gözlük kullananların korkulu rüyası

valla gözlük kullanmakla ilgili bi korkum yok ama şöyle bir şey yaşasaydım olurdu herhalde:

bi aralar maske kullanmaktı sanırım.

gözlük camıma bir şeyin gelmesi camın kırılması ve gözüme girmesi.

şeffaf çerçeve sebebiyle kaybettiğinde bulmanın kat kat daha zor olması. 4 saatin sonunda söyleyebileceğim tek şey babam ulvi bir insan. evladını iyi tanıyor. %10 görüş kalitesi ile 4 saattir aradığım gözlüğümün yerini nokta atışıyla söyledi adam. adam gibi adam. canım babam. "babam sağolsun" yazdıracağım gözlüğümün sapına.

gözlükyiyen canavarıdır.
ilk defa 1967 yılında istanbul'da yeniköy civarlarında görülmüştür. geceleri sokakta dolaşır ve gözlüklü birini gördüğünde gizlice arkadan yaklaşarak gözlüklerini gözleriyle beraber midesine indirir.
tarih:22 ağustos 1967.
maktul adı: rukiye elibol
rukiye hanım, ahretliğine yaptığı bir ev ziyaretinde sohbete dalmış, vaktin nasıl geçtiğini anlamamıştır. bu duruma içten içe hayıflanmakta, karanlık basmasından dolayı da eşi memduh bey'in kızacağını için için bilmekte ,bu yüzden içi daha da sıkılmaktadır. bu düşüncelerle evinin yakınındaki durakta otobüsten iner ve acele acele eve varmaya çalışır. o sırada arkasından gelmekte olanı fark etmez. ve talihsiz bir şekilde yüzünün ön kısmı ısırılmak suretiyle hayatını kaybeder. olay sonrasında, yerde bazı kanlı cam parçalarının bulunması ve vücudunun başka bir kısmının zarar görmemesi nedeniyle, saldırıyı gerçekleştiren kişinin kim olduğu neredeyse kesindir. rukiye hanım 42 senedir gözlük kullanmaktadır.
maktul adı: özgür baştan
özgür, işten yeni çıkmış ve evine düşünceli adımlarla yürümektedir. üzerini değiştirip ikinci işine gidecektir ve bu iş kendisini iki kat yormaktadır. buna rağmen ikizleri yeni doğduğundan ikinci işi bulmuştur. yavaş yavaş eve yürürken arkasından gelen felaketi o da fark etmez ve rukiye hanımla benzer sona uğrar.

bu örnekler çok fazladır. size bu durumu anlatmamın nedeni acıkmış olmam. fakat artık kendim de yaptıklarıma dayanamıyorum. lütfen sağınıza solunuza ve özellikle de arkanıza dikkat edin. böyle beslenmeyi ben seçmedim. şimdiden önüme çıkacak herkesten özür dilerim.

kırılması yada kaybolması ...bütünleştik artık onsuz olmuyor nihayetinde

gözlüğümü kaybetmek.
bir gözlük kaç para?
düşündüm gerildim.
ay aman allah muhafaza.

bana gözlük demeyin aviator serisi yılların gözlüğünü (12 sene) kıbrısta kaybettim.

gözlük gözümde değilken birinin camlarına elleyip parmak izi yapması.

gerildim.

yağmurlu ve soğuk havalarda , bir de çaydalıktan çay dökerken (bardağa) camların buğulanması.
bir an her yer görünmez oluyor, bulutlar sarmış her yanı da düşeceğim yeri göremiyormuşum gibi bir anlık kabus...

halısaha yaparken, topun kafana gelip camın gözüne girmesi, biraz sıkıntılı bir korku

lens takamamak.
allah korusun da yeniden gözlük takmam gerekmesin diye yatıp kalkıp dua ederim.

bir bebek tarafından gözlüğün yere atılıp kırılması. şöyle ki, maalesef bebekler, tam bir gözlük düşmanıdır. gözlüklü biri, bir bebeği kucağına aldığı anda, daha ne olduğunu bile anlamadan o minicik bebek, gözlüğü bir çırpıda alıp yere atabilir ki 2 çocuğu ve bir sürü de yeğeni olmuş biri olarak başıma defalarca gelmişliği vardır. allahtan gözlüğüm sağlam olduğundan kırılmamıştı.*

gözlüğü kaybetmektir
bulmak için gözlük gereklidir ve bir paradoksa hapsolursun

gözlüklerin soğuk ortamdan sıcak ortama girdiğinde puhulanması.
puhulanmış gözlük gerçekten kötü bişeydir.
hohlasanız bile geçmez.

gözüne yumruk atılması.

yere düşüp camların kırılması ve sonuç olarak kör kalmak. hayatımdaki en büyük korkularımdan biri bu.

depremden sonra yaklaşık 1 ay gözlükle uyudum(!). bundan daha beter çok nadir şey olabilir. yan yatmaya alışmışım ama yan duramıyorum bile. 2-3 saat sızıp yan dönünce o baskıdan uyanıyordum.
10-13 gün elektrik yoktu. hızlı hareket etmek için görmem gerekiyor. ışık az ya da çok az gece. ve bahçe içi ya, ağaçlardan daha karanlık ve bazen hayvanda çıkıyordu. sera içinden çıkıp (tekrarında) hayvana yalın ayak basmak veya onu ezip öldürmek beni çok üzerdi. ve o an başkası tam kalkamazsa onu da görmem lazım vs.
1.5 ay çorapla da uyudum. çünkü o gün baya yağmur vardı ve bazıları kırıklardan paramparça olmuş yalın ayaklarla çıktı. evin önünden akan buz gibi su ve o saatlerce kalınan hava bile yetti bana. yer titriyor, elim titriyor, gözlerim dolu dolu ve cımbızla (ucunu yakarak) küçükleri seçmeye çalışıyordum ilk. kişi zaten o acıyı hissedemeyecek kadar şokta ve ayağı donmuş. dezenfekte etmek için tuzlu su yaptık. sonra biraz tuzlu zeytinyağı sürüp sardım. o an aklıma gelen ve elimden gelen bunlardı...
bunları da ev tam yıkılmadı diye alabildik. düşünün ki o kişi mutfakta ve hem üstüne bir şeyler düşüyor (tabak, bardak tencere) ve yer cam kaynıyor. (o an ne ambulans gelebilir ne de siz gidebilirsiniz çünkü yollar tıkandı.) her yeri kesik ve sallantıyla birlikte daha kırıkların üzerine düşecek. o kişiyi nasıl kurtarabilirsiniz?
o sevdiğiniz biri ve sizin ilkyardım bilginiz yok?
bunun önemi o kadar büyük ki. (benim de tam yok ama genel bilgileri biliyorum ve alternatif tıbba ilgim olduğu için bir şeyler.)
bunun okullarda verilmesi gerekiyor. trafik ve ilkyardım olarak değil tam ilkyardım uygulamalarla vs...

yağmurda yürümek zorunda kalmak.

ani hava değişimlerinde buğulanıyorsunuz ya.

hem çok aptal hem çok sevimli oluyorsunuz.

seksi bir kız olsa hemen gözlerinden alıp silelim çocuklar. erkekse sallayın. şaşı şaşı baksın pez.v.k.