karşımdaki insanı dünyada, yok saydığım zaman.
bir kere oldu.
daha da olmadı.
susmadığım insanlar, şanslı olduklarının farkındadır inşalah. *

şu an bir düğün konvoyundayım dostlar. evet tam da şu an. en yakın arkadaşımın ablası evleniyor çünkü. 15,20 araba yavaş yavaş korna basa basa ilerliyor. o kadar rahatsız oldum ki. düşünsenize bebeğinizi zar zor uyutmuşsunuz, artık oturup dinlenmek istiyorsunuz ve 20* andaval kornaya basa basa sokaktan geçerek bebeginizin uyanmasına sebep oluyorlar. ne olursa olsun dostlar, su an bulunduğum konumdan aşırı rahatsızım. bu şekilde eğlence adı altında kimsenin kimseyi rahatsız etme hakkı yok. şöyle gereksiz adetlerimizi bırakmamız gerekiyor.

hahahha sözlük buraya el bombası bırakmaya geldim. hayatımda böyle uyumsuzluk görmedim*

sevgili sokak lambam,
sana bu sözleri gecenin bir sonunda, sabahın bir başında ve bir milletin kış uykusunda yazıyorum. biliyorum hatırlanmaya değmeyecek sözler söyledik. biliyorum anadilimiz olsan sevgiyi tarihin tozlu sayfaları öksürte öksürte boğdu. ama ne diyebiliriz ki?

sevgili sokak lambam, bir hikaye yazacağın zaman giriş cümlenin ne olduğu önemlidir. ama nereye vardığın hep daha önemli olmuştur. o süreçte yaşadıkların değildir mühim olan. gösterişli bir finalin yoksa havai fişek patlatmazlar. sen tamam korkarsın havai fişeklerden bilirim. ama bütün büyük başarılar bir ışık ve gürültü cümbüşüyle kutlanır. alışmalısın. çünkü sen sen bu hikayenin demirbaşısın.

sevgili sokak lambam, bir gün yorulursam senin altında dinleneceğimi söyledim. senin ışığında yazıp okuyacak ve günü senle selamlayacaktım. ama bu dünya b-612 değil ve yola çıkarsam yorulduğumda geri dönemeyeceğimi anladım çünkü bu tüm yaptıklarımızı çöpe atmak olur.

benim adım cafer
boyum 1.10
gözlerimin rengini bilmiyorum!

bir yerden sonra hayattan koparan eylem. saatler boyu kulaklığımla yaşayabilirim. benim için bir kaçış oluyor. bir süreden sonra beni tamamen mayıştırıp koparıyor.

en fazla karatı parmağında taşıyan değil miydi???*

insanı çok farklı duygulara savunabilecek bir tesadüftür.

bununla ilgili yaşadığım iki özel anım ve bir de hayalim var aslında.

anılarımdan biri şöyle; mabedim gibi gördüğüm gerçek sahaflardan birinden çok eski bir kitap satın almıştım. hala var mı bilmiyorum ama galatasaray lisesinin hemen yan duvarının önüne konmuş iskemlelerden oluşan bir yerde bir çay söyleyip bu kitabı ve tabii ki aldığım diğer kitapları incelerken kitabın içinden bir mektup düştü. uzun bir dikdörtgen kağıda yazılmıştı mektup. kötü bir el yazısı ile ama tamamen iyi niyetlerle yazılmıştı.

bir adam asker arkadaşına yazmıştı bu yazıyı. çok duygu dolu bir yazıydı. eşiyle ilgili sorunları anlatıyor, arkadaşının kardeşini soruyordu. sonunda da bir telefon numarası vardı ama telefon numaraları tamamen değiştiği için numarayı bir türlü bulamadım. bulsam da ne yapacaktım bilmiyorum tabii. çünkü mektup 1965 tarihli idi. hala aklımdadır o ama ve asker arkadaşı.

ikinci anım ise şöyle; nasıl oldu bilmiyorum ama kütüphanemde olması gereken kitaplarımdan birinin fotoğrafını hiç tanımadığım biri bana o zamanlar kullandığım instagram üzerinde yollayıp “ bu siz misiniz?” diye sordu. huyumdur, kitapların ilk sayfasına adımı soyadımı ve kitabı aldığım yeri ve tarihi yazarım her zaman. bir süre konuştuk bana ulaşan kişi ile ama sonra sosyal medyada her zaman olduğu gibi sönüp gitti arkadaşlığımız.

hayalim ise şöyle; bir gün ön yüzünde bahsettiğim bilgilerin yazılı olduğu altı binden fazla kitabımı türkiye’nin her yerindeki sahaflara dağıtmak istiyorum ve bir gün birinin o kitaplar aracılığıyla benim izimi sürüp bulmasını bekleyeceğim. sonunda bir kahve içerek bu saçma anı kutlamak için. kitaplar 10 bini bulunca yapacağım sanırım bunu.

bu ne saçma sapan sebepten ceza vermektir ya? istediği entrysini siler zaten neden bu tanım silme kısıtlaması var anlamış değilim.

daha saçma bir sebep bulamadınız mı?

noluyor burda alüminyum? dağıtırım lan burayı!

şu sözlükteki en güzel kelime oyunlu nick benimki ama nedense bir allah' ın kulu yazmamış? niye? çünkü kıskançlıktan.

kolun kanadının kırılmasıdır. kahvaltının tadını alamamaktır. elbisenizin kirlenmesinden korkmamaktır. evladım atlet giy hasta olursun lafını duyamamaktır. en değerli varlığını uğurlamaktır.

her yerde çay var...

güneşlenmeye gelip çay içen değişik bir insan olduğum doğrudur.

keser döner sap döner gün gelir hesap döner.

narsist cay bardagi

öyle sanıyorum ki cska moskova basın sorumlusu olan hanımefendi, "yusufçuğum, moskovaya geliyorsun, moskovaya gelirken yanında kadın getirmek, almanya bira festivaline giderken yanına bir kasa efes almakla aynıdır, hali hazırda sevgilin falan varsa peşin peşin ayrıl, burda natasha çok"
demek istemiş olabilir. hemen neden kötüye çekiyorlar anlamış değilim.*

bir abdürrahim karakoç şiiri. unutursun mihribanım şaheserinde yaptığı yetmiyor gibi sevginin ne kadar emek istediğini yüzümüze yüzümüze çarpar. bestelenmiş hali de ayrı bir hüzün katar esere. mutlu aşk yoktur'u hatırlatır, kabullendirir.

"aşk” diyoruz, hani nedir?
boyu nedir, eni nedir?
denenmiş kaç bin senedir
sevgi yetmiyor, yetmiyor.

seda sayan da çaldı. dağılabiliriz*böyle atraksiyonlarda olmalı değil mi? bir dahaki sefere bülent ersoy sefam olsun da isteriz.

güçsüzüm.elimden geleni yapamıyorum hiç.hep eksik hep eksik.

başka bir kadın hakkında çirkince konuşması.