eski fotoğraflara bakarken hissedilenler

dönemin şarkılarının tınıları gelir aklıma.

kilo verdiğim için, önceki yıllardaki kilolu fotoğraflara bakınca "ya bir insan kendini bu kadar salar mı, ne gereksiz kilolar almışsın" diyerek kendime çok kızıyorum. genelde kızgınlık, öfke hissi yoğun bende...

hüzün hissediyorum açıkçası. kendimi ne kadar salakmış gibi görsem de en azından mutluymuşuz, ekonomi daha iyiymiş, telaş yokmuş, insanlar gülüyormuş. şimdi sokağa çıkıyorum tek mutlu insan yok. ilerde şimdiye bakınca ne hissedeceğiz kim bilir.

kendimize baktıgımizda hissettiklerimizden ayrı, cevredeki detayların degismesi üzüyor. orda o bina yoktu, ceviz ağacı kesilmemisti, biz şu bina yokken orda cimende top oynardık gibi. doga katliamı öncesi fotograflar resmen.

özlem. hissettiğim şeyleri tam olarak anlatan kelime bu.

"çok tatlıymışım lan ben" deyip deyip duruveriyom gari.

aynaya baktığımda hiç değişmediğimi düşünürdüm şimdi 4-5 yıl önceki fotoğraflarıma baktığımda farkettim ki gülüşüm bile bir başkaymış.

fotoğrafına göre değişen duygular.

sevmediğim birinin fotoğrafıysa rahatsızlık duygusu mesela...

sevdiğim birinin ya da kendiminse "yaşlanıyoruz lanet gitsin!" duygusu...

ölmüş bir sevdiğimse hüzün, özlem, mutsuzluk...

okul kütüphanesinden bir kitap almıştım. sonradan gördüm ki içinde siyah beyaz bir fotoğraf var, sayfalar arasına sıkıştırılmış. bir kadınla adam dans ediyorlar. adamda denizci kıyafeti gibi bir şey var şu an yanlış hatırlamıyorsam. o fotoğrafta hissettiğim şey de merak duygusu... "kimdir bunlar, ne yer ne içerler, yaşıyorlar mı hâlâ, kardeşler mi yoksa evli ya da nişanlı mı, hâlâ birlikteler mi, bu fotoğrafı kaybettiklerini fark edip aradılar mı acaba hiç?.."

1. hafif bir tebessüm
2. acısıyla tatlısıyla yaşanan anların bir film şeridi gibi gözlerin önünden geçmesi
3. ah ulan rıza şarkısı
4. halay
5. kapanış

yarım kalmışlıkların tatlı buruk acısı...

acının tebessümü.. o zamanlar mutluydum diyebiliyorsun.

vayyyy ne gündü be dediğimiz andır.
o gün de bak şu olmuştu
şu sebepten düşmüştüm vs gibi hisler.
tebessüm belki hüzün.
keşke dedirtir insana.

genellikle ne kadar yaşlandığımı fark ederim

vaay bee .. bir zamanlar daş gibiymişim.
hey gidi gençlik!

aşırı yoğun özlem tarifi olmayan hisler.

nostalji duygusuyla birlikte gelen iç burukluğudur. ben bir zamanlar mutluymuşum derim, kocaman gülüşlerimi görünce gözlerim dolar, yaşarken kurtulmak istediğim o eski günlerimi özlerim. ilerideki yıllarda bugünlerdeki fotoğraflarıma bakınca ne hissedeceğim acaba?

ne kadar güzelmişim.. şu ankine göre daha mutluydum, daha zayıftım*, cildim daha güzeldi, hayattan daha çok zevk alıyordum ve bence bunlar fotoğraflara da yansıyordu. yine de güzel olmadığımı düşünüyordum*. umarım birkaç yıl sonra şu anki fotoğraflarıma baktığımda da aynı şeyi hissetmem.*

derin bir iç çekiş.. tüm hisler adına.

bir daha o kadar mutlu olmayacağını bilmenin üzüntüsü.
nedense bütün güzellikler eskideymiş.