haklıyken susmak

zor, çok zor ama bir yaparsan var ya bundan daha ağır bir silindir olamaz üzerinden geçecek. en büyük spatül gelse kazıyamaz yerden o derece yapışır yere.

ama marifet bu değil, marifet ezmek değil. marifet eş koşullarda, hemzemin geçitlerde insana yakışır bir tartışmanın sonucunda, bildiğin ya da direttiğin haklılıkta hata payı olmadığını bir de kendinin görmesi aynı zamanda muhatabın da haklılığını teslim etmesidir.

teşekkürler.

sevdiğin ve kırmak istemediğin kişiler için susuyoruz arasıra

bana göre erdem değildir. sustuğun her yerde hakkın daha fazla yenecek ve sen, günden güne ezilip büzülerek küçülürken diğer tarafın ise kendisini haklı görmesinden ve senin suskunluğundan aldığı cesaretle daha da güçlendiğini göreceksin. zamanında vermemiz gereken tepkileri veremememizin kendi acizliğimizden ya da korkaklığımızdan kaynaklandığının farkına varmayıp bir de bu suskunluğumuzu "erdemli davranış" olarak etiketlersek, daha çok hakkımızı yerler, biz de erdemli davrandık diye kendimizi avutmaya devam ederiz. öncelikle, yoğun bir içsel yüzleşme gerekiyor; gerçekten haklı olduğuna inandığın halde, neden kendini savunamıyorsun? bu, senin korkaklığından mı kaynaklanıyor? yoksa, karşındaki tarafından anlaşılamayacağını mı düşünüyorsun? ya da şimdi sustun ama ortam müsait olmadığı için başka bir zamanda sakin bir şekilde konuyu tekrar konuşmayı mı planlıyorsun? haklı olduğundan emin mi olamıyorsun, karşı taraf seni manipüle ederek sende kafa karışıklığı mı yaratıyor?

yarım saat önce yapmam gerekiyordu. sakince tartışma yoluna girdim. olmadı. yapamadık...

bazen sevdiğin biri için olabilir.
insan kırmak istemez, üzülsün istemez, daha fazla tartışıp kalbinin kırılmasını istemez. buna da zaten vicdanı müsade etmez.
haklı da olsa kişi susar.
dil susar ama yürek kan ağlar. ama olsun, değer verdiğinin daha fazla üzülmediğini bilmek bile o kalbi soğutmaya yeter...

yorgun adam işidir ve pek çok tanımın aksine kolay olandır. zor olan karşıyı iknaya gayrettir*.

susmak aslında o kadar kötü bir şey değil. ben susarak çok konuşan , çok mesaj veren insan gördüm . evet hakkını yedirmemek için konuşmalı kendini savunmalısın . ama bazı konularda susmak konuşmaktan daha erdemli .

bazen sevip saydığın birinin kendi hatasını görmesi için ona zaman tanımaktır.
bazen de ne söylersen söyle bir şey değişmeyeceğini anladığın için aldığın tavırdır.

bir tür yorgunluk alameti.

kendini savunmayı bilmemekten de ileri gelebilir aynı zamanda. gün biter, akşam olur, hatta bazen hafta biter, pazartesi sendromu kokusu gelir ve insan parıldar;

keşke o öyle dediğinde ben de böyle deseydim, sağ kroşe ve nakavt.

ben susmam, sen de susma isterim. kırılmayalım ama sonsuza kadar tartışıp kafa patlatalım, iş o şekil sonuçlanacaksa eğer.

t: taraflara hiçbir faydası olmayan hareket, üşengeçlik.

yanlıştır aslında. kendi hakkına da girmemeli insan, haklıyken susmak kazandırmadığı gibi öz saygıdan da kaybettirir.

bazen de tevazu kibirdendir

karşısındaki insanı kaybetmek istemeyen kişilerde sık görünen bi durumdur. hâliyle değer verdiği biridir onun için. ne demiş şair insan en çok değer verdiğine susarmış..

e zaten?

tanım: haklılığın kişinin ağzını bile açmasına gerek kalmadan kendi varlığı ile o kişi yerine konuşması.

ya of yine haklıyım, plot twist, bu girdi kendi kuyruğunu yiyecek.

haklı olmanın verdiği yorgunluktandır.

bana yapmayacağım , yapamayacağım şeylerin başlıklarına yorum yazdırmayın.

kendinden emin olmaktır efendim.

yanlistir. sustukça hakkın yenmeye, iyi niyetinin üzerinde tepinilmeye devam edilir.

dersin ki o kadar da eşek değildir anlar. ama yok. anlamazdan gelmek daha kolayken, neden uğraşsın ki.

(bkz: herkesi öldürmeli korku filmi)