sözlüğümüz iyidir,hoştur, severiz.

ne güzel memleket ya, galiba petrol pompaları covid olmuş.

allah muhammed isa musa davud aşkına, su orman tepe saz ve söğüt aşkına, ateş güneş ay falan aşkına kullanın yahu şu arkadaşı. hatta sözlük gibi, paragraf girdisinin bulunmadığı ortamlarda çift enter kullanarak yapın. doktor bu ne? bunları insan okuyacak insan.

yanlış:

doğru:

tanışma hikayemizi eksik anlatmış yazardır.

kendisi çok başarılı bir mühendisken ben de yedek parçacı olarak sanayide kendi halinde, aç bırakmayan bir dükkanın sahibiydim. albay emeklisi dedemin adam olması için zorla gönderildiği sanayi aynı zamanda. kendisini çok sever, saygı duyarım hâlâ. dedemin bir sözünü hiç unutmam “sanayide içtiğin çayın tadını hiçbir starbucks’ta arama torunum.”

dedemin bu sözlerinin de etkisiyle franchising üzerinden starbucks açmaya çalışsam da bütçem yetmedi, hem çocuğuz daha o zamanlar, nerede gezer o kadar para? ben de ilerleyen zamanlarda sanayide, hem sanayi çayının tadını unutmamak adına hem de dedeme olan saygımdan dolayı yedek parçacı açtım. bir de küçük bir atölyem var, orada da zor bulunan parçaların dökümünü yapıyorum.

hafta sonu saat 4-5 civarı evimde uzanırken hükümet kanadından sevdiğimiz bir ağabey aradı. “yardım göndereceğimiz kargo uçağının bir parçası eksik, eğer mümkünse bugün içerisinde dökebilir misin?” diye bir ricada bulundu. parçaya ait verileri gönderirseniz neden olmasın diyerek o gün açmadığım dükkana gidip, kalıbı çıkartıp dişliyi bir güzelce döktüm. 3-4 saat içerisinde de hazır edip dişliyi benden isteyen kişiyi aradım. gece 11’den sonra kadife sokak karga’ya bir mühendislerini göndereceklerini söyleyip bir de fotoğrafını gönderdiler. ben de dişliyi kaybetmemek adına anahtarlığıma taktım ve aç olan karnımı doyurmak için bir yere gittim. saat yaklaşmıştı ve hemen karga’nın yolunu tuttum. nihayet erkenden gelebilmiştim.

karga’ya girip gözlerimle mühendisi bir yokladım ama yok, daha gelmemişti. barda oturup bir şeyler içerken anahtarlığı da elimde bir o yana bir bu yana sallamaya başladım. derken beklenildiğinden tamamen habersiz, fotoğrafından çıkarttığım mühendis geldi. dönüp selam verdim ve oturabileceğini söyledim. yaptığı işlerden, gezdiği yerlerden ve ayakkabılarımdan bahsetti. sonra da dişliye gözü takılıp içerisinde bulunduğu sorundan bahsetti. zaten haberimin olduğundan, dişliyi bu sabah döktüğümden ya da ülkenin imkansızlıklarından bahsetmedim. dedemin hikayesini ve bu dişlinin de onun bir anısı olduğunu söyledim. ödünç istedi ama ben zaten o dişliyi kendisi için, hediye olarak yapmıştım. dişliyi verdim ve kalkması gerektiğini söyleyerek kalktı. tekrar görüşmek için sözleştik fakat gelemeyeceğini zaten biliyordum. hükümet kanadındaki ağabeyden sürekli kendisi hakkında bilgileri alıyordum. ara sıra karga’ya da uğruyordu ama sürekli düşünceliydi. hepsinden haberdardım.

işte tanışma hikayemizin aslı budur kendisiyle. eğer dedemi dinlemeyip starbucks açsaydım hem sanayi çayının tadını hem de böyle bir insan olmam gerektiğini unuturdum. sanayi çayı tadında, samimi ve iyi niyetlerle dolu bir tanışmaydı bizimkisi.

ileride "kardes istiyor musun?" derlerse hayır de. bir dost.

insanlara susmak, sözlüğe kusmak.

güzeldi. devamı gelsin.

tam olarak şu:

bugün daha geç ama sabah yine yürüdüm.
geç kahvaltı ettim.
mutfakta pek beceriksiz olduğumdan ocağı batırmıştım, onu temizledim güzelce.
sonra sahile gittik ama bu sefer yürümeye değil, dinlenmeye; sandalyelerimiz, kahvemiz, kitabımız. kitap okumaya sıra gelene kadar hava soğudu ama iyi geldi, güzeldi...
bugünlerde kafamda cevaplarını beklediğim sorular olduğundan ve sürekli onları düşündüğümden, kendimi meşgul etme çabalarım olduğu doğrudur.
ve son durum için tabii ki de itina ile saçma bir görsel bırakırım. *

gece 11'de hazırladığım bugünün öğle yemeğini evde unuttuğum, çoraplarımı farklı renkte giydiğim ve üstüne de bilgisayarın şarj aletini almadan işe geldiğim mükemmel bir sabahtan günaydın.

kız çocuk sevmenin güzelliğini bilmeyen ve öğrenemeyecek dallamadır.

burası artık normal bir sözlük, hayırlı olsun. ponçik şeyler, pollyannacılık vs vs daha bir normalleşir umudumla bu satırları yazıyorum. * selam olsun yazar dostlarıma...

mimarlık ve askeri alanlarda çok gelişmiş imparatorluk.
ben biraz roma imparatorluğu ve koleksiyonerlik ile ilgili bir kaç şey söylemek istiyorum.

öncelikle roma imparatorluğu savaşçı bir imparatorluktu. ancak kendilerinden önce dünyanın bir çok yerine yayılmış olan helen kültürü sanatsal bir kültürdü. bu yüzden roma her zaman bir şekilde köklerini yunan kültürü'ne dayandırmaya tarihsel olarak köklerinde yunan kültürü olduğunu kanıtlamaya çalıştılar.

hatta sırf bu çabaları sayesinde koleksiyonerlik ortaya çıktı ve ilk koleksiyoncular da romalı ultra zenginlerdi. roma ordusu bir yeri fethettiğinde oradaki zenginlerin evlerini veya tapınakları yağmalayarak özellikle heykelleri toplardı. başlarda bu toplama işi çok acemice olduğu için ve askerlerin hangi heykel önemli hangisi değerli bilemedikleri için bir çok önemli eser yok oldu.

m.ö.146 yılında tarihçi polybius'un anlattığına göre konsül mummius korinth’i ele geçirdiğinde askerler sanat eserleri ve anıtlara değer vermeden yok ederler.

yavaş yavaş bilinçli bir yağmalama anlayışı gelişti ve romalı generaller de bu yağmalama ile başlattıkları koleksiyonerliği sevmeye ve villalarında bu heykelleri sergilemeye başladılar. sefere çıktıklarında yanlarında bu eserlerden anlayan uzmanları bile götürmeye başladılar.

başlarda roma'ya getirilen bu eserler savaştaki galibiyetin bir göstergesi olarak roma'daki tapınaklara sunuluyordu. ancak generaller yavaş yavaş bu eserlerden kendilerine de ayırıp villalarına götürmeye başladılar. zamanla bu villalar birer açık hava müzesine dönüşüyordu. bunlardan en ünlüsü ise imparator hadrian'ın tivoli'deki villasıdır.


görsel kaynağı: buradan

bu villa o kadar büyüktü ki içerisinde tapınaklar, hamam, kütüphaneler, tiyatro, bağlantı yolları, çeşitli salonlar, görevlilerin kaldığı yapılar, sütunlu yapılar, havuzlar gibi bir çok yapıyı barındırıyordu. özellikle bu havuzların etrafında kaidelerin üzerinde az önce bahsettiğimiz heykeller sergileniyordu. suyun yansıması sayesinde bu heykeller daha da ilgi çekici hale geliyordu. aslında bu villa bile başlı başına roma'nın mimari yeteneği ile helen kültürü'nün sanatsal yönünün birleşmesinin muazzam bir örneğidir.

görsel kaynağı: buradan

elbette sadece yağma ile gelen eserler sergilenmiyordu bu villalarda. zamanlar roma'ya getirilen veya gelen heykeltıraşlar burada da eserler vermeye başladılar. özellikle bahsettiğimiz villa'da bir yarışmada birinci olduktan sonra sergilenmeye başlayan bir amazon heykeli hem kendi döneminde hem de günümüzde sanat tarihi açısından önemli bir yere sahiptir. sebebi ise bu heykele arkadan baktığınızda bir erkeğin sırtına bakıyorsunuz önden baktığınızda bir kadının gövdesine bakıyorsunuz. aslında bu eser amazon görüntüsünü en güzel gösteren eserdir desem yanlış olmaz.

roma imparatorluğu, koleksiyonculuk ve villa kelimelerini bir arada kullandığımız zaman bir villayı daha anmamız gerekiyor ki o da tiberius'un villası'dır. bu villa sperlonga mağarasını da içine alarak büyük bir alanı kaplıyor. özellikle mağaranın içinde sergilenen heykel grubu ile bahsettiğimiz helen kültürü sevdasına da güzel bir örnektir. bu heykel grubu konusunu odysseia destanından alır.

görsel kaynağı: www.archaeologs.com/i/307/s...
önde ortada scylla grubu olarak anılan bir heykel grubu, yanlarda pasquino ve palladion'un kaçırılışı konularını işleyen heykel grupları bulunur. en arkada ise en meşhur ve en karmaşık heykel grubu bulunur. bu heykel grubunun konusu ise odysseus’un polyphemos’u kör edişi.'dir. bu heykeller roma kopyaları olsa da yunan mitolojisinden ve odysseia'dan konuları işlemesi açısından önemlidir.

özellikle roma'da kopya eserler de çok fazla yapılırdı. günümüze kadar kalmayan bazı eserlerin neye benzediğini bu kopyalar sayesinde biliyoruz.

+rüyamda ............... işte yanımda da para olmayınca ödeyemedim sinirlendim adamlara.
-ben sana sürekli dışarı çıkarken paran var mı vereyim mi diye sormuyor muyum ?
+baba rüyamda gördüm ne alakası var onunla?
- her zaman yanında bulunacak. rüyada da olsa kimsenin önünde öyle çaresiz kalıp başını eymeyeceksin.

kıyafetlere neden bu kadar önem verdiğimizi yarı uyur halde düşünürken aklıma gelen hede. çünkü onlar da saklamak istediklerimizi saklıyorlar. hatta bazılarını daha albenili hale getiriyorlar.

popüler olanı istemek, kendinden yüksek statüde olan insanların hayatına ulaşmayı arzu etmek, onlara özenmek demektir.
sosyal medyanın yanında getirdiği en büyük sorunlardan birisidir snobizm.

örneğin, bir arkadaşınız iskandinav turu yaptı diyelim. hiking yaparken, geyik severken, alp dağlarında orada burada instagramına onlarca fotoğraf koyduğunu var sayalım. eşinizin de özenip, içinde ukde oluşması ve bunu size yansıtarak, ufak ufak huzursuzlanmaya başlamasıdır snobizm.

snobizm sükseyi sever, snobizmde şükür yoktur.
popüler kültürün kardeşidir snobizm.

zannumca 20 yıl geriye gitmek, bize 50 yıl kazandırır. zira siyasal islamcıların yıktığı kurumlara bakarsak, bu yapıları onarmak elli yıl alacaktır.

milli eğitim (yerle yeksan)
adalet (ben dedim oldu sistemi)
ekonomi (128 milyar dolar)
dış politika (mülteci akını)
yolsuzluk (dünya tarihine girecek boyutta)
kadına şiddet (fıtratlarında var)
intiharlar (bir çocuk öldü diye)
……..

ayrıca solcu mu kaldı ü’len? şurada bile 3 beş kişiyiz. soyu tükenmekte olan kel aynak sayısı bile bizden fazladır. merak etmeyiniz ve siz sağ iktidarlara oy vermeye devam ediniz.

1988'de new york'ta kurulan ve death metal tarzında müzik yapan amerikalı gruptur. cannibal corpse ilk başlarda nu metal tarzında şarkılar yapsa da zaman zaman death metale kaymışlardır sonradan bunu sürdürüp kendilerini death metal yapıyor olarak göstermişlerdir. abartacaksak bu grubu abartalım bence zira şarkılarında isyan, öfke, nefret, haykırış her şey var. dibine kadar metal müziği iliklerinde hissetmek isteyenler için ilaç gibi adeta. duygu yok bu elemanların eserlerinde, bol bol brutal var, brutal de ister istemez şarkıdaki ahengi bir nebzede olsa alıp götürüyor.

böylesine şahane grubun elbette şahane albümleri de vardır. zaten metal camiası içerisinde manyak derecede cannibal corpse hayranları var, albümleri çıkar çıkmaz hemen alma gereksiniminde bulunurlar. onlardan biri de benim fakat konumuz bu değil elbette. bu manyak amcaların bazı albümleri şunlardır; kill, centuries of torment: the first 20 years, a skeletal domain, monolith of death tour '96–'97, hammer smashed face, violence unimagined gibi gibi. yalnız bu albümlere ait şarkılar oldukça kulak yorar neredeyse hepsi full brutal barındıran şarkılardır.

grubun iki tane lead vokali vardır, ikisi de hayvan gibi brutal atarlar. o amcaların ismi şudur; george fisher ve chris barnes. bu amcalar biraz kilolu ama şarkı şahlandırma konusunda oldukça da ustalardır. hele ki bir gitarist var efsane şekilde gitar solosu atar, şarkıyı allahu ekber dağına kadar ulaştırır. grubun her elemanı iyi de vokalleri daha bi iyi be. bunlardaki gırtlak nasıl gırtlak anlamadım, brutal atarken hiç mi ses tellerine zarar gelmiyor aklım almıyor açıkçası. yalnız çok severim kendilerini o ayrı. metal müziği iliklerime kadar hissediyorum bunların şarkılarıyla adeta.

seviyorum sizi amcalar, metal müziğin hakkını ziyadesiyle veriyorsunuz. saygılar sunuyorum hepinize. *

aşkı ve ayrılığı aynı mevsimde insana yaşatan ankaraya has doğa olayı.

protestan kilisesinde xvi. yüzyılın ortalarından bu yana 13-16 yaşları arasındaki gençlerin dinsel bilgilerde belli bir hazırlık ve sınavdan sonra tam üyeler olarak kilise cemaati içine kabul törenine denir. konfirmasyon adaylarına ise konfirmand denmektedir.