geç kalmışlık hissi

hayatin belirli noktalarinda, ozellikle toplumun veya kendimizin belirledigi belirli "zaman cizelgeri"ne uymadigimizi dusunebiliriz. bu gayet dogal. her insan yasiyordur bunu. ancak hepimizin hayat yolculugu benzersiz ve herkes kendi hizinda ilerliyor.

hayat, siki zaman sinirlarina bagli bir dizi kutu isaretleme egzersizi degil, ogrenme, buyume, deneyimleme ve kendi benzersiz hikayemizi olusturma surecidir.

birazcik motivasyonal bir konusma gibi oldu, kimseye de "pismanliklarin yerine su anki firsatlara odaklan" gibi bir sey demek degildi amacim ama oyle anlasilabilir.

kisacasi demek istedigim milletin belirledigi zaman cizelgelerine uymamak her zaman anlasilabilir ve normal bir seydir.

son bir senedir her dakika hissettiğim duygu . aşka , işe , yaşamaya , okumaya her şeye çok geç kalmış hissediyorum. koşsam yetişemem , dursam içim rahat etmez. yine bunların içinden en kötüsü de bir insana geç kalmak.

zaman zaman hissedilen bir duygudur. özellikle şu şarkıyı dinlerken.

"sen bana yangın ol efendim, ben sana rüzgâr
tutuşsun gün, yansın geceler, zamanımız dar
sen bana geç geldin, ben sana erken"

buradan

aslında herkesin her yaşta ve statüde, kimi anlar yaşadığı, yaşlandıkça da daha sık yaşayayacağı insani bir duygu. bir duyarlık belirtisi. başarısızlıklarının özgüven ve cesaret eksiğinin bir savunusu ve nedeni olarak görme ve kabul boyutunda hastalıklı hal almadığı sürece, sorun olarak da görülmemeli.. yaşam bu, mutlaka gün olacak birşeylere gerçekten geç kalacağız veya kalmamış olsak bile öyle hissedebileceğiz..

bu başlık üzerine destan yazardım lakin çok yorgunum o yüzden "çoook kötü bir his" demekle yetineceğim.

geçmişim keşkelerle dolu, bunu inkar edecek değilim. baktığım zaman geçmişime hep '' daha önce daha farklı olabilirdi '' sonucuna vardığım bir sürü anım, pişmanlığım var. defter çok kabarık anlayacağınız. ama ne yazık ki vakit geriye doğru işletilemiyor. o '' keşkeler '' hep sırtıma yükleniyor.

geç kalmışlık hissi bende, '' keşkeler '' başladığında bir kar topuydu. şimdiyse altında son nefesimi vermek için beklediğim bir çığ.
bundan çıkış yok, bundan kaçış yok, unutmak yok...

40'a doğru iyice bastıran his.

ne geç kalması olm.
ne zaman öleceğiniz belli mi
kafanıza göre yaşayın. ömür kısa.

günümüzde geç kalmışlık hissini oluşturan en büyük nedenlerden biri sosyal medyadır. insanların çoğu hayatlarını öyle olmasa bile çok güzel, başarılı, mutlu, zengin gibi gösterdiği için ekran başında bunu gören diğerleri kendi hayatına baktığında ve öyle olmadığını gördüğünde içine bir karamsarlık çöküyor. buna maruz kaldıkça da kendi içindeki potansiyel neşesini de kaybediyor.

sonuç olarak önce geç kalmışlık hissi, sonrasında da umutsuzluk ve pes etmişlik hissi baş gösteriyor.

çoğumuz yaşamışızdır bu durumu. fakat gerçekler bize gösterilenlerden veya bizim gördüklerimizden çok farklı olabiliyor. başkalarına odaklanıp kendi içimizdeki neşeyi törpülemek çok anlamsız.

en çokta yaşlandıkça hissedeceksiniz..

bende her daim var olan his.
o yüzden her yere erken giderim.

yoldaysanız geç kalmış sayılmazsınız bence. hem neye geç kalmış oluyoruz. x amacı erken hak etme kibri nerden geliyo ki? valla sallana sallana olmasa da yayarak iş yapmak bir yerde iyidir. acele edip de kazanan çok insan görmedim. her çiçek mevsiminde açar.*

farklı bir histir.

mezara kadar benimle gidecek bu his. aşamıyorum ve geçmiyor.

geç kalmadık her şey zamanında oluyor, hayat bir roman her şey sırasıyla seyir eyliyor.

kesin bunu yazanın da yaşı 30 bile değildir, geç kalmışlık hissinize tüküreyim sizin. sorun zaten pes etmeniz, hemen beyaz bayrağı çekiveriyorsunuz. azıcık sebat yahu.

öyle olması gerekiyordu ve oldu diyin. seçimler yaptınız şimdi bunun sorumluluğunu paşa paşa alın. çünkü bir şey değişmeyecek. şimdiyi ıskalamayın.

bazen bu hisse ben de kapılıyorum, sonra diyorum ki kendime "dur bakalım daha genciz ya hallederiz, halledeceğiz" geçiyor sonra. maç bitmedi daha, nefes aldıkça umut hep var.