iddia ettiğim söylem. bizden neden dünyaca ünlü bir ressam,bir bilim insanı,bir yazar,bir şarkıcı çıkmıyor,çıksa bile neden 2-3 tane hepsinin cevabı ailedir sayın yazarlar. hemen açıklıyorum:

şimdi çocuğumuz daha küçük 4-5 yaşlarında ve resim/hikaye/oyunculuk/basketbol/oyuncakları bozup farklı şekilde tekrar tasarlama vs. konusunda çok yetenekli. ama ailesi napıyor? umursamıyor. bilmiyor. ilgilenmiyor. çocuğun yeteneğinin üzerine gidilmiyor ve imkanlar verilmiyor.

çocuğumuz büyüdü ve 12-13 yaşlarına geldi. ben spor lisesine/güzel sanatlar lisesine/sosyal bilimler lisesine gitmek istiyorum diyor. çünkü kendisi o alana ilgili ve yeteneğinin farkında. ama aile napıyor? hayır yapamazsın diyor. fen lisesine ya da iyi bir anadolu lisesine gitmesi için zorluyor.

çocuğumuz artık liseli oldu. ara sıra derslerden sınavlardan vakit bulabilirse ve maddi imkanı varsa resimle/basketbolla/tiyatroyla/dansla ilgilenebiliyor. ama çok fazla ders var sınavlardan da iyi almazsa biliyor ki ailesi üstüne gelecek. annesi bağıracak, babası dövecek sanayiye vermekle tehdit edecek. yarışmalara katılmak istese ailesi önce okul sonra hobi diyecek.
bu arada mekanikle ilgilenen çocuğumuz bu dönemde fizik ve kimya derslerine ilgi salacak ve üniversitede fizik/kimya/mühendislik okumak isteyecek. diğerleriyle ilgilenen çocuğumuzsa güzel sanatlar/beden eğitimi/konservatuar okumak isteyecek. aile ise karşı çıkacak tıp/hukuk okuyacaksın ailemizi utandırma işsiz mi olmak istiyorsun diyecek.

ve böylelikle gelsin işinden nefret eden insanlarrrr.

ha bu arada şunları es geçmeyelim.

gencimizin annesi sürekli temizlik ayağına odasına dalıp durur çocuğa düşünebileceği ve bir şeyler üretebileceği bir zaman vermez. baba sürekli bağırır çağırır başımıza icat çıkarma der. evde televizyon sesi son sestir sürekli gürültü olur. herkes yüksek sesle konuşur. kardeş figürleri rahatsız eder durur. genç tabii bir şeyler üretemez.

bunun dışında gayet kültürlü ve bu dediklerime uymayan aileler vardır onlar da ülkeden çıkan 2-3ün ailesi oluyor zaten.

sonuç olarak öğretmenin de bir ailesi, bir hayatı, bir düzeni var. bütün hafta zaten bu tür şeylerle uğraşıyordur, bir de pazar günü saat gecenin on ikisinde yazılınca böyle tepki vermesi normal.
saat 22.00'dan sonra, bu tür şeyler için kimseye yazılmaması görüşündeyim.

padişahım çok yaşa!

amerika'lı yazar ve aktivist'dir.amerika'da ilk ilk kadın hareketini başlatan ve köleliğin kaldırılması için yürüyüşler düzenleyen kişi'dir. en önemli katabı the woman's bible'dir

asıl mesleğim uzakyol kaptanlığı.
kadın olduğum için, 'sen git, kendine göre bir iş yap' dediler.
bende genç kadın girişimci oldum ve oto yıkama, pasta cila ve kaplama üzerine bir dükkan bir de oto motor bakım ve tamir atölyesi kurdum. ikisinde de aktif olarak çalışıyorum. tabuları yıkarım, bulaşıklara karışmam *

yürümek, şöyle deniz kenarında, zamansız, hesapsız kitapsız, belki birazda müzik.

yazdığım ve paylaştığım tanım sonrası birden utanma duygusu geliyor ve anında tanımı siliyorum. sanırım sözlük yazarlarına karşı saygısızlık vs. yapmamak ve forumsal tanım girmemek için bir nevi çaba harcama veya panik olma durumu da denilebilir.
bazen de yazdıklarınız herkes tarafından begeniliyorsa ve takdir ediliyorsa yazar kendini baskıda hissediyor ve en mükemmelliyetci tanımı girene kadar yazıp yazıp siliyor, mükemmel anlayışına da uymuyorsa tanımı kaldırıyor.
zor efendim zor bu devirde yazar olmak da zor

2013 yılında izlediğim o filmden sonra aklıma mıh gibi çaktığım olgudur.

(bkz: zaman)
(bkz: zamana karşı)

terapi gibi bir etkinlik. yanınızda sevdikleriniz, bitmeyen sohbetler, yeşil ve mavi bir manzara, ev yapımı poğaça ve güzellikler, yorulana kadar voleybol oynamak ve güneşte kızarıp eve dönmek. fena özlendi.

(bkz: yöneticisin diye zenginsin sanıyorlar)*

samimiyete.. maalesef biteli çok oldu..

bozuk teraziyi denge konumuna getirmek için hafif tarafa konulan ağırlıktır.

ülkedeki aptalların söz hakkı sahibi olması.
fakirleşmemiz.
her gün bir önceki günden daha fazla kadın ölmesi.
huysuz virjin'in televizyonlara veda etmesi.
.
.
.

sigara.

maalesef.

1492'de zorunlu göç ile ispanya'dan kaçarak osmanlı'ya sığınan yahudilerdir. çoğu daha sonra israil'e gitmiş osmanlı'da kalanlarıysa günümüz türkiyesindeki yahudileri oluşturmuştur.

bu hissi vermek bence karşı tarafa yapılan saygısızlıktır. hissettirilmeye çalışmak yerine doğrudan söylense hem şekilli şukullu hareketlere gerek kalmaz hem de karşı tarafın ne zamanı ne de hisleri çöpe gitmez.
yoksa herkes bilir umursamaz davranmayı, değersiz hissettirmeyi, geçiştirmeyi.

kazıklı maria adlı youtuber'ın etkisi olduğunu düşündüğüm olay.*

bence daha da ilginç olan 7 moderatörün aynı anda aktif olması.

müzisyen denilebilecek bir seviyedeyim, çaldığım enstrümanlar da var. ancak notasyon kısmında zayıf biriyim, gerek uzmanlaşmadığımdan gerek üzerine düşmediğimden. açıkçası kulağına oldukça güvenen biriyim ancak tam anlamıyla nota okumayı bilmediğim için müziği anlamıyormuşum gibi hissettiğim oluyor ara sıra.
yakın zamanda üzerine düşeceğim, umarım.

bayım değil, erkeğim.

hangi akşam üstün yeter ki bana?
hangi gün doğumu senden daha güzel?
gözlerinde bir şey var, bana ait, benlik!
tuhaf, delice ve sen gibi, güzel ve bizlik!

aynaya baksam sen var ya, her an sen!
kediler sen kokuyor, çiçekler sen renk
mevsimlerin tüm yolu senden geçiyor
şarkılar inadına sen makamında çalıyor
öyle tuhaf, öyle delice, öylece sen
deliliğinde sakince deliren ise, ben.*