babaların garip huyları

eline bir sopa almış, adamın yürüyüşü değişti. sopa da, yamuk yumuk, asa desen değil, baston desen değil...

ortalıkta medine mekke zamanından gelen bir adam gibi...

adam komple garip. ne diyebilirim ki?

ne zaman tuvalete gitsem , otomatik olarak adamında tuvaleti geliyor .

sağlak olmasına rağmen yıllarca sol el ile fare kullandı
sonuç;
şimdi sağ ile de kullanamıyor

kendisi 60 yaşında olsa da aşırı enerjik ve çocuk gibi bir insan. * televizyondan youtube'u açmayı öğrendiğinden beri aşk-ı memnu ve hint dizileri izliyor. kafasını boşaltıyormuş. ara ara da bizden bir şey isteyeceği zaman, dizideki evin yardımcısı adam gibi ednan bey diye bağırarak seslenip kendi kendine gülüyor. alıştık. *

bazen burnundaki kılı yoluyo.

keşke garip huylarını keşfedebileceğim kadar yaşasaydı. bize kalan birilerinin garip bulduklarını okumak oldu.

geçen gün evin bahçesinde oturuyoruz; bahçede de kamera var oturduğumuz yeri sokağı vs. gösteriyor. ama babamın oturduğu yerden kameranın gördüğü yerler de görülüyor.
baktım bu elinde telefon kamerayı açmış ordan izliyor..
dedim baba sen şaka mısın napıyosun..
ay bu bana çok garip gelmişti hep beraber güldük sonra ama bir tek babam gülmedi…

ölmese aslında pek bir garip huyu yoktu...

bir baba olarak söylemem gereken şeylerin olduğu başlık. böyle eğlenceli bir başlığı bile melankolik yapabilirim. bunun için önümde hiç bir engel de yok. ama yapmıyorum. insan sevdiğimden değil. çok üşendiğimden.

geçen bir arkadaşım evimize geldi. çocuk eve gelir gelmez babam hemen “nerelisin?” diye sordu. tabii başladı bizim mesai. çocuk daha cümleyi bitirmeden, babam aynı şehirden birini buldu. “aaa bizim mehmet var orada, tanıyor musun?” diye başladı. tanımadığını söylese bile babam ısrar edip, “dur dur, ben şimdi arayayım” dedi hemen. telefonu açtı, başladı konuşmaya. arkadaşım neye uğradığını şaşırdı. o sırada utançtan yok olmak istediğim de oldu tabii.

ben de baba olduğumdan yazacak o kadar çok şey var ki.... ölümlü dünya deyip boş veriyorum artık. düşünmemek en iyisi.

ölmesi de garip bir huy olabilir. ölümünün henüz erken sayılabilecek bir yaşta olması mesela. bu hayata veda ettiği için arkasında garip bir şekilde kalmak gibi.

istanbul’a her geldiğinde navigasyonla bile yol kaçıran adam benim evimin yolunu bana tarif ediyor. * he bir de hâlâ arka sokaklar izliyor.

her sabah uyanır uyanmaz şarkı türkü söylemeye başlardı. geçenlerde sordum 70 yaşında hala aynıymış…*

ara sıra saçımı çekiyor. deli mi ne?!?!

aramızda geçen diyaloğu örnek vermek istiyorum müsaadenizle
"tık tık"
babam: aç mısın?/yemek yiyecek misin?
ben: hayır tokum.
- 2dk sonra "tık tık"
babam: gel beraber yiyelim. yer misin?
ben: hayır dedim ya babacım.
-2dk sonra "tık tık"
babam: yemeyeceğine emin misin?
ben: *tartışmaya yol açacak düzeyde olsa da aynı zamanda tok olduğumu net şekilde ifade eder şekilde bir açıklama yaparım, bağırarak*
babam: peki tamam babacım. (:))

sevdiğinden yapıyor evet ama yemin ederim sırf bundan tartışıyoruz. tartışma sırasında bağırdığım için sonrasında kendimi berbat hissediyorum, özür diliyorum ve sadece bir kez sormasını rica ediyorum ama asla yapmıyor.

22 yaşındayım o da 51 ve annem de 49.
gözlerimin önünde yaşlandıklarını görmek dünyanın en berbat şeyi.
üzülüyorum.

#2892664
hâlâ arka sokaklar izliyor ve izletiyor

allah rahmet eylesin, çılgın adamdı. kışın karşıdaki dağlara kar yağarken denize girdiği olurdu. gece zifiri karanlıkta sokaklarda dolaşmayı severdi.

çok uzun bir süre hiç akıllı telefon kullanmadı disiplinli biriydi.