çok sevip çok özlediği halde aramayan insan

bunun daha hayırlı, daha doğru olduğunu bilen insandır.

yıpranmıştır, arasa adım atsa nasıl bi muamele ile karşılacağını kestiremez veya yeniden aynı şeyleri yaşamak istemez. özlemek ise başka şeydir, geri dönmenin herkese iyi geleceğine inanmak başka. her kavuşma mutluluk getirmiyor.

o yüzden kimi insanlar çok sevdiği halde arayıp sormaz. çünkü kalbi kalmak isterken, aklı “böylesi daha hayırlı” der.

çok sevip çok özlemekle meşgul olduğundan....
bkz: ibrahim tatlı bok

saygı duyduğum bir insandır.
tam aksine yani özleyip iletişime geçene de saygı duyarım ama bir şeyleri bahane ederek, öylesine gibi görünen, kendiyle yüzleşemeyen insanlara saygı duyamıyorum işte. bence sadece böyle ilişkisel mevzularda değil, gerçekten her konuda bir şey yapılacaksa tam yapılmalı, kaçak dövüşleri ya da bir şeylerin arkasına saklanmayı sevmiyorum, "bu kadar mı korkuyorsun?" diye düşündürüyor bana ve bu yüzden de saygı duyamıyorum. mesela, gerçekten hayatımda geri dönüp de keşke hiç karşılaşmasaydım dediğim çok çok az kişi var ve yıllar geçmiştir üzerinden ama onların bile en azından kendi hissettiklerini söyleyebilme cesaretleri olmasına saygı duyuyorum.

var olmadığına inandığım insandı. taaa ki kendimle tanışana dek.

ben normal şartlarda dürtüsel biriyim. aklıma eseni yaparım. herkesi de öyle sanıyordum. düz bir dünyam vardı, sevse söyler, istese arar, merak etse yazar vs gibi. gel zaman git zaman benim bu düz ve güzel dünyam bffim tarafından sarsıldı. insanların son derece irrasyonel olabileceği şeklinde beyanlarda bulundu. ve de haklıydı. ben daha çok bana ne onun dilemmalarından, ben sonuca bakarım çizgisinde, delirmeden ilerlemeye gayret ettim. ancak başarılı olamadım çünkü hepimiz bunu empati kuramamakla karıştırdık. halbuki sağlıklı insan olmakmış sadece.

ondan sonra benim insan ilişkileri ile ilgili kaygılarım ve obsesyonlarım başladı zaman içerisinde. eğer bir şeyler yanlış gidiyorsa ille de benim empatisizliğim yüzünden yanlış gitmeliydi çünkü. halbuki o da gerçek değilmiş, dümdüz yaprak kürek tipler oldukları için bazı şeyler yanlış gidiyormuş.

kötü biriyim ve her şeye sıçıp batırıyorum endişesiyle ne gibi insan artıkları ile iletişim kurdum ve hatta sürdürdüm, tahmin edemezsiniz.

gelinen son noktada çok kıymet verdiğim bir insanı, hayatta beni en iyi anladığını düşündüğüm insanı ikimizin de selameti adına hayatımdan çıkarma kararı aldım. bffim değil bu, ex enişte adaylarınızdan biri.

benim için öyle bir konfor alanına dönüşmüştü ki, o var olduğu sürece başka insanları kestirip atmak çok kolay oluyordu. ve de hep de bir yerlerde var gibiydi.

geçenlerde onu inanılmaz özledim. kendisi her ne kadar içimden geçiyor olsa da :d başkalarına karşı son derece tepkisel ve beni koruma yönünde yorumlar yapabiliyor çünkü. "içinden geçerdin aslında sen onun, niye geçmedin?" gibi insanı kendi içine döndüren wkdjjekd son derece psikanalitik sorular sormasının yanında "o....u çocuğuymuş" gibi yorumlarla yüreğime su serpmeyi de bilirdi. "beni çok üzdüler" diye konuşmaya girip "kim ne yaptı" sorusu ile muhatap olmadan önce azarımı işitip sonra olan biteni anlatmak ve bilemiyorum işte onunla dümdüz bir şeyler paylaşmak benim için çok önemliydi. biraz da benim sığınağım gibiydi.

durum böyle olduğu halde aramadım. zaten numarasını da silmiştim. ama bulurdum. her neyse. yine de o kadar sıkıştım ki dayanamayıp mail attım. böyle iletişim krizlerinde mailleşebiliyoruz. mailde şu yazıyor: "." mailde sadece nokta var. o anlar diye düşünüyorum.

hayatınızda sadece nokta yollayabileceğiniz bir güvenli alanınız olması muazzam. ama bir dahaki sefere onu da yapamam artık mesela. o zaman nokta, virgül derken başa sarma ihtimalim var benim.

o da bir ara beni hiç takmıyor sanmıştım mesela. sonradan ortaya çıktı ki aslında takıyormuş.

velhasılı insan değişik bir canlı. şunu hissetse bunu yapardı'lar her zaman çok doğru olmayabiliyor demek ki. ama günün sonunda elimizde de davranışlar var. yine de kendi yorumlarımıza değil karşıdakinin davranışlarına güvenmek bence daha mantıklı.

rivayet odur ki marilyn manson

kendi bileceği iştir, belki doğru mesafeyi böyle bulmuştur. birini sevip özlüyor olmamız onun kölesi olmamızı gerektirmiyor. canı yanar insanın ama o bile arayıp konuşmaktan daha iyi geliyordur. düşün işte ne bok yediyse seven insanın bu hale gelmesi kolay değildir ama bu noktaya gelebildiyse artık dönmeye gerek yok.

bu kalp seni sevmeyi başardıysa artık sevmemeyi de başarır. zaman verin gerisini halledecek.

ben değilim bu. hayat kısa, herkes özlediğine özlediğini söylesin:>

haindir. kurşuna dizilmesi gerekir.

demek ki ilişkideki gururu ayaklar altına alınan kısmı geride bırakmış ve artık arayıp sormanın bir şeyleri değiştirmek yerine acıyı uzatacağını fark etmiş insandır. en iyisini yapıyordur. zira aşkta gurur olmaz denilen durumun da bir sonu var, eğer o sona gelindiyse aşkından ölse de arayamıyordur ne yazık ki. bu iş böyle.

mesaj uygulamalarında aşağıya doğru inmeye gerek yok. yazsaydı yukarıda olurdu zaten.

geçerli nedenleri vardır..

arayamıyorum ben, bastılar engeli, öyle çok teferruata gerek yok. bi gerizekalı dese anlarım halbuki, vardır böyle zekiliklerim insanları sapyoseksüel detaylarla şaşırtır çaktırmadan ılgıt ılgıt endorfin efil efil serotonin salgılatırım.

özledim lan, pişman özlemesi hem, zehir zemberek acı!

.

gerçekler gözüne gözüne sokulduysa sevgi arka planda kalmış olabilir. ahajjjdk. allah razı olsun demek lazım tabii.

karşısındaki kişide nasıl bir göt kaldıracağını bilen insandır.

aramamak maküldür. dönerse benimdir.

dönmek söylenen midir gösterilen mi acaba....
dur bakalım...

çok sevdiği şeylerin artık orada olmadığını, özlemin ise nostaljik bir bulut olarak o an ve o anki koşullardan kaynaklandığını bilen aradığında tekrar gelip ortalığı hiç edecek olduklarını bildiği için kendi yoluna bakan erdemli kişi davranışı

demek ki yanlış kişiymiș. demek ki 5 para etmez biriymiş. demek ki uymamış.
aşk mı? en fazla 1 haftada geçer gider.

önemli olan kişinin kendine olan saygısıdır. kimse ama kimse için ödün vermeye değmez.
uymuyorsa atacaksın geçmişin çöplüğüne.