eski fotoğraflara bakarken hissedilenler

mutluymuşum. bi habermişim dünyadan.
daha zayıfmışım. ve gözlerimin için gülüyormuş.

çok zalimmiş yıllar, anlayamadım.

şu entry'i 4 sene önce girmişim. sanki dün gece girmişim gibi geliyor. su gibi geçti zaman.

burası dünya, burada her şey yarım kalır !

vay be...

yalan mı? inkar etmek en kolayı zaten. (bu kesite hâlâ gülüyorum. hatta geberiyorum.)

artık anlatmaktan usanmış zamanla dili söylemeye varmayan kulakları işitmelere doymuş biri olarak büyümenin bu acımasızlığı karşısında hissettiğim elbette hüzün.
bir de yetişmeyen onca şey karşısında aceleciliğimle zamanın beni dinlendire dinlendire dövmesi adeta markette kakaolu sütü almış da annesi tarafından fark edilip azarlanarak bambaşka bir reyona bırakıp arkasından ağlamış gibiyim. halen çekiştiriliyorum hem de.
hiç bitmiyor...

sözlüğe anasını babasını abisini şusunu busunu koyan bir insan olarak...
kalbimden bir pencere açılıyor, o pencereden atlayıp oradan çıkmayasım geliyor...

ölmüşlerimi de koydum buraya, en net halimle olmaya çalıştım ama, ne bileyim...

nasıl o kadar mutlu olabildiğimi düşünüyorum.

vay be o zamanlar çocuktum, hiçbir şeyin farkında değildim. ne güzeldi be, mutlu olduğumu zannediyordum en azından. keşke hiç büyümeseydim.
her baktığımda böyle düşünüyorum.

her eski karede ülkemin geriye gidişatının topluma yansımasını görüyorum.

keşke hiç fotoğraf cekilmeseydim diyorum. o eski hallerimi unuturdum.

yaşlanıyoruz

(bkz: gözyaşım pıt)

yaşlandın ha goca emine. vah benim gençliğim.

işte bunları hissediyorum.

şimdiki aklım olsa daha pervasız olurdum, daha neşeli olurdum. gereksiz bir ciddiyet olurdu üstümde hep.

siyah beyaz fotoğrafların ayrı bir çekiciliği oluyor. bazen photoshop ile beğendiğim fotoğrafları grayscale'a çeviririm.

eski fotoğraflara bakarken, benim kadınlardaki estetik standartlarımın neden çok yüksek olduğunu buldum sanırım. çünkü benim bulunduğum sınıflarda güzel kız sayısı fazlaymış lan. öyle ortamda büyüyen çocuk tabii kolay kolay beğenmez. o değilde o dönemde nasıl yürümemişim dediğim kızları görüyorum lisede. harbi salakmışım, o dönem ki zevkimi s******, lan yanı başımda samimi olduğum kızları göremeyecek kadar körmüşüm biraz. gerçi lisede pek sosyal değildim, üniversitede açıldım ben. ki yine son zamanlar biraz çevreyi daralttım, çünkü bir ara gelen geçene selam veriyordum tanıdık diye, bir 50 kişi falan olmuştur.alttan ders alıyorum diye her sınıfı tanıyordum, aynı üniversite olsada başka bölüme yatay gecis yapınca fakülteler arası baya var, ondan dolayı koptum orayla. yeni fakültede sadece bizim bölümdekilerle takılıyorum, fazla insan yorucu oluyor ya, az daha iyi.