iş hayatından tiksindiren şeyler

menfaatçi yalaka çalışma arkadaşları. sırf göze girmek için babalarını bile satar bu insanlar.

biriniz de dememiş ki çalışmaktır. herkes ne kadar etik, elit ve çalışkanmış.

kendi iş tanımından farklı işleri de kitlemeye çalışmaları

her gün her gün gidilmesi.

ne kadar işi iyi ve çabuk yaparsam yapayım, patronun hep daha fazlasını istemesi.
çok iyi bir çalışan olursam da 2 kişinin işini yapmamı istemesi.
yani aç gözlü patronlar.

siyasal islamcı müdürler. özellikle kamu sektöründe.

sınava ya da mülakata girmeden, tamamen torpille işe girmiş geri zekalılar.
diğerlerinin arasında o kadar belli oluyor ki, her gün kendilerine bakışlarla "hee salak olan bu" deniyor.
onu da anlamıyorlar gerçi*

iş ve hayatın aynı cümlede bulunması tiksinmek için gayet yeterli.

küfürsüz anlatabilmem mümkün olmayan şeylerdir. şeylerin ilk sırasını insanlar çekiyor. kusucam galiba.

özellikle aile şirketlerinde, o ailenin her mensubunun tepe yönetim tarafından her teknik konuda fikir alınması gereken kişi - kişiler gibi görülmesi. olmuyor işte anlayın artık bunu. 50 yaşına gelmiş, akademik veya mesleki altyapısını hazırlamış, üzerine en az 25-30 yılını kariyerini geliştirme gayesiyle bu alana gömmüş bir adamı, sadece babası - amcası şirketin sahibi diye 20 - 25 yaşında toy bir delikanlı veya hanımefendi karşısında ciddiye almayıp, ezmeyin.

kadın yönetici.
kadın çalışma arkadaşı.
kadın.

2 saat uzaklıkta 3 araç değiştirerek gitmek ve 8 de işbaşı yapmak durumunda kalmak. 8 de iş başı derken normal ofiste laptopumun açma tuşuna basarım değil, scrubslarını giymiş bir şekilde laba girmeye hazır bulunuşluk. tüm bunlara rağmen bir de hiç emek sarf etmiyormuşsun gibi senden tamamen bağımsız bir konu yüzünden 1 saat ortak alanda azar dinlemek. bunlar tiksindirdi işte. neyse ki mazi oluyor.

işin eve uzak olması
işyerindekilerin insan olmaması
dedikodu
yalan
riya
yalakalık

herhangi vasfı olmadan gelip tepeye oturan ve işi yürütemeyenler

işi bilen değil kendini pazarlayan yükselir.

mesai denince ağzının suyu akan sosyal hayattan yoksun patronun köpekleri,
yalakalar,
dedikoducular,
alıngan-tripli prenses erkekler
ve
sırf kadın olduğu için elini taşın altına koymayı kendine yakıştırmayan tipler.

işe gitmek.

bencil, küçük bir dünyası olan ve oradan çıkmayan, hep kendini haklı sanan, empati yoksunu, iletişim yeteneklerini geliştirememiş ve diğer insanlarla birlikte yaşamaya elverişli olmayan iş arkadaşları. vallahi benim şu an tek derdim bu.

nezaketten yoksunluk, hitap, iletişim..

örneklerle geleyim de işin içini ne kadar boşalttığımızı daha iyi idrak edelim.
sabah önce günaydın dersin sonra devam edersin iş ile ilgili paslaşmalara,
saat başı ya da sık sık mail ya da mesaj atman yani sürekli bir kişi ile irtibat halinde olman 'dan diye' konuya girmen anlamına gelmez. her başlangıçta olabildiğince merhaba diyebilmeli. bir girizgahın olmalı. bizler robot değiliz, köle de değiliz. insan nezaketten uzaklaşırsa cıvıklaşır, kabalaşır ve işler hiç çekilmez hal alır.

konu konuşulur..
kolay gelsin, iyi çalışmalar dilerim. güzel bir bitiş olsun. kara deliğe göndermeyelim her mevzuyu.. çok duyuyorum 'aman umurumda değil', 'bir de bunlarla mı uğraşacağım' diyenleri yavaş yavaş kopmaya başlıyoruz, bu şekilde herkes herkesten nefret etmeye, kimse kimseyi saymamaya başlıyor. ne sözünü dinletebilirsin, ne bir ağırlığın olur, ne de iyi anılırsın. insanlar kapına utana sıkıla gelir. bu hiç hoş değil.

bu insanlarla bütün gün yüz yüzesin ve olabildiğince nezaketi elden bırakmamalısın. halen hanım ve bey ifadelerine bu kadar bağlı kalmamın sebebi budur. o ara, o gerekli mesafe insanlara ilaç gibi gelir. ve unutmayın tatlı dil yılanı deliğinden çıkarır. her zaman yapamayız iş stresinden anlıyorum ama bir gün çalışma arkadaşınıza bir yerde çok iyi iş çıkardın deyin bir deneyin yada yaparsan sen yaparsın deyin bakalım, gaza getirelim birbirimizi ne olacak? ne eksiliriz ne kısalırız..

elinize sağlık, teşekkür ederim. iş bitiminde söylenmesi gereken çok basit ama gerekli ifadeler..

maalesef bunlardan yoksun, yapmaya gerekli bulmayan çok insanlar var. ilk başlarda ben de takılmıyor ve aramıyordum fakat işi gerçekten zor hale bizlerin getirdiğini fark ettiğimden beri yapmaya çalışıyorum. daha bugün selamsız sabahsız tak tak işle ilgili mesaj atan bir yöneticiye sadece günaydın yazıp bekledim. karşıdan günaydını aldıktan sonra yazmaya başladım. evet direniyorum..

bireysel ve izole tuvaletler olmalı ya
5 metre falan olsun arada mesela
aramda bi karış mesafeyle yapmak istemiyorum abi
içimi tam anlamıyla dökemeden eve gidiyorum hep