çocukken hayal edilen tanrı şekli

ben bulutların üstünde bağdaş kurup hepimizi izleyen oldukça uzun boylu ama genç ve turuncu tulumlu bir adam olduğunu sanıyordum.

(bkz: allah baba) benim için gögüsten aşağısı yok bulutların içinden ellerini açıp gülümseyen biraz uzun saçlı bir dedeydi.

aynı bir nasreddin hoca.

görünmeyen kocaman yaratıcı denirdi önceden. bende daha çok bulutlar eli yüzü olmayan şeffaf bir şey diye hayal ederdim. çok daha fazlasıymış muhakkak her şeyden daha daha büyük ve artık hayal edilebilir değil.

pamuk şekere benzeyen bir bulut. tatlı, puf puf bi şey olmasını bekliyordum tanrının. büyüdükçe tanrı acaba bir varlık olmayabilir mi diye düşünmeye başladım. çocukken ne kadar masum olunabilirin bir kanıtı resmen.

bildiğin uzun saçlı, sakallı, havy metalci bir adam.

(bkz: jesus)

ay dede şekli. yani böyle ay'a kaş göz çizin, sakalsız noel babaya benzesin. işte ay dedemiz hazır.

nasreddin hocayla noel baba arası bir şey sanırdım.

bulut. böyle gülümseyen, pamuk gibi bir bulut. neden bilmiyorum ama tanrının hep yukarılardan bizi izlediğini düşündüğümden olsa gerek.

her taraf çok siyah, beyaz bir el emreder şekilde işaret parmağını bana doğrultmuş, yüzü gölgeden görünmüyor. küçükken hep bu şekilde kafamda canlandırırdım. şimdi canlanmıyor bile...

herhangi bir cismi olmayan parlak bir ışık şeklinde hayal ettim hep. büyük ve parlak bir ışık. o kadar parlak ki bakamıyorsun.

ben küçükken tanrıyı böyle beyaz büyük bir ışık gibi hayal ediyordum. işin garibi tanrı bizi izliyor dendiği için aklımda sanki tanrının büsbüyük bir odası varmış ve hep böyle yan yana kameralardan bizi izliyormuş gibi canlanırdı. bir tane koltuğu olurdu böyle tekerlekli, milyonlarca kameradan bizi izlerdi benim hayalimde. şu an her aklıma geldikçe aynı görüntü canlanıyor gözümde ve her seferinde komik geliyor.

(bkz: şirin baba)

her çocuğun yaratıcısı annesidir. tanrı figürü atfedilebilecek yegane şey annedir.

şöyle düşünün,

semazenlerin dönerken açılan etekleri var ya...

semazenin kafasını iptal et... o kıyafeti devasa bir büyüklükte düşün, ama çok büyük bir boyutta...
tanrının böyle bir şey olabileceğini düşünürdüm..
sonra tanrı, din, ibadet konularından tiksindim... küçücüktüm. namaz kılmak istemiyorum. camilerden hiç hoşlanmıyordum...
namazı sevmiyorum derdim...
çocuk aklımla dinde sevilecek hiçbir uygulama olmadığını, dindarlarda sevilebilecek hiçbir taraf bulunmadığını anlamıştım.
insanların neden allah rızası için oruç tuttuklarına anlam veremezdim.. cenneti de cehennemi de saçma bulurdum..
saçmaydı haklıydım... çocuktum.
çocuk olduğum halde insanların eğilip kalkmalarını, hayallerini, dileklerini çocukça bulurdum...
din ve dinlere bağlı tanrı inancı, anlayışı yetişkin bir aklın rağbet edemeyeceği tuhaflıklarla doluymuş gerçekten de,
yanılmamışım, haklıymışım.

ben din programında konuşan bir hocayı allah zannediyordum. hatta hiç unutmam. babaannem o programı bekliyordu ben de arka odada televizyonda gezerken programın başladığını gördüm. koridordan koşarak geldim ve aileme " allah başladı, allah başladı!" diye coşkuyla bağırdım. onlarda estağfurullah çektiler

yaşlı korkunç bir nene olarak hayal ediyordum. neden kadın hiçbir fikrim yok. sorgulamaya başlayınca kadın olarak hayal etmenin ne kadar saçma olduğunu anladım. zira o ayetler bir kadın tarafından indirilmiş olamaz.

karşı apartmanı tanrı sanıyordum.
uzundu baya napayım.

küçükken mavi bir gökyüzünde beyaz bir ışık olarak hayal ederdim. hatta uyumadan önce iyi geceler diler, kendisinin de kalın bir ses tonuyla iyi geceler dilediğini falan hayal ederdim kendimce.

bulutların üzerinde oturur vaziyette hayal ederdim. çocukluk işte. biraz da salak oluyorsun o yıllarda.