çocukken hayal edilen tanrı şekli

padişah sanırdım ben. o da sanırım keloğlan filmleri izlerken hulusi kentmen hep padişah oluyordu, çok babacan bir görünüşü vardı rahmetlinin. niyeyse kafamdaki allahı ona benzetmek istemiştim. anneme 'allah padişah mı tahtta mı oturuyor?' deyince zılgıtı yedik tabi o ayrı.

mandrake'nin zenci yardımcısı abdullah şeklinde hayal ediyordum. leopar desenli gömleği vardı. abdullah= allah. ne kadar da düz zekalı bir malmışım. ahanda abdullah

www.facebook.com/photo/?fbi...

böyle hayal ediyordum. ve hayır ailem kumarbaz değildi.

kendisiyle ilgili düşüncelerim hiç değişmedi. çocukken de sevmezdim, hala sevmem.

yapıp, ettiği işler gözüme hep sevimsiz göründü. yarattığı için minnettar falan olmamız gerekiyormuş. öyle diyorlardı. halbuki durduk yere yani, ne gereği vardı ki? ben işte öyle düşünüyordum. ne gereği vardı?

hele şu şeytanı cennetten kovma mevzusunu hala sindirebilmiş değilim. durduk yere, adam cennette kendi halinde takılırken, o ademi yaratıp, bir de ona secde etmedi diye, yani olacak iş mi?

peki... o bir sürü arzuyla donatıp, sonra da ortalığa saldığı insanlara, yok onu yapma, yok bunu yapma diye parmak sallaması? yasak kıldığı her şeyi vaat halinde, o tırt cennetinde sınırsız kılması? madem bunlar kötü olduğu için yasaksa, neden sonradan ödül olarak sunuluyor?

şüphesiz en doğrusunu o bilir. beyefendinin hikmetinden sual olunmaz. zaten çok fazla suale de gerek yok. bütün kumdan kaleleri ilk dokunuşta yıkılıp gidiyor. en ufak bir akıl kırıntısı bile bunu becerebilir ama hala beceremeyen şebekler var.

dediğim gibi ben bu herifi hiç sevmedim. tapınacak bir numarasını bulamadım. olsa tapınırdık yani. nedir ki?

rüyamda kafası bulutların üstünde dev bir horoz şeklinde görmüştüm. abraxası andırıyor.