insan mantıkla mı karar verir yoksa duygularıyla mı sorunsalı

bu kişiden kişiye değişen bir durum. misal lucifer denen sapıklık derecesinde şehvet düşkünü adam o an neresine daha çok kan pompalanirsa orasiyla karar verir. sondaj kardeşim ise salon erkeği çizgisini asla bozmaz ve mantığıyla karar verir.

3 gün önce gruptan, şantiye personeline çok pis atar yaptım. (gece 3) silkerim belanızı, çalışmak istemeyen çıksın gitsin, yeriniz doldurulmaz değil.....tandanslı... 2 gündür herkes pambık...şu an hala arıza yapıyorlar. bu atarı yapmadan çok düşündüm ama, duygularım yapma dedi, mantığım ise; işi çok yaydılar, seni duygusal buldular, faydalanıyorlar kelender dedi...şantiye terk 8 iken, saat 9 da elinde tik tok gezenler var...bir ayar ver dedi. iyi ki vermişim, gerçi dozunu biraz kaçırmış olabilirim ama gayet mutluyum...

genel olarak mantığıyla düşünüp, duygularıyla karar verir.

bilimsel olarak cevap veriyorum:
aşırı önem arzetmeyen, veya ani ve hızlı karar vermesi gereken durumlarda genelde sezgileriyle,
daha önemli ve düşünerek karar vermesi gerekten durumlarda tecrübe ve mantığıyla.
bunu yaparken de oranlama, deneyim, kıyaslama, görüş alma, örneklem gibi enstürmanları kullanabilir.

www.dorduncuyolyorumlar.com...

verdiğin karara göre değişiyor.

evlat edinmeye karar veren kişi duygularıyla karar veriyor, üniversite tercihi yapan mantığıyla.

hangisiyle karar vermeyi daha çok seversen onunla verirsin.

cevabı, insan mantıkla karar verir, olan sorunsal. ama doğru ama yanlış mantıkla. sonuçta karar mekanizması içerisinde mantığın yeri belirgindir. ama duygulara bu mekanizmada yer yoktur. duygularınızı yaşayıp ya da erteleyip bir kenara bırakamıyorsanız, duygularınız, mantığıızı belirleyen prensipleri (inanç, ideoloji, hayat görüşü, adet, gelenek, görenek vs.) etkiler, bozuk yanlarını güçlendirir ya da bozunuma uğratır.
kararlarınızı alırken duygularınızı birer bilir kişiymiş gibi hesaba katmanız, beyninizi kullanmayı size öğreten insanların yaptığı önemli bir hatadır sadece. bazen insanlar duygularından soyutlanarak düşünen ve davranan kişileri psikopat olarak görürler. psikopatlık bir zihinsel bozukluktan ileri gelir. ama insanlar psikopatların bu avantaj yaratabilecek durumunu bilinçli bir şekilde uygulayabilir/taklit edebilirler. uzun süre duyguları ertelemek veya yaşamamak insanı hasta edebilir.
karar alma işleminde mantık kadar duygulara da yer olsaydı, duygularınızın yönlendirdiği kararlarınızdan pişman olup durmazdınız. hatayı kabullenmek pişmanlık yaratmayabilir. (bilinçli ve eğitimli insanlarda bu böyle olur.) ama yanlış yaptığınızda kendinizi affedemezsiniz ve pişman olursunuz. genellikle duygu yoğunluğuna kapılıp giderken karar alma alışkanlığına sahip insanlar yeterince düşünülmemiş kararlarından pişman olurlar. bilirler ki yanlış yapmışlardır. bu dengeyi kırabilen insanlar çoğunlukla kişilik bozukluklarında muzdarip kişilerdir. *

ben duygu insanıyım bu yüzden hep mutsuzum

ben mantık insanıyım bu yüzden hep mutsuzum.

kalbimin/hislerimin aklı var, onunla karar veririm.

doğrusu nedir bilmem. aslında doğrusunu seçmek gerekli mi onu da bilmiyorum.

sanırım insanın ihtiyacına göre. mantık ya da duygu, ne şekilde karar verildiği önemli değil. senin ihtiyacını giderecek bir karar vermek yeterli.

tabi ki ihtiyacını giderecek kararın ne olduğunun nasıl belirleneceği temel sorun. sanırım bu da farkındalıkla alakalı. sorunun kaynağı mantıksalsa, çözümü de mantıksal; duygusal ise çözümü de duygusal olmalı sanırım.

tabi bir tarafta, duyguların mantıktan (bilinçten) bağımsız olmadığını da göz önünde bulundurmak lazım. düşünceler duyguları, duygular davranışları ortaya koyar.

mantığı olan insan evlenmez.

ikisiyle de karar verebilir. önemli olan hangisini tercih ettiğidir. kararların mantıkla alınması gerekir fikrimce.

duygularını mantıkla yorumlamaya çalışarak karar verebilir

mantık hayatı yaşamak için kullanılması gereken bir çok araçtan yalnızca birisidir. mantığı bu kadar abartmak ve geleceğe dair kararlar verirken elverişli bir şekilde kullanabileceğin sanrısı mantıksızdır. taşı yüksekten atarsam düşer, para biriktirirsem araba alabilirim, sadece şu ise bu gibi bir şartlar silsilesinden ibarettir. bu kadar basit şeyleri kuramayan insan da yaşamasın bir zahmet. yani yaşamının merkezine oturttuğun şeylere bir bakarsan ne kadar aptalca, mantıksız olduğunu görebilirsin. rasyonalizm, bilim, pozitivizm gibi şeyleri hayatının temeline oturtmak rasyonal değildir her şeyden önce. kutsama çılgınlığından arınmakta rasyonel olmasına rağmen, hiçbir rasyonel beyin bunu akıl edemiyor tuhaf bir biçimde. bilim kutsal değildir. bilim adamları kutsal değildir. bilim adamlarının yapması gereken tek şey insanların kullanabileceği araçların üretilmesine katkıda bulunmak, pratik hayata yönelik çözümler üretmek olmasına rağmen: bunlar artık masallar yazmaya başladılar. böylece de yozlaşma. mesela celal şengör denen adam: neden televizyon televizyon gezip, insanlara nasıl yaşaması gerektiğini anlatıyor ki? ya da ilber ortaylı. bu bilimle açıklanabilecek bir durum mu şimdi? mesela diyor ki: gençler dünyayı gezin. lan adamlarda kadıköy'e gidip, iki kafa çekecek para yok, nasıl gezsinler? gençlerde avel avel dinliyor: lan adam doğru söylüyor. bütün anlattıklarının özü bu basitlikten ibaret.

insan iddia edildiği gibi rasyonel bir varlık değildir. çünkü eğer öyle olsaydı kendi hayatlarını yaşamak üzerine iki moruğun hiçbir şekilde gerçek hayatla ilgisi olmayan tavsiyelerini dinlemek zorunda hissetmezlerdi. insanın rasyonel bir varlık olduğu tamamen medeniyet masalının bir uydurmasıdır. insanların rasyonel olmadıklarını her yerde görebilirsiniz. zaten görüyorsunuz da: herkes aptal diyorsunuz. evet. öyle. ama akıl edemediklerinden değil. akıl ile hayatta ilerlemenin imkansız olduğundan. siz sanıyorsunuz ki: bir insana bir şeyi yapmanın mantıksız olduğunu ispatlarsam o onu bırakır. eğitebileceğinizi sanıyorsunuz. "eğitim şart" diye gezip duruyorsunuz. bunca okul var, bunca kamu spotu çekiliyor, bunca broşür, seminer, şu, bu. sonuç? şaşırarak hiçbir sonuç alamadığını görüyorsunuz. sonra da : eğitilmezsiniz diyorsunuz. evet. öyle. ama sen de bu zırvalığından vazgeçmediğin için sen de eğitilemezsin. kendi deneyimleri yerine başkalarının deneyimlerini rehber edinmeye çalışanlar, en büyük öğretmen olan hayatın eğitimini kaçırırlar. tokatlana, tokatlana öğrenmezlerse, hayat acımadan tokatlamaya devam eder. sürekli tokatlar. öğrenip öğrenmemene de bakmaz.

ayrıca ne ile karar verirsen ver. sana hiçbir faydası olmaz. materyalist dünya senin kararlarına göre işleyen bir yer değil. aksine sana rağmen işleyen bir yer. akılcıysan madem aklınla bunu çözebilmiş olman gerekirdi en azından. marx bile bunu çözememiş işte: nedensellik zincirinin her halkasına hakimmiş gibi: geleceğe dair kehanetlerde bulunup durmuş. bir de materyalist olacak güya, akılcı, bilimci olacak. ne kadar istemese de ideale batmak zorunda işte. çünkü gelecek ile ilgili kehanette bulunmak materyalist düzlemde zırvalıktır. çünkü gelecek veya geçmiş değil, materyalist düzlemde tek gerçek olan günceldir.

o yüzden ne ile karar verirsen ver. istersen hiçbir şekilde karar verme. her şey olacağına varıyor. ne gele gele.

insan olmanın yegane temsilcisi mantık sahibi olmaktır. dolayısıyla insan, en duygusal anında bile mantığının esiri olmuştur. insanlar mantığa sığmayan davranışlarda bulunuyor gibi gözükebilir ancak bu onun karmaşık bir yapıda olmasından kaynaklıdır. hepi topu birkaç duygu durumu vardır insana özgü lakin baktığımızda sanki milyonlarca farklı duygu halindeyken görürüz bireyleri. tek bir duygu durumuna öyle farklı hisler yükler ki insan, çift tıkladıkça altından başka bir duyguya evrilen dosyalarla karşılaşırız. kar tanesi gibi eşsizdir herkesin duygulara yüklediği anlam.

kavrayamadığımız şeyleri mantıksız ilan ederiz fakat her insan davranışı mutlaka bir mantığa dayanır. duyguları anlamlandırabilmek bile bir mantık işidir.

iki veya daha fazla seçeneği olan bir kişinin, uzaktan bakınca bize göre en mantıksız seçeneği seçiyor olması, o kişi açısından mantıksız değildir. değerleri farklı olabilir, ona haz veren duyguları tercih etmiş, acıyı değil, mutluluğu seçmiş olabilir. yani buradan da görebileceğimiz üzere insan, tatmak istediği duyguyu bile mantığının kudretiyle tercih edip yaşamaktadır.

insan içgüdüsel bir canlıdır elbette fakat bu her an içgüdüleriyle hareket ettiği anlamını taşımaz. zaten bu hala anlamlandırılmaya, çözülmeye çalışılan bir meseledir. içgüdülerini kullanıyor olsa dahi bir noktada insan, onu kontrol etmeyi öğrenmiştir. bizi diğer canlılardan ayıran en önemli özelliğimizdir. kontrol mekanizmasının dayandığı nokta ise yine mantıktır ki bildiğimiz üzere, kontrol mekanizması bozulmuş bir birey sağlıklı kabul edilmez. onun aldığı kararlar ise aslına bakılırsa şuur dışı kabul edilir ve yüksek oranda geçersizdir.

böylece insan, farkında olsa da olmasa da duygularıyla var olur, mantığıyla karar verir.
duygular mantığı harekete geçiren, mantık ise karar alma, verme eylemini uygulamaya koyandır.

insan sorunsallarıyla karar verir. haydi yatalım.

mantığın duygulara sızmadığı, duyguların mantığı taciz etmediği bu ikisinin birbirinden ayrı ve bağımsız olduğunu fikrini diyorum acaba öğreniyor muyuz yoksa gerçekten böyleymiş gibi davranmak kimi yer ve zamanlarda kullanışlı mı oluyor acaba, bilemedim. bilemedim diyeyim de konu uzamasın geç oldu.

hangi kararı alırken hangisini kullanacağını bilmeli insan. doğrusu, doğru eşleştirmektir.

bu cümle dahil duygulardan tamamen arındırılmış tek bir cümle dahi yoktur.