bir ateistin iyilik yapmasının nedeni

birçok kişi inançlı birinin iyiliğini çıkar ilişkisine bağlamış ama iyiliğin dönüşünü beklemek insanın doğasında vardır. bu bir teşekkür işitmek ya da zamanı gelince hatrının sayılmasıdır. yani inançlı ya da değil farketmez, çıkar hep vardır. bunu isterse cenette şarap içme isteğiyle yapsın, isterse lazım olduğunda karşılığını görmek için, iyiliği çoğaltmanın başka yolu yok zaten. eyleme geçmek gerek. senede bir kere bile birini mutlu etmeyi, yardımcı olmayı denememiş insanların da iyilikten bahsetmesi epey ironik.

iyi bir insan olmanın din ile alakası olmamasından dolayı çok sık görülebilecek bir durum.

yaptıkları her şeyde(ibadet, herhangi bir iyilik vs.) cennete gidebilmeyi düşünen ve yalnızca bunun mücadele eden çıkarcı kişiler elbette bir ateistin ne için iyilik yaptığını idrak edemez. çünkü onlar için çıkarsız hiçbir şey yapılmaz. insan ilişkilerini dahi bunun üstüne inşa etmişlerdir. birine en ufak bir iyilikleri dokunduğunda muhakkak karşılığını beklerler. mehmet akif ersoy da bu durumdan bahsetmiştir: "aldanma insanların samimiyetine
menfaatleri için gelirler vecde
vaad etmeseydi allah cenneti
o'na bile etmezlerdi secde"

denize atmaktır. daha da psikolojik açıdan ele alırsak kendini tatmindir. tutkular ve çıkarlar doğrultusunda evrimi şekillenen insan kişisi, dinsel tasarımlardan yoksun olarak sürdürdüğü yaşamında iç huzurunu sağlamak adına iyilik yapabilir. ramazan ayında bile yapsa bunu dini bir amaçla değil kendini tatmin amacıyla yapacaktır. tutkular ve çıkarlar her zaman bencilce yorumlanmamalıdır. kulağa her ne kadar bencilce gelse de yaşamsal faaliyetler için geçerlidir aynı zamanda.

şöyle ki; iyilik insani bir davranıştır. içgüdüseldir... hele ki o insan iyilik yapmayı bir hayat felsefesi haline getirmişse adeta tadından yenmez*
yani iyilik yapmak, bir dine mensup olmayı veya tanrıya inanmayı gerektirmez.
not: tanrıya inanırım ve bir dine mensubum.

ne! ne okuyorum dedim bir an, nasıl bir ayrımcılıktır bu yani niye sevemiyoruz karşımızdakini sadece insan olduğu için.

mutluluğun ne olduğunu bilmesi yeterlidir.
başkalarının yardıma ihtiyacı olabilir. zorda olmanın ne demek olduğunu bilmek için illa da ölümden sonra bir hayat olduğuna veya bizi bir tanrının yarattığına inanmamız gerekmez.

zor durumda olana yardım etmek ve o kişiyi rahatlatmak, bir yaraya derman olmak, bir çocuğu sevindirmek ne demektir, bunu inanan da bilir inanmayan da. neticede insanız. ortak duyguların ve değerlerin çevresinde yine de büyük oranda buluşuruz. inanmak inanmamak bu hususta belirleyici değildir. öptüm.

bir dine inanmakla iyilik yapmayı nasıl kıyaslıyorsunuz anlamıyorum. insanlar iyi oldukları için iyilik yaparlar, kötü oldukları içinde kötülük yaparlar. bir ateistin iyilik yapmasında çıkar aranmaz ama bir dine inanan biri iyiliği allah rızasını almak yada sevap işlemek için yani çıkarı için yapar karşı tezi gelir o zaman

bir müslüman in iyilik yapma motivasyonu dan daha ictendir.

siz cehennem den korktugunuz ve cennette vaad edilen ödül için iyilik yapıyorsunuz bir ateist ise iyiliği hiçbir ödül cezaya bağlı olmadan yapıyor.

dolayısı sorgulanması gereken ateistler değil sizsiniz. sırf yukarıdaki adı tengri,tanrı,allah,yaratıcı,rab olan şeyden korktugunuz için iyilik yapıp eğitilen köpek gibi ödül ceza sistemi üzerinden yaptığınız şeylerin içi boş olduğunu bilip gelip ateistleri suçlamak evet.

(bkz: lan birak)

iyilik yapmanın bir nedeni olmamasındandır.

insanı değerlere önem verdiği yaratıcı emri değilde insan olmanın gereği gibi gördüğündendir.

iyilik yapan diğer iyi insanlar gibi insan evladı olmasıdır. yoksa ateizm, komünizm, islam vs hikaye.

al gülüm ver gülüm yapmıyordur.

iyilik yapmak için dine ihtiyaç duymaması... arkadaşlar iyilik yapmak için, birisine tecavüz etmemek için, birisinin hakkını yememek için dine ihtiyacınız yok. inanın, inanmayın demiyorum ama bunlar insanlığın gereğidir.
"tanrısız ahlak" kitabını öneriyorum.

ateistler kötü olmaya yemin ettiği için iyilik yapmaları mümkün değildir. iyilik yaparken gördüğümüz herkes %99.9 müslimandır. zulüm görmesinden mütevellit ateist taklidi yapıyordur ki bu caiz dinimizce. bir de sonuçta %99.9'u müsliman bir ülkede yaşadığımız için böyle ateistli başlıklar açmazsak, çoluk çocuk etkilenebilir. selam ve dua ile inşaallah. *

çıkar veya karşılık beklemek kendimden biliyorum. tabii her ateistin böyle olmak zorunda değil bende olabilir suç.

ahlak ve din ayrıdır.

not : ateist değilim.

iyilik yapmak için illa müslüman, yahudi, hristiyan mı olmak gerekiyordu panpa?

tam duyar kasmalık başlık.
hiç, ateist gözüyle bakamayacam.
herkes bakmış zati.
ben ateist olmayan cepheden bildireyim.
ben şahsen, iyiliği rabbimin yarattığı canlılara yarasın diye yapıyorum.
bu bazen bir sokak kedisini sevmek oluyor, bazen birine imkânımca yardım etmek.
ben rabbimin yarattığı bir canlıya fayda sağlarsam, o canlı rahatlayacak, ben huzur bulacağım ve rabbim benden razı olacak.
gelsin mutluluk hormonu, gelsin sevap.

iyilik, kötülük kavramının dinlere değil insanlığa ait olmasındandır.
kaldı ki tanrı tarafından cezalandırılma korkusuyla işlenmeyen suç veya tanrının gözüne girme çabasıyla yapılan iyiliğe göre çok daha anlamlıdır.
çünkü karşılıksızdır.
her zaman sitem ederiz ya her şey para olmuş ( her şey karşılıklı minvalinde ) işte her şeyin para olmaması saflığındadır.

lakin dinler hep var olmalıdır. aksi takdirde tanrısal korkudan suç işlemeyenler suç işler,
tanrısal sebeplerden iyilik yapanlar iyilik yapmazlar. ( herkes için tabiiki geçerli değil bu fikirlerim )
çünkü sebepleri kalmaz.
belki yaşamak için bile sebepleri kalmaz.

düşününce ne kadarda korkunç,
tanrısal bir kavram yok ve bizler sadece bir avuç toprağa karışacak anı, tecrübe birikimleriyiz.

hayat güzel be sözlük.
hiç olmadığım kadar şartlarımı zorluyorum bu aralar.
28 yaşında müteahhit bir arkadaşınızım.
pek parlak zamanlarda geçirmiyorum. elbette ki kendi adıma bir şeyleri yoluna koyma umudum var.
yalnız kaldığım evimde ne sobamı yakıyorum,
ne işe arabayla gidiyorum artık.
ama garip bir mutluluk var içimde.
hiç kimseyle görüşmüyorumda.
sadece hayvanlara bakıyorum.

fazla yalnız kalmışım içimi dökesim gelmiş.