değersizlik hissi

değersiz hissetmek kompleksli insanların sahip olduğu bir histir. ezik olmazsanız kimse size böyle hissettirmez.

aile bireylerinizden veya değer verdiklerinizden birinin empati yoksunu, narsist olduğuna delalet eder.

hani olur ya tek başına bir sokağa girersin ama böyle ıssız karanlık, kimsecikler yok kuş uçmaz öyle bir sokak. işte değer verdiğim insanlar yanımda olmadığında o sokağa beni itip tek başına bırakmış gibi hissediyorum.

şu sıralar üzerine çalışmakta olduğum duygu durumu.

değersizlik öyle sinsi bir duygu ki, yapmak isteyip yapamadığımız, çekindiğimiz, çekindiğimiz için kendimizi utangaç sandığımız, daha da ötesi bu utangaçlığın "efendilik" olarak nitelendirildiği ve böylece aslında değersizlik duygusu yaşayan bireylere toplum nezdinde nispeten olumlu bir özellik yüklenerek pekiştirilen bir duygu.

değersizlik duygusu öyle bir şey ki, hakkın olanı isteyemezsin, sözünü keserler ses etmezsin, sana hakaret edilirken bile insanların sözünü kesemezsin.

değersizlik öyle bir duygu ki, kimi zaman kendisini kıskançlık olarak gösterir. insanların samimiyetini kıskanırsın, ben neden o kadar samimi olamıyorum dersin...

dersin dersin ve sonu gelmez. hepsi farklı bir sorun, hepsi farklı bir uyum bozuculuk. halbuki kaynağı tek.

değersizlik böyle bir şey, kusurlulukla eşdeğer.

değer dediğimz şey ne ki?
neye göre değer
kime göre
kimin gösterdiğine göre
bir insan nasıl değerli olur
veya nasıl değersiz

sonuç değersizlik bir duygu değil
bir durumdur

belki bir his.

bazen çevrenin etkisiyle bazen de kendinden nefret etme durumları yol açar buna. ikisi birlikteyse de ne hoş. sonuçta bir daha asla değer görmeyi hak eden biri olarak görmezsiniz kendinizi.

şu an iliklerime kadar bu duygu durumundayım. kimsenin seni anlamak istememesi, yapma dediğinin inatla yapılmaya devam edilmesi, ağzından çıkan her sözün yanlış anlaşılması ve kötü tarafa çekilmeye çalışılması ve en kötüsü de bunun ailenden gelmesi. ailem bile bana böyle hissettiriyorsa kim niye değer versin ki zaten? kendimi bok gibi hissettiğim anda yanımda olan kimse yoksa ben nasıl değerli biri olabilirim ki? asla değerli hissettirilmedim, hissetmedim. ama hiç bu kadar, şu anki kadar değersiz de hissetmemiştim galiba. berbat bir duygu, berbat bir öfke içimde kendime karşı. çok üzülüyorum, canım çok yanıyor.

değersizlik hissi toplumun her kesiminde yaygın olarak karşılaşılan bir durum. bu durumun neden kaynaklandığı ayrı bir yazının konusu. günümüzde tüketim alışkanlıklarımızın neredeyse tamamı aslında değersizlik duygusundan ve bu duygunun giderilmesine hizmet ediyor. ne kadar başarılı? elbette tartışılır...

bir insanın kendisine yaptığı büyük kötülüklerdendir.
yapıyoruz yapıyoruz, hepimiz yapıyoruz.
yapmayalım yapmayalım, hiçbirimiz yapmayalım.

size bunu hissetiren insan gördüğünüzde koşarak ondan uzaklaşın. koşarak uzaklaşma mevsuzu önemli bir detay ama.

kendine çok değer verenlerin hissettirdiği duygudur.

hayatın her skalasında yaşanan, bilindik, alışıldık hissiyat. zamanla koymamaya başlıyor.

aşılması zor ve ailevi kökenleri sağlam bir sorun

insan değersiz hissettiği, sevilmediği bir yerde neden kalmaya ısrar eder ki?
önemsenmediğinin, sevilmediğinin, merak edilmediğinin farkındasındır ama gitmemek için direniyorsun, neden?

bu hissi hayatım boyunca taşıyorum yanımda. çok derin ve kurtulması pek mümkün olmayan bir illettir bu. bundan kurtulmayı çok denedim ama olmuyor, bir virüs gibi kemiriyor insanın ruhunu.

bu gerçekten bir histir. bu histen kurtulmanın tek yolu da bunun histen ibaret olduğunu farketmektir. gerisi çorap söküğü gibi gelmez elbet ancak bir şeyleri hafifletir, emin olun hafifletir

degersiz olduguna inandirilamlarda var olan his. oysa her insan az ya da cok degerlidir bu hayatta.

bazen boşluğa düşüyorsun, derinden hissettiğin ve ifade edemediğin duygunun temelinde bu vardır. rahatsızlığın fark edilmemen, alman gereken duyguyu alamamandan kaynaklı olabilir.

cunku degersizsiniz

durgun bir yüz ifadesiyle yürüyen dalgın insanları görünce çok üzülüyorum. çünkü o duyguyu çok iyi biliyorum.
değerini bilmeyenlere aldanmış gafiller sürüsüyüz de değersiziz zannediyoruz .