24 yaşında olmak

işin renginin değiştiği yaştır.

hayatımın son bekar yılıydı. tüm sorumluluklardan azade geçirdiğim, hayatımın en eğlenceli, en mutlu ve en umutlu dönemiydi.
24 yaşındaydım, her şey için çok gençtim, çok şeyi bilecek kadar da olgundum.
şimdi bakınca yaklaşık aynı yaşta çocuklarım var, yıllar rüzgardan hızlı arkadaşlar, yaşadığınız her yılın, her ayın, her saatin tadını çıkarın.

tanrının insana bahşettiği en büyük nimettir yirmili yaşlar.

bitirmeye bir buçuk ay kaldı ama gerçekten başladığı günden bu yana sınana sınana gelinen, bi arada kalmışlık hissi veriyor, büyüdüm demek ama hiç bir şey yapamamak, işsizlikle birlikte kaçmak isteyip kaçamamak, bir şeylerin ve kişilerin eline diline bakmayı, mahçup olmayı iliklere kadar yaşatan bir yaş...

bir aya ordayım. yaşamak için geç ölmek için erken.

hep aynı yaşta kalacaksınız deseler olmak isteyeceğiniz yaş .

çok uzak ama bir o kadar da yakın bir yaş.*

merak ediyorum o yaşlarımı.
aynı 17 yaşımı merak ediyor gibi.

daha dün girmiş olduğum yaş. takipçisi olup sizi gelişmelerden haberdar edeceğim.

çok özeldir mesela.
bi daha asla 24 olamazsın.

bir daha asla 23 olamazsın. swh iyi değerlendir.

23 neyse yine aynısıdır. 20-25 arası yaştan kaynaklı fark hissetmezsiniz. 25-30 arası da her yaş aynı gibidir. 5'lik periyotlarla fark hissediliyor gibi bir şey.

cehennemdir. evlenenler, okuyanlar, hiç sevgilisi olmayanlar, her gün sevgili değiştirenler, yurt dışına gidenler, işe girenler, işsizlikten intihar edenler arasında ne yapacağını şarşırdığın bir dönemdir. en kötüsü de 25 yaşının bundan da kötü olacağını hissediyorum.

bırak 24 yaşını ben 17lik bir çıtır olmayı çok özledim.
ne derdim vardı ne tasam.
lolita gibiydik ınısını satayım.
bugün çocukların yanından geçerken şöyle kafamı kaldırıp ağaçlara baktım.
utanmadım çocukların içinde salıncağa oturdum şöyle sallandım bi beş dakika. bana bakıp gülümsediler
ben de gülümsedim.
gözlerim doldu ah dedim içimden..
ah be, çocuk olmak vardı.
öyle eziliyorum ki sorumluluklar altında.
öyle yapayalnız hissediyorum ki çoğunlukla.
kimi zaman olsalar ne olur olmasalar ne diyorum çevremdekilere.

arada kafanızı kaldırıp bir baksanıza. ne kocamandı dünyamız. ne büyüktü ağaçlar. ne güzeldi güneş.
şimdi günü gününe hesap kitaptan ne zevk verir ne mutlu ediyor bizi unuttuk gitti ya.
öylesine yaşıyor gibiyiz ve bu düşündükçe üzmüyor mu ?
üzüyor beni.

4 yıllık üniversite mezunları için iş hayatına yeni atılmış olmaktır. üniversitede öğrendiğinin ne kadarının işe yaramadığını görüp, beynini formatlayarak yeniden tasarlamaktır. arkadaşlıkların kıstasının maddiyata dönüştüğünü görmektir. 24 ve sonrası yaşlarda olmak, maddiyatın ve vizyonun kadar iyi yaşamak gibidir.

(bkz: to be or not to be)

bazen, sayılı günler kalandır.

insan bir gerilmiyor değil.

en güzel şeysin sen hep yaşın 24 dedirtendir.

(bkz: hep yaşın 19)

ne biliyim ben gibi bir şey olmak herhalde ama zor yani

48 yaşında olmaya adaylıktır. tabi şansınız varsa.

kendini 25 saymaktır.