zaman tüneli

aşağıdaki görsele göre frank zappa baba'nın lafıymış. süper laf bence.

ne topu?

japon insanında, hata yapma, topluluk içinde küçük düşme kaygısı obsesyon-takıntı- düzeyinde bir hastalık olduğu için zeka yeterliliğine rağmen dil öğrenemiyorlarmış.

japonlarda öğrendiklerini, hata kaygısıyla dile getirememekten kaynaklı, dil öğrenme tutukluğu varmış.

lise zamanımız gültepede öğretmenler durağındayız, bir kavga bir gürültü biri diğerini sallamayla kovalıyordu, yani döner bıçağı gibi uzun ama yatağan şeklinde bir bıçak aha da görseli;



kovalayan bıçağı arkadan bir salladı kaçanın eline geldi parmakları kopup yere düştü, lan parmağı koptu diye bağırıyoruz parmaklara koştuk bakmak için, kaçan o halde bağırıp kaçmaya devam etti. oradan biri gelip kopan parmakları poşete koydu, birşey olmaz hastanede dikerler dedi.

yine gültepede başka bir kavga, düğünden çıktık parkta oturuyoruz, park yokuş aşağı bir yerde anayolun altında parkı üst kısmında duvar var o 5 - 6 metrelik istimlak duvarından önce birini attılar sonra üzerine pilav arabası attılar.

bu iki olay 1997 - 2001 arası gözümün önünde olan çılgın dehşet şeylerdi.

üst komşumun intiharı.

koca adamı kurtarmaya gidecekken attı yaşlı adam kendini. kaldıramadı bazı şeyleri. asansörde, sokakta denk geldiğimizde sürekli selam verir, sohbet ederdi, sohbete tutardı bizi.

sohbete tuttuğu için hiç kızmazdım rasim amca'ya. dili de tatlıydı, babacan bir adamdı. eşinin hastalığını kaldıramadı daha fazla. notunu da hazır etmiş "kimse sorumlu değildir." diyerek.

işte böyle ince ruhlu insanların ruhuna tecavüz ediyorsunuz. hunharca, bencilce, sırf o leş egolarınız, varoş, kepaze varlıklarınız için.

hayır o dönem yönetici yardımcısı babam olduğu için polise kameraların görüntüsünü vermek için falan defalarca da izlemek zorunda kalmıştım. hayal meyal hatırlıyorum hâlen.

umarım yattığın yerde en azından o yüklerden arınmışsındır tatlı sohbetli rasim amcam.

bu şiiri duyunca siniyor mısralarım,
ya bendedir o hanlar, ya o hanlarda varım.

bu yıl mart ya da nisan ayıydı. öyle şiddetli bir fırtına çıkmıştı ki üst kattaki fransız balkonun camı patlamış, cam parçaları bizim camın önüne düşmüştü. etraftaki evlerin çatıları uçuyordu, bir inşaattaki metal profiller bir arabanın üzerine düşerek aracı devirmişti. cam balkonun camları kendiliğinden açılmış, az kalsın uçacaktı. o gün gerçekten çok korkmuştum.

bir tane daha içeyim..." gideceğim-kalkacağım-yatacağım.
kendim bizatihi tanıdığım en tatlı yalancıyım.

son bir bira daha açtım sonra yatacağım. yemin içerim.
amatem'de tanıdık var mı?

dur topa girdi. yarın burası giri alır.

kendimi yetiştirmek, geliştirmek, kusur ve hatalarımı gidermek için büyük çabalar göstersem de kendimi sevdirmek için hiç çabalamadım, çabalamam. bence çok itici bir şey bu ya. zorla güzellik olmaz diye boşuna dememişler sonuçta. saygı ve edep sınırları aşılmadığı sürece beni sevmeyen herkese de içtenlikle saygı duyarım bu arada. "ben kendimi karşıdakine yeterince iyi ifade edememişim demek ki" falan ayaklarına girmem. beni sevmeyenler de kendilerine göre haklı olabilir veya belli durumlarda haklıdır da herhalde.

tek kelime ile anlatmak gerekirse; (bkz: konformist)

uzak doğunun üç büyük kültürü (japon-kore-çin) aynı şey söylenebilir. japonlar biraz daha kural düşkünüdür, çin'de toplum anlaşmasına olan saygı biraz daha gevşektir, koreliler biraz daha açıktan rekabetçidir ama üç aşağı beş yukarı hepsinde kural aynıdır, toplum standartları dışına taşan ve bireyci olmaya çalışan şahıslara tolerans gösterilmez. japonlar genelde bunu, bu bireyleri toplum dışına iterek/görmezden gelmeye çalışarak yapar. zaten japon altkültürlerinin bir çoğu bu sebepten kendini aşırı ve görsel anlamda gürültülü şekilde ifade etmeye dayanır/burada temellenir.

33 yaşımdayım herhangi bir şey için ömrümde toplam 3 defa çaba göstermişliğim yoktur.

adına kim ne derse artık.

gün gün karanlığa taşındı, göz göre göre soyulup talan edildi bir ülke.. yıllarca süren bir dehşet filmi miydi seyrettiğimiz, karabasan bir düş mü yoksa.. tüm izleyiciler şaşkın.. tedirgin..
herkes bir devam gong sesi ve çağrısı bekliyor kalan bölüm için... izleyenlerin her birince,
ya gerçektiyse korkusu yaşanıyor biliyorum.
bekleyenler arasındayım...

brian may
mark knopfler
jimmy page
guy ritchie (gelecek hafta bir ihtimal tanışabilirim)

(bkz: kobra murat)
şakasız. gerçi o da tam sanatçı sayılır mı bilemedim ama.

yaban var. sözlüğün en yabanisi.

paranoyak deli'nin arkadaşı.

lan'lı lun'lu konuşur ama bir komik anlatışı vardır dinlesen bıkmazsın. hep anlatsın istersin. ama ''en yabani'' işte.

şair adını sorar, nevermore* diye cevaplar.
kendi kendine "dostlarım da gitti, bu da gidecek" diye fısıldar, nevermore diye cevaplar.
"yazık bana, tanrı lenore'un acısını bir nebze unutayım diye gönderdi. unut işte lenore'u" diye düşünür, nevermore diye cevaplar.
şair oha falan olur, "iblis misin kuş musun neysen nesin umrum değil, söyle bana bu acıdan kurtulabilir miyim" diye sorar, nevermore diye cevaplar.
"lenore cennette mi" diye sorar, nevermore diye cevaplar.
"silktir git gözüme gözükme" der, nevermore diye cevaplar.

sonra şairimiz ruhunun bir daha asla huzura dönmeyeceğini düşünür.

öyle de bir kuzgundur.***

yani şiirin özü, gençler, işte kuzgun olur, muhabbet kuşu olur, sadece bir kelime öğrenmiş bir kuşa asla ve asla vicdanınızı daha da bok edecek sorular sorup o kelimeyi kendinize cevap olarak bellemeyin.

psikopat mısın sadist misin arkadaş yaa?

mabel matiz
melike şahin

"kendi düşlerine, düşmanlara bak
gittikçe yükselen haller içindeyim
insandan örülmüş duvarlar içindeyim"

hem sesi, hem kendisi güzel sanatçı.

(bkz: senaların karşı konulamaz cazibesi)