ben neysem oyum.* genelde bilgim olmadığı konularda karşı tarafın kurduğu cümleyi dolayli yoldan soru hale getirir muhabbeti döndürürüm.*gerçekte de konuşurum. kedi,kopek, haşere.. en guzeli insanla konuşmak,dinlemek tabi. konuşmak benim işim affetmem.

virginia woolf - deniz feneri

'bruh moment' olarak da bilinir. dağlar denizlere, ovalar platolara karışır.

her yerde atamı gördüğüm gündür. mutluyum yahu.

insanlar özlem ve sevgiyle paylaşıyorlar kutluyorlar. içimiz buruk özlüyoruz ama onu anıyoruz hep anacağız.

bize bıraktığı mirasları gün geçtikçe daha iyi anlıyoruz.
işler kötüye gittikçe daha çok seviyoruz mustafa kemal atatürk'ü keşfediyoruz her geçen gün daha iyi anlıyoruz.

tanınmak icin trolluk yapan yazarlar'dan daha iyi tepkiler aldığıni düşüneceğim yazar.

stefan zweig kitapları

özürlerimle, bir şeyi anlamıyorum. niye diğerlerinin tercihlerini böyle ‘mıyk şöyle olursa bıyk’şeklinde sınıflandırıyoruz? iş bir de ‘görüşe saygı’ denince burda ahkam kesiliyor. peki nerde saygı? burda beğen butonu var, demek kullanmak için var. kimi bu butonu hiç kullanmaz, o zaman banane; kimi de kullanır kime ne?
kendi adıma çalışılmış tanım içeren ve akışta rastladığım tanımları beğeniyorum. bazen akışta görüp hak verdiklerimi de. ha bunu da karşılık beklemeden yapıyorum. daha önce de yazdım; hatta zıtlaştıklarımı bile beğeniyorum. demek yapmamak lazımmış vah vah. yani bu suç mu oldu şimdi? tüüü kaka mı olduk yani?

seni kıranlar utansın be, sen var ol (hassas türk aile yapısı).

kuş var,tavşan var,ayı var,yılan aslan..hayvanat bahçesi gibidir.bir de içiniz kararmıştır ama sonu aydınlık onu da söyleyeyeyim.uzun yola ya gidersiniz ya da geleniniz olur.

genç olmak çok güzel evet ama pandemi, sınav stresi, gelecek kaygısı gibi sorunlar izin vermiyor ki doya doya yaşayalım.

'dur gitme' yazarı.
canımcım az dinlen yine gel.
sen bakma onlara. malesef böyle tipler her yerde var. saçma sapan lafları sözleri hiç bitmiyor. sana özellikle bir saldırı var farkındayız ama olsun sen yine ol buralarda yılma, bıkma. buraları, meydanı onlara bırakma.

seni seviyoruzzzzzz. gitme emi?

size gösterilen zorunlu olmayan nezaket ve kibarlıklar. bir küçük iyilik bütün gününüze etki edebiliyor bence.

arap'ların değil, fars'ların kullandığı bir kelime diye biliyorum.

zor iş, ama hayat onlara güzel.
dünya vicdanlı yürekler için cehennemdir.

son derece haklı bir söylemdir. maalesef sadece bir ağaç israfıdır. toplumu ayrıştıran, hedef gösteren, gazetecilikle hiçbir alakası olmayan bir oluşumdur.

hani çocukken doğum gününe bütün sınıfı çağırırsın da kimse gelmez ya işte bu his o his.

istenilerek yapıldığını düşünmemekle beraber biraz şu eril havanın kırılması gerekiyor bana kalırsa. şair ve yazarlar için rozetler düşünülüyorsa émilie du châtelet, füruğ ferruhzad, ayn rand, nilgün marmara, sylvia plath, anne sexton, katharine burdekin, virginia woolf, türkan ildeniz, mary astell vs. pek çok isim var. eğer daha farklı rozetler gelecekse mary anning, tiera guinn, rita levi-montalcini, maria goeppert mayer, jane goodall gibi isimler de güzel olabilir. ada lovelace ve lise meitner gibi isimler de gayet iyi bir tercih olabilir. aklımızda yok öyle bir şey deniliyorsa eğer en azından x-men gibi oldukça bilindik serilerin her filmi için ayrı bir rozet eklenmesi ve her birinde ayrı karakterleri kullanılması güzel olurdu. hem mystique, jean grey veya emma frost gibi karakterleri görmek oldukça hoş olur. başka maruzatım yok sanırım.

yaklaşık iki buçuk hafta önce, günlük 23'e yakın küp şeker aldığım düzenimi geride bıraktım.
sürekli şekerli sıcak içecek içtiğim için hem uyku problemleri hem de yeme bozuklukları, boşaltım sorunları çekiyordum.
19 gündür iki ufak kaçamak (tatlandırıcılı birkaç bir şey) ve suşi pilavındaki eser miktardaki şeker haricinde hiçbir işlenmiş şeker türevini ağzıma sürmedim. ilk iki gün çaya bal karıştırdım ama.

bu süreç içerisinde gittiğim doktor kontrollerinden birinde bozulmuş açlık glukozuna (glikoz?) sahip olduğumu, birinde ise farklı bir sebepten dolayı kafein ve tuz tüketimimi azaltmam gerektiğini öğrendim.

bunlar sayesinde gün içinde içtiğim fincan çaylar, kupa kahveler eskisine nazaran oldukça azaldı (topladığımda) en fazla 5 kupa içer oldum, tamamen şekersiz ve içtiğim çayların kafeini düşük, kullandığım kahve decaf.

öğün atlama huyum vardı, düzensiz ve şeker yüklemesiyle kendimi doyuruyordum bunlarla birlikte.

bu düzene girdiğim günden itibaren acıkma duygusunu hissetmeye başladım. uyku problemlerim biraz olsun azaldı ve hazımsızlık durumum neredeyse tamamen çözüldü.
neredeyse her gün oluşan karın şişliğim yok oldu.

şekeri bırakmadan önce kilom 51'di, şu an 48. yaşım henüz genç.

hayatımda ilk defa enerjisiz kalmadan, motive bir şekilde ve istediğim her şeyi (paketlenmiş gıda, yüklü karbonhidrat içerikli besinler, ekmek hariç) yiyerek kilo verdim. az da olsa daha önce bulimik biri olduğum için gözümde nimet gibi şu an bu durum.

her şeyi bir kenara bırakıyorum, sanırım psikolojik etkilerini de hissetmeye başladım. belki plasebodur benim için ancak bu yıl hiç bu kadar motive bir hafta geçirmemiştim.

artık bir şeyler yoluna girmeye başladı sanırım, umarım. girmese de bir hoş ilerliyor böyle.

yemek yapmak sadece kadınların üzerine tanımlanmış bir görev değildir. yemek yiyen herkes, yemek yapmayı bilmelidir.

sevgili yazar arkadaşlarım ve moderatörler. anormal yazarların, normal sözlüğü olan buraya böyle bir tasarım geçirdim aklımdan, nasıl olmuş ?
*