üç yıllık tıp eğitiminde yoğun şekilde eğitimi verilse de aslında bir cerrahi tıp branşıdır. bu açıdan asla önemsiz görülmemelidir. patoloji her türlü dahili-cerrahi branşın en sağlam ayaklarındandır. işinin ehli gözlere ve yeterli bilgi birikimine sahip patoloji uzmanı olan bir hastanede çalışan diğer hekimler güvenle görevlerini sürdürür. hastalıkların tanısı birçok kez patoloji sayesinde koyulur,evresi-derecesi belirlenir. fakat patoloji raporlarında hastalığın 'tanısı' doğrudan yazılmaz. patolog, elindeki örnekte gördüğü ne varsa onu yazar; 'şu hastalıkla uyumlu olabilecek bulgular tespit edildi/edilmedi' şeklinde raporunu sunar .
ek olarak yurtdışında adli tıp uzmanlığı, patolojinin bir yan dalıdır. patolog olduktan sonra istenirse adli tabip olunabilir. türkiye'de sistem böyle değildir. birbirinden bağımsız iki uzmanlık dalıdır adli tıp ve patoloji.

bugün, yarın her daim aynı sebepledir aslında. geçti sanarız geçmez. bilinçaltına süpürülür ve gün gün açığa çıkar. hiç beklemedik bir anda yakalar bizi. sonra cebelleş dur.

şu görsel. ve bana anımsattıkları.

bu tarz konular hakkında yazmak pek istemiyorum aslında. bırakın yazmayı gördüğüm an bile tüm vücudum reaksiyon gösteriyor.

evet geçen haftanın gündemi o zaman da yazmadım. yazamıyorum, konuşamıyorum bu konuları ben.

çevremde böyle şeylere maruz kalmış çok insan var. biri şuan 28 yaşlarında. 6 yaşındayken babasının arkadaşı yapmış bu rezilliği. şuan bu kadın çok farklı bir yapıda. tanısanız muhattap olmazsınız. insanları özellikle erkekleri kırmaktan zevk alıyor. onları kullanmak, kandırmak onun için bir sanat olmuş.

ben yapım gereği hep soğuk dururum insanlara. bir arkadaş grubu aracılığıyla tanıştım onunla da. çok neşeli gibi duran ama hayatı hep uçlarda yaşayan bir kadın. benim için hiç mahsuru yoktu. bir kulüp ortamında tanımıştık ve devamında sokak hayvanları olsun müzisyen camiası olsun bir şekilde çok fazla denk düştük. hep anlatıldı onun yaptıkları o ortamlarda. hep konuşuldu o yokken. ağızlarını yaya yaya eleştirdiler hep. bu gruplardaki eski nişanlım - kendileri gitar eğitmeni ve müzik dehasıdır- dışındaki herkesle seviyeli bir ilişki kurdum. neyse çok uzatmayalım işte. tam nasıl oldu bilmiyorum ama baş başa kaldık bir gün bu arkadaşla, biraz yürüyelim dedik. önce benden açıldı konu. aslında imreniyorum sana kimseyle sıkı fıkı değilsin ne güzel dedi. - ah ah bir bilsen ne zordur bu durum kuzu diyemedim.- sonra konu ona geldi. ağzından çıkanları duymak çaktı beni oraya. ben de bir yara bu dedi. neden bana anlattı bilmem belki de serinliğim ona güven verdi.

ara ara yine denk geldik ama hiç bir zaman yakın olmadık. aslında isterdim çok isterdim. şöyle kocaman bir sarılayım, bağrıma basayım, hiç ayırmayayım yanımdam ama olmuyor işte.

o yara şekillenmiş ve hayatına girecek giren her insana karşı bir silaha dönüşmüş. kimi zaman onların nefeslerini kestiğini gördüm bu silahla. bu bir savunmamı bilmiyorum? bu nedir adını koyamıyorum? hatta onu suçlayamıyorum bile. hayatının kıyısından yürüyüp gidiyorum.

acıları gözlerine oturmuş. hayata nefretle bakıyor. o kocaman gülümseyişinin ardında iğrenerek bakıyor dünyaya. zayıf buldumu birini söküp atıyor köklerinden bir tarafa. en çok onlarla eğleniyor en çok acılarına tuz bastığı insanlar onda bir haz uyandırıyor.

o işkence ediyor evet ama işkence edilen de keyif alıyor gibi görünüyor. önceleri hayretle izledim bu olayları. sonrasında üzülmenin ötesine geçemedim.

bakın bu yaraların tedavisi yok. bu acıların merhemi yok. bu insanların bir çoğu kayıp insanlar. hallerine üzülsenizde, acısanızda, eleştirsenizde, merhem olayım el uzatayım desenizde nafile.

bu sadece birinin hikayesi. o kadar çoklar ki. duydukça içime kaçıyor umutlarım.

'şimdi bu çocuğa ne olacak?'diyorum. bu çocukta kaybolacak hem de gözümüzün önünde. derin travmalar yaşayıp ne kendine ne çevresine huzur vermeyecek. huzur onun için artık sadece içi boş viran bir ev olacak. ruhunu kemiren bir acı olacak umut.

bazen imkanlar yetmez, bazen zaman yetmez...bazi seyler de kabiliyet meselesidir, cabalanan her neyse yeteneğimiz yetmez. bazi seyler icin de zamani degildir, daha cok pişmek gerekir. bazi seyler de oldugu kadar, olmadigi kaderdir. bazen de nasip degildir, hayirlisi degildir, daha cok cabalamadan vazgecilmesi gerekir.
(bkz: olmayınca olmuyor)

kuzey norveçte bir dağ evinde cam terası olan bir orman evi. kuzey ışıklarını izlerken joe satriani dinlemek.

şimdi ananı laciverde boyadım.

the big bang theory amy. insana kendini aşırı iyi hissettirebilen biri. benim gibi özgüven problemine sahip biri için ideal arkadaş. amy please be my friend.