başka bir şehirde yeni bir hayata başlamak
başlık "örnek vatandaş" tarafından 03.12.2020 00:50 tarihinde açılmıştır.
41.
" ama kafam benimle gelmesin ".
devamını gör...
42.
2. yılımda yerlisinden daha fazla insan tanımıştm.
devamını gör...
43.
şehri bırak yeni bir ülkede yeni bir hayata başlamak en büyük hayalim.
devamını gör...
44.
ah keşke yapabilsem dediğim durumdur. sanırım konfor alanımdan çıkamadığım için tüm bunlar. rahatım bi kere aslında konfor alanımdan çıksam belki hayallerimi gerçekleştirmek için daha çok çabalayacağım ama ne o enerji var ne de cesaret. bir gün yapacağım ama çünkü yapmazsam yenileceğim biliyorum.
devamını gör...
45.
en geç 2,3 senede bir yaşadıģım durumdur. gerek kendimi bir yere ait hissetmememden ötürü gerek zorunlu durumlardan dolayi her sene ya da 2,3 senede bir şehir değiştiriyorum. seviyorum da bu durumu ama sevdiklerinden ayrılmak zor azizim, zor.
devamını gör...
46.
bir ay sonra nasipse yaşayıp göreceğimdir.
devamını gör...
47.
bir kaç ay içerisinde belki de yapacağım eylem. hiç içimden gelmiyor ege yi terk etmek.
devamını gör...
48.
bir sebep arıyorum henüz yok ama gelirse de arada kalırım sanırım.
devamını gör...
49.
sen yine aynı sen olduğun sürece, yeni bir hayat sayılır mı bilemiyorum.
yapmak istediğim bir şey bu. ama kendimden kaçamadıktan sonra neye yarar?
yapmak istediğim bir şey bu. ama kendimden kaçamadıktan sonra neye yarar?
devamını gör...
50.
benim için de az bir zaman kaldı gibi görünüyor. biraz merak, biraz korku, biraz heyecan, biraz da endişe var. eh her şeyden biraz biraz yaşayarak tamamlıyoruz ömrü nihayetinde.
devamını gör...
51.
yeni ülke olsa
devamını gör...
52.
hayalim...
mümkünse sokağının bir ucu denize bir ucu otobüs durağına çıksın.
mümkünse sokağının bir ucu denize bir ucu otobüs durağına çıksın.
devamını gör...
53.
anksiyetimi halay çektirir. hiç gerek yok. kaplumbağa gibi yaşayanlara selam!
devamını gör...
54.
bir kaç gün ayrıldım ama yok kafamdakiler benimle olduğu sürece hiçbir yer rahat değil.
devamını gör...
55.
aslında keyifsiz bir iştir. son dört yılda üçüncü kez yeni bir şehirde yeni bir hayata başlayacağım. bir de arada beş aylık bir yurtdışı maceram oldu, onu saymıyorum. geçici olarak orada olduğunuzu bilmek, işi yeni bir başlangıçtan ziyade her anından keyif almaya çalıştığınız bir maceraya dönüştürdüğü için o tecrübeye yalnızca, yeni bir şehirde kısa bir macera denir sanırım.
fakat üçüncü bir şehirde yeni bir hayata geçiş oldukça can sıkıcı geliyor bana. insan bir yere alıştığında kendini bir şekilde güvende hissediyor. bir tarafa doğru yürüdüğünüzde nereye gittiğinizi bilmek, google maps kullanmadan yolunuzu bulabilmek, geçtiğiniz köşe başlarından anılar hatırlayabilmek güzel şey doğrusu. oturmuş bir arkadaş çevresine sahip olmak, konfor alanında kalabilmek, yeniliğin ürkütücü belirsizliğine maruz kalmamak güzel şey. şehirler ancak yaşanmışlıklarınız varsa, içinde sevdiğiniz insanlar varsa bir şey ifade edebiliyor. hiçbir anlamı olmayan bir sokakta tek başınıza yürümek, bir kafede otururken tanıdık birini göremeyeceğinizden emin olmak insana kendini dışlanmış hissettiriyor. insanın yalnızlık kasları gelişiyor. sinema, sergi, tiyatro, spor gibi tek başına yapılabilecek etkinlikler sorun değil belki fakat konsere örneğin, tek başına gitmek insana koyuyor.
nazınızın geçeceği, her an arayabileceğiniz, çağırabileceğiniz arkadaşlıklarınız olmuyor. yeni tanıştığınız insanlar sizin yegane arkadaşlarınız oluyor. fakat siz onların yeni tanıştığı birinden ibaret oluyorsunuz. sevdiğiniz, vakit geçirmek istediğiniz herkes oraya buraya dağılmış halde oluyor. hele ki yakın bağları zor kuran, yeni ortamlara zor uyum sağlayan bir insansanız uzun dönemli bir yalnızlık evresi sizi bekliyor oluyor genelde.
belki de çok sık yapılmaması gerekiyordur. ama hayat işte.
fakat üçüncü bir şehirde yeni bir hayata geçiş oldukça can sıkıcı geliyor bana. insan bir yere alıştığında kendini bir şekilde güvende hissediyor. bir tarafa doğru yürüdüğünüzde nereye gittiğinizi bilmek, google maps kullanmadan yolunuzu bulabilmek, geçtiğiniz köşe başlarından anılar hatırlayabilmek güzel şey doğrusu. oturmuş bir arkadaş çevresine sahip olmak, konfor alanında kalabilmek, yeniliğin ürkütücü belirsizliğine maruz kalmamak güzel şey. şehirler ancak yaşanmışlıklarınız varsa, içinde sevdiğiniz insanlar varsa bir şey ifade edebiliyor. hiçbir anlamı olmayan bir sokakta tek başınıza yürümek, bir kafede otururken tanıdık birini göremeyeceğinizden emin olmak insana kendini dışlanmış hissettiriyor. insanın yalnızlık kasları gelişiyor. sinema, sergi, tiyatro, spor gibi tek başına yapılabilecek etkinlikler sorun değil belki fakat konsere örneğin, tek başına gitmek insana koyuyor.
nazınızın geçeceği, her an arayabileceğiniz, çağırabileceğiniz arkadaşlıklarınız olmuyor. yeni tanıştığınız insanlar sizin yegane arkadaşlarınız oluyor. fakat siz onların yeni tanıştığı birinden ibaret oluyorsunuz. sevdiğiniz, vakit geçirmek istediğiniz herkes oraya buraya dağılmış halde oluyor. hele ki yakın bağları zor kuran, yeni ortamlara zor uyum sağlayan bir insansanız uzun dönemli bir yalnızlık evresi sizi bekliyor oluyor genelde.
belki de çok sık yapılmaması gerekiyordur. ama hayat işte.
devamını gör...
56.
yeni bir hayat olmasa da okul için şehir değiştirdim bu da yeni bir başlangıç olarak görülebilir çünkü doğduğum, büyüdüğüm, huyuna suyuna alışık olduğum bir yerden kalkıp yıllarımı geçireceğim bir yere geldim.
üç ekimden beri burdayım. her şey çok yeni. yollar, sokaklar, insanlar...
içime ilk dolan duygularım: sıkılmak, sıkıldığım için şehrimi özlemek.
durağan bir ruhu var bu şehrin. ilk geldiğimde ruhu yok neşesi yok derdim burası için. yanılmışım. elbette her şeyde olduğu gibi bu şehrin de bir ruhu varmış. buram buram tarih kokan sokaklarında gezinirken, yüzyıllar önce bırakılan eserlere bakarken anladım bunu.
burası bozkır. kıyı şeridinin nabzını buradan beklemek mantık dışı. nereden bu gözlemi yaptım diye merak edecek olursanız şayet tabii ki de tarihi eserler derim. yer gök taş yapılarla dolu. kubbe detaylı, geniş alanlara kurulmuş taş yapılar. girişlerinde veya içlerinde çeşitli oymalar, süslemeler var. estetik anlayışı her dönemde varmış.
içlerinde gezinirken, duvarlarına dokunurken nasıl bir enerjide olduklarını fark ettim.
enerji dediysem şimdi size evren, ay, karma bilmem ne yeni dönem popülerleşmiş kavramlardan bahsetmeyeceğim korkmayın.
enerjiden kastım iletişim yani dilleri. ağır, sağlam ve kapalılar. içine girdiğin zaman seni kalın duvarları sarıp sarmalar, dışarıdaki tehditlere karşı korur ama oradan sıkılıp da seni koruyan duvarlarını yıkamazsın. yani ona karşı direnç göstermezsin. içine girdiysen bir kere oranın kurallarına uymak zorundasın.
iç kapıları bile oldukça alçak yapılmış bu eserlerin. kimisi ilime irfana olan saygıdan dolayı diyor kimisi bilmem ne için. kapıdan girerken başını eğerek giriyorsun. başımı yani bana güç veren aklımı taşıyan bu başımı eğiyorum, kendi kibrimi bir kenara bırakıyorum ve saygı duyuyorum demek.
saygı, illa eğilmesi gereken başlar, birinin önünde kenetlenmesi gereken kollar mı demek?
saygı, birinin öz saygısını yitirip başka birinin elini eteğini öpmesi mi demek?
bunu yapması uygun görülen kişinin kibrini (öz saygısını aslında) bir kenara bırakıp eylemlere geçmesini beklemek normal karşılanırken ya bunu bekleyen bunu isteyen tarafa neden kafayı çevirip de şöyle bir bakmıyoruz? sen neden birinden bunu istiyorsun demiyoruz?
benim ne tarihle ne insanlarla ne zihniyetle ne kültürle ilgili bir sorunum yok.
şahsi gözlemlerimi ve yorumlamalarımı paylaşıyorum.
bana durağan gelmesinin nedenini anlatıyorum.
eğ başını diyor eğmek istemiyorum. şekle sokmaya çalışıyor istediği şekli almak istemiyorum.
bana durağan gelen, pasif gelen tutumlar tam da bu ayrıntılar. içimde bir volkan var. çıkın oynayın eğlenin, gel eğme başını, sen de artık önünde birilerine bir şey yaptırma, gelin hep beraber özgür olalım, kendimiz olalım diyorum.
pollyannacılık yapmıyorum. hayat bayram olsa lalala demiyorum. kendimiz olsak diyorum.
hayır hayır bugünün ruhuyla geçmişin anlayışını eleştirmiyorum. o zamanın şartları bunu gerektiyordur ve öyle gelişmiştir olaylar.
ama aradan kuşaklar geçtikten sonra kıyı şeridinden buralara gelen ruhum bunu kabullenemiyor. içim hissediyor ki buraya yabancıyım. binaların içinde başımı eğerek o kapılardan geçerken keşke diyorum, keşke eğmesem. keşke biraz daha uzun olsaymış bu kapılar. yanımda burada yetişmiş insanlar hayran oluyorlar bu anlayışa. saygıya bak diyorlar. ben ise keşke diyorum, keşke eğmesem...
üç ekimden beri burdayım. her şey çok yeni. yollar, sokaklar, insanlar...
içime ilk dolan duygularım: sıkılmak, sıkıldığım için şehrimi özlemek.
durağan bir ruhu var bu şehrin. ilk geldiğimde ruhu yok neşesi yok derdim burası için. yanılmışım. elbette her şeyde olduğu gibi bu şehrin de bir ruhu varmış. buram buram tarih kokan sokaklarında gezinirken, yüzyıllar önce bırakılan eserlere bakarken anladım bunu.
burası bozkır. kıyı şeridinin nabzını buradan beklemek mantık dışı. nereden bu gözlemi yaptım diye merak edecek olursanız şayet tabii ki de tarihi eserler derim. yer gök taş yapılarla dolu. kubbe detaylı, geniş alanlara kurulmuş taş yapılar. girişlerinde veya içlerinde çeşitli oymalar, süslemeler var. estetik anlayışı her dönemde varmış.
içlerinde gezinirken, duvarlarına dokunurken nasıl bir enerjide olduklarını fark ettim.
enerji dediysem şimdi size evren, ay, karma bilmem ne yeni dönem popülerleşmiş kavramlardan bahsetmeyeceğim korkmayın.
enerjiden kastım iletişim yani dilleri. ağır, sağlam ve kapalılar. içine girdiğin zaman seni kalın duvarları sarıp sarmalar, dışarıdaki tehditlere karşı korur ama oradan sıkılıp da seni koruyan duvarlarını yıkamazsın. yani ona karşı direnç göstermezsin. içine girdiysen bir kere oranın kurallarına uymak zorundasın.
iç kapıları bile oldukça alçak yapılmış bu eserlerin. kimisi ilime irfana olan saygıdan dolayı diyor kimisi bilmem ne için. kapıdan girerken başını eğerek giriyorsun. başımı yani bana güç veren aklımı taşıyan bu başımı eğiyorum, kendi kibrimi bir kenara bırakıyorum ve saygı duyuyorum demek.
saygı, illa eğilmesi gereken başlar, birinin önünde kenetlenmesi gereken kollar mı demek?
saygı, birinin öz saygısını yitirip başka birinin elini eteğini öpmesi mi demek?
bunu yapması uygun görülen kişinin kibrini (öz saygısını aslında) bir kenara bırakıp eylemlere geçmesini beklemek normal karşılanırken ya bunu bekleyen bunu isteyen tarafa neden kafayı çevirip de şöyle bir bakmıyoruz? sen neden birinden bunu istiyorsun demiyoruz?
benim ne tarihle ne insanlarla ne zihniyetle ne kültürle ilgili bir sorunum yok.
şahsi gözlemlerimi ve yorumlamalarımı paylaşıyorum.
bana durağan gelmesinin nedenini anlatıyorum.
eğ başını diyor eğmek istemiyorum. şekle sokmaya çalışıyor istediği şekli almak istemiyorum.
bana durağan gelen, pasif gelen tutumlar tam da bu ayrıntılar. içimde bir volkan var. çıkın oynayın eğlenin, gel eğme başını, sen de artık önünde birilerine bir şey yaptırma, gelin hep beraber özgür olalım, kendimiz olalım diyorum.
pollyannacılık yapmıyorum. hayat bayram olsa lalala demiyorum. kendimiz olsak diyorum.
hayır hayır bugünün ruhuyla geçmişin anlayışını eleştirmiyorum. o zamanın şartları bunu gerektiyordur ve öyle gelişmiştir olaylar.
ama aradan kuşaklar geçtikten sonra kıyı şeridinden buralara gelen ruhum bunu kabullenemiyor. içim hissediyor ki buraya yabancıyım. binaların içinde başımı eğerek o kapılardan geçerken keşke diyorum, keşke eğmesem. keşke biraz daha uzun olsaymış bu kapılar. yanımda burada yetişmiş insanlar hayran oluyorlar bu anlayışa. saygıya bak diyorlar. ben ise keşke diyorum, keşke eğmesem...
devamını gör...
57.
yeni bir hayat yok. insan nereye giderse gitsin kafası da kendiyle geliyor.
devamını gör...
58.
yaptığım şey doğduğum değilde yıllarca yaşadığım şehirden kalktım geldim başka şehire oğlumla kafamız da bizimle geliyo ama o kafamızı mahfedenler olmayinca çok iyi oluyor yeni hayat yeni şehir.
devamını gör...
59.
diyor ya şair
ya içindesindir çemberin
yada dışında yer alacaksın
bir çemberden çıkıp başka bir çembere giriş yapıyorsun. o kadar.
ya içindesindir çemberin
yada dışında yer alacaksın
bir çemberden çıkıp başka bir çembere giriş yapıyorsun. o kadar.
devamını gör...
60.
(bkz: kolay gibi görünen ama çok zor olan şeyler)
yalnız şu da var; bunu yaparken her zaman ardımızda bir şeyler bırakmak istediğimiz için yapmayız.
yalnız şu da var; bunu yaparken her zaman ardımızda bir şeyler bırakmak istediğimiz için yapmayız.
devamını gör...