hayatının hangi dönemindesin sorusu

inan hiç önemsemiyorum. çünkü benim bütün dönemlerim aslında kayıp sayılabilir. zaten dönemim de yok.

resesyon gibi. depresyon bile olabilir.

yükseliş…

genel çerçevede şöyle bir dönem;




sorumluluklara ulaşma olanağı zorlaştıkça ve diğer yıpratıcı süreçlerin içine girmemle böylesine zor zamanlar geçiriyorum. dışarıdan toksik veya can sıkıcı görülebilir ancak benim de elimde olmayan sebepler söz konusu. kısa vadeli şu zamanı akıl sağlığımı kaybetmeden atlatırsam başka bir şey istemiyorum cidden.

susarak asil olmanın çokta bana göre olmadığını öğrendiğim dönelerdeyim. yaşasın küfür…

hep bir şeylerin eksildiği dönemdeyim bütüne geçemedik

olduğum halimle olmam gerektiğini düşündüğüm halimi kucaklayıp sakinleştirdiğim dönemdeyim.
tabii ki daha iyisi olmak için gayreti bırakmamalı ama yıpranmadan, yıpratmadan olduğu kadar.

tam olarak.

hayatımın en mutlu ve en yorucu dönemindeyim galiba. şimdi kalkıp yok efendim şöyle zor, böyle sıkıcı diye mızmızlanamayacağım; doğruya doğru, her şey istediğim gibi gidiyor. arada ufak pürüzler çıkmıyor değil ama olur o kadarı.
hissediyorum o yıl bu yıl ya.

olmak istediğim yeri daha isabetli bulduğum veya daha iyi aradığım bir dönemdeyim

ınsan bazen en cok kendinden yorulur.
düşünmekten yorulur
üzülmekten yorulur
içine attıklarından yorulur.

ve ben, icime attıklarımdan yorulduğum vakitteyim..

bazen olabileceginiz en kötü yer, kendi kafanızın icidir.

savaş dönemi.

profilimde kullandığım görsel, en sevdiğim filmlerden rumble fish'in bar sahnesinden. bir baba ve iki oğlunu içeriyor. sağdaki ergen irisi, geçmişim yani gençliğim. soldaki ise hayatımın şu anki dönemi. tam karşıdaki ihtiyar da eğer erkenden nalları dikmezsem gelecekte olacağım kişi.

insanların hayatının çok karmaşık olduğu dönemler vardır. genelde orta yaşlara tekabül eder. çözersin ya da çözemezsin. tam olarak o aşamadayım. dört seçenek var karşımda. ya eski kız arkadaşımla evlenip almanya'ya kalıcı olarak yerleşeceğim, ya manyak kardeşimin gazına gelip arjantin veya uruguay'a gideceğim, ya türkiye'de kalıp dümdüz devam edeceğim ya da aliyah.

konforlu alanımdan çıktığımda dönüşeceğim kişiden en çok ben korkuyorum, aslında korkması gereken başkalarıyken.

kuzey, doğu ve güney olarak parçalanmış hayatın güneyinin ortasındaki sıcak bir günde...

benimki:

hayatımın dönmeyen dönemiindeyim. arazim çorak. topraklarım kurak. kurbağalarım varak vurak. uykusuz bir dönemindeyim ayrıca. genel olarak yani. genel bir uykusuzluk hakim son yüzyıldır. biraz da insanları anlamaya çalıştığım ve kendimin farkına daha yeni vardığım bir dönemindeyim. insanlara olan isteklerimi bir bir açıkça ifade ediyorum. onlar da atıyorlar sağolsunlar.

şudur tam olarak

kemal sunalın salako şaban profilinden çıkıp natuk baytanla çektiği uyanık absürd komedi dönemindeyim. ne anladın şimdi?

hayatımın en kötü dönemindeyim belki daha da kötüsünü görürüm ama şimdilik bu kadarlık yeter bu bile yeter be hayat. ailem kalmamış mesela yokmuş benim ailem falan çıkarları için yanlarında yaşattıkları biriymişim mesela ben. valla öyleymişim ben şaka falan değil he. sildim ama hepsini herkesi sildim dedim anne baba abla yoksunuz daha da hadi eyvallah.
sonra noldu bakın bakın bakın sonra ne oldu ben öyle yatakta bilmem kaçıncı sakinleştirici ilaçla kendimden geçerken benim bir tumak arkadaşım çıktı geldi dediler bana toparlan ejderha toparlan bu senin hayatın toparla ara aç şu telefonu dediler açtım konuştum. çok güzeldi o konuşma o bana güç verdi sonra baktım o arkadaşlar benim ailemmiş ben kimsesiz değilmişim. tek güvendiğim dağ gibi babam üstüme yıkılmışta, oturup bir çay bile içemediklerim benim ailem olmuş. iyi ki varlarmış onlar.

çok kötü bir dönemdeyim ben ama atlatırım herkes atlatır çünkü zaman geçer düzelmez ama düzensizliği düzenler. yeni bir yol var önümde çok zorlu biraz toparlanıp çıkmam gereken bir yol.