insanların bunu yapabilmesi için kafasında her şeyi bitirmiş olması gerekir, umut, sevgi, geleceğine karşı merak ve güven...üzgünüm çünkü herkesin terapi alması gerektiğini düşünüyorum, insanların ruhsal yaralarının sarılabileceğini ya da ileride her şey güzel olacak demeyi insanlara kabul ettirmek istiyorum.

ben değilim.

edit: erkeğim yeter la.

beyin fetişi.

gerçi artık yok*

unutulmayı düşününce insanın yüreğinde ince bir sızı oluşuyor. sanırım hepimiz iz bırakmak, hatırlanmak, bir şekilde yaşatılmak istiyoruz.

çoğu zaman gerçekten ne istediğimizi önemsemiyoruz; kendimize yaptığımız en büyük kötülük bu olsa gerek.

kullanıcı adına bayıldığım ve çok tatlı tanımlar giren yazar arkadaştır sağolsun yazmaya devam etsin.

oğuz atay'ın, tehlikeli oyunlar adlı eserinde yer alan bir bölüm. (15 olması lazım.)
''sevgili bilge, bana bir mektup yazmış olsaydın, ben de sana cevap vermiş olsaydım. ya da son buluşmamızda büyük bir fırtına kopmuş olsaydı aramızda ve birçok söz yarım kalsaydı, birçok mesele çözüme bağlanamadan büyük bir öfke ve şiddet içinde ayrılmış olsaydık da yazmak, anlatmak, birbirini seven iki insan olarak konuşmak kaçınılmaz olsaydı. sana, durup dururken yazmak zorunda kalmasaydım. bütün meselelerden kaçtığım gibi uzaklaşmasaydım senden de.''


(bkz: oğuz atay)(bkz: tehlikeli oyunlar)

2020 tabii ki. ne dostluklarım kaldı, ne sevdiğim insan kaldı, ne psikoloji kaldı.

eskiden sözlük olayı benim için; aranan herhangi bir şeyin tecrübeler etkisiyle anlatılan bir takım metinlerden oluşmuş web sitesiydi. 2010-2012 arası süreyi sözlüklerde çokça vakit harcayarak geçirdim. gün içerisinde anlam veremediğin çoğu şeyi, başka insanların görüşüyle okumak çok ayrı bir olaydı. misal bir program izliyorsun televizyondan, o sırada sana çok boş gelen bir unsur yakaladın ve hemen yazdın mevcut arama motoruna; bir bakmışsın başka başka görüşler aynı olay hakkında. sanki bu insanlar ile aynı ortamdaymışsın gibi... çok keyifli geliyordu, anlatamam. sözlük olayına o sıralar çok ısınan ben, okul ve başka nedenlerden dolayı ara verdim. daha sonrada sürekliliği sağlayamadım zaten, nadiren giriyordum bu platformlara. zaten bir süre sonra hesaplarımı unuttum, gerek kalmadığını düşündüm sonra.

2020 senesinin sonunda ise tekrar üye olmadan çokça vakit geçirdiğimi fark edip yılbaşından bir süre sonra bir sözlüğe tekrar üyelik açtım. entryler bayağı bir değişmişti. sanki sadece nick ve profil fotoğrafı kullanarak girebildiğin bir sosyal medya olayına dönmüş gibiydi. ilk izlenimim bu oldu. “aman aman nereye geldik bi’ anda” dedim içimden. başlıklar ayrı bir olay olmuş zaten; şöyle kadın mı? böyle kadın mı?, zengin erkek mi? fakir erkek mi?, kadınların bilmem ne şekilde bilmem ne yapması, erkeklerin şu şekilde şöyle şekil şey yapması vb. şeyler. liste uzar gider böyle. tabii önceden de böyle şeyler mevcuttu.

her sözlüğün içeriği biraz farklı olduğundan her web sitesi ayrı bir gezegen gibiydi. ama şu an neden böyle bir talep var anlamış değilim. anlamaya çalıştıkça da uzaklaşıyorum zaten. asıl mesele başlıkların, entrylerin böyle olması değil; mesele neden bu gibi platformlarda bunun sürekliliğine bu kadar müsaade edilmesi. bunu kafam almıyor.

son olarak enteresan gelen başka bir konu ise; nickaltı başlıklarında, yazarın kendisini değerlendirmek yerine “seviliyosun karşiiim” cümlesiyle aynı ana metni taşıyan entryler girilmesi. bu da benim için en az tommy wiseau’nun the room filminin neden çekildiği sorusu kadar gizemli. bir türlü anlayamıyore.


kısacası, sizde benim gibi sözlük denen bu tür oluşümleğ hakkında gel gitler yaşayıp, kısa aralıklı periyotlar halinde pek çok düşünüyor isenizz toplanmanız gereken başlık belki burası olur. kendinize iyi bakın, iyi günler.

buyurun tarkan'dan.

aşağılamak.
sürekli korkutmak (doktor, polis, hırsız, ölüm, öcü...)
korkularıyla dalga geçmek.
bir iş yaptırırken baskı uygulamak.
hiçbir işe yaramadığını söylemek.
ve son öldürücü darbe:
ergenlik döneminde başkalarıyla kıyaslamak.
tamam. ilişmeyin, öldü artık.

yaşasın, 100 sene geç kalındı.

travmalarım da silinecekse bir an bile düşünmeden evet diyorum. ruhumun lanet yaraları kaç yaşına gelirsem geleyim kapanmayacak anlaşıldı.

polisiye romanı yazmak, o romanı kurgulamak kolay iş değildir. çok sağlam bilgi birikimi ister. kurgulama gücü ister.

eğer ahmet ümit'in bir romanını okursanız ne demek istediğimi daha iyi anlarsınız. tavsiye isteyenler portakal atabilir.

kış olunca neden erkeklerin sweatshirtlerine el koyuyorsunuz hanımlar? büşra bunu okuyorsan şayet 3 kış geçti üzerinden allahsız. a küçük.

bak başlığı görünce bile bir elim ayağım titredi.

olasılıksız - adam fawer.

kişisel olarak hiç sevmediğim ama sesi için konuşacak olursak hayran olduğum insandır.

internetten alışveriş yapmıyorum, kargo problemi yüzünden. bizzat kendim gidip alırım, zaman oldukça. kendim gayet iyi kargoyum.*