islamcılık

fethi benslama, bu ses getiren çalışmasında, radikalleşmeye psikoloji, psikanaliz ve tarihsel analizin verileriyle yaklaşıyor. ölüm siyaseti: cihatçı “üst-müslümanlar”, gençleri cihat adına ölüme ve öldürmeye sürükleyen süreçleri ele alırken, din-siyaset ilişkisine değinerek, halifeliğin kaldırılmasının yarattığı büyük travmanın ertesinde islâm’ın bir siyaset ideali olarak dağılışına değiniyor. yazar, düşman olarak görülen batı’yla karşılaşmanın yarattığı kırılmayla birlikte, “daha çok” müslüman olma, bir “üst-müslüman” olma yarışının ortaya çıkışını ve sonuçlarını somut örnekler ışığında inceliyor.

benslama’ya göre, küresel cihat çağında artık alçakgönüllü, dünyadan el ayak çekmiş, tevazuyu öğütleyen islâm değil; kibirli, müslümanlığını sergilemekten ve dayatmaktan haz duyan, nefret yüklü bir güç gösterisi içinde allah’ı kendine bağımlı kılıp, onu tekeline alan bir cihatçı özne başrolde ve bu belki de islâm’ın karşılaştığı en büyük tehlike.

“geleneksel islâm’da, şehit, ölmeyi arzulamadan ölümü karşısında bulan bir savaşçıdır. ölümü başka savaşçılarla mücadelesinin doğasında olan bir tehlike olarak kabul eder ama yaşamak ister: ölürse, fazladan bir ödül alır. islâmcılığın yeni şehidi içinse, ölüm mücadele sırasında gerçekleşebilecek bir şey değil, mücadelenin ereğidir. ölmektir zafer.”

meloni, avrupa'nın roma hukuku, hıristiyanlık ve aydınlanma değerlerinden oluştuğunu ikaz etmişti. bu kez radikalleşen müslümanlığın avrupa uygarlığına yabancılığını ihtar etmiş.
avrupa'ya sığınmacı olmuş, ama oraya şeriat getirmekten bahseden radikalizm için yolun sonu.

***
giorgia meloni: “avrupa’da, medeniyet değerlerimizden çok uzak bir islamlaşma süreci yaşanıyor.

şeriat kanunu, zina için taşlama, dinden dönme için ölüm cezası ve eşcinsellik için ölüm cezası anlamına gelir.”

müslüman kardeşler, avrupa'da islam tarihini değiştirerek sahte bir tarih yaratmaya çalışıyor. ab bu ikna propagandası kampanyasının bedelini ödüyor. (tr'de de islamcılar tarihi her zaman çarpıtır ve alternatif gerçeklik oluşturur)

cihat islamın zirvesidir

islam dini, islamın tüm dünyaya hakim olması, herkesin müslüman yapılması ya da islamın otoritesi altında aşağılanarak ve ağır vergilere zorlanarak yaşatılması için cihat etmek üzere gönderildi.

“neo-cihad”ın yükselişi: washington nasıl yeni bir islamcı türü yaratıyor?

abd, aktif olarak yeni bir islamcı aktör kategorisi oluşturuyor: dini kimliği ve askeri işleviyle selefi-cihadist, siyasi duruşuyla müslüman kardeşler'e benzeyen melez bir hareket. bu, kasıtlı olarak yaratılmış, kısmen savaşçı ve ideolog, kısmen bürokrat olan, hem ışid hem de iran'a pragmatik bir alternatif olarak sunulan bir yaratık.

başka bir deyişle, washington bir neo-cihat inşa ediyor.

teorik olarak, sert bir selefi savaşçıyı alıp, ona müslüman kardeşler gibi düşünen siyasi danışmanlar verip, savaş alanını küçük bir alanla sınırlayıp, batı dilini konuşan bir medya operasyonu dayatırsanız, “sorumlu bir cihatçı” yaratabilirsiniz: aynı teolojiyi taşıyan, ancak onu evcilleştirilebilir, yönetilebilir veya yönlendirilebilir şekillerde kullanan bir militan.

bunun ne kadar yanlış olduğunu anlamak için, abd'nin birleştirdiği iki geleneği anlamak gerekir.

selefi cihatçılık, allah'ın kanunlarının her yerde ve derhal uygulanması gerektiğini savunan islamın puriten kanadıdır. sınırları, seküler yönetimi, parlamentoları, seçimleri, anayasaları, uzlaşmayı ve insan egemenliğini reddeder. iddiası basittir: yalnızca allah kanun koyar ve inananların rolü, gerekirse bu kanunları zorla uygulamaktır.

bu, el kaide, ışid ve onlardan ayrılan her grubun dünya görüşüdür. ve bu, suriye'nin şu anki cumhurbaşkanı colani'nin de defalarca kamuoyuna açıkladığı dünya görüşüdür.

müslüman kardeşler, yöntem olarak farklıdır, ancak hedefleri aynıdır. aynı nihai durumu, islami yönetimi ve ilahi kanunun üstünlüğünü savunur, ancak bunu kurumlar, seçimler, medya, sosyal ağlar ve sivil toplumu yavaş yavaş ele geçirerek gerçekleştirmeye çalışır. ihvan, on yıllar ve yüzyıllar ötesini düşünür. selefiler aceleci iken ihvan sabırlı, selefiler mutlakiyetçi iken ihvancılar stratejik, selefiler savaş alanına odaklı iken ihvancılar politik davranır.

tarihsel olarak, bu iki grup birbirlerine güvenmemektedir. biri diğerinin çok yavaş hareket ettiğini düşünürken, diğeri birinin çok pervasız olduğunu düşünür. ancak nihai hedef, arzu edilen siyasi düzen, teolojik iskelet, bunlar aynı kalır.

washington'un mevcut politikası, selefi savaşçıların disiplinini alıp müslüman kardeşler tarzı liderliğin siyasi ılımlılığı altına yerleştirirseniz, üçüncü bir seçenek elde edeceğinizi öngörüyor: müzakere edebileceğiniz bir cihatçı. ışid ile savaşabilen, iran'ı kontrol altında tutabilen, kendi radikallerini denetleyebilen ve topraklarını yönetebilen, ancak aynı zamanda islamcı kitleler arasında inançlarını paylaştığı için güvenilirliğini koruyabilen bir cihatçı.

sorun şu ki, batı her zaman islamcıları güçlendirdiğinde, ister 1980'lerde afganistan'da, ister 1990'larda gazze'de, ister 2010'larda suriye'de, ister 2011'den sonra libya'da, ister 2003'ten sonra ırak'ın sünni üçgeninde olsun, bu hareketler sonunda silahlarını batı'nın çıkarlarına çevirmiştir. bu, ideolojinin kendisinin bir özelliğidir.

selefi cihatçılık ve müslüman kardeşler, tek bir teolojik iddiayı paylaşmaktadır: egemenlik halka değil, allah'a aittir. bu egemenliğin önünde duran herkes, diktatör ya da demokrat, arap ya da amerikalı olsun, ortadan kaldırılması gereken bir engel haline gelir.

washington, bu teolojiyi yararlı bir araca dönüştürebileceğini iddia etmeye devam ediyor. ancak bu mümkün değil. uzlaşmayı günah olarak gören bir doktrini alıp, onu istikrar sağlayıcı bir güç haline getirmeyi bekleyemezsiniz. ulusal sınırları reddeden bir hareketi alıp, ondan toprak düzenini korumayı bekleyemezsiniz. şeriatın üstünlüğünü talep eden bir dünya görüşünü alıp seküler bir çerçeve içinde işlev görmesini isteyemezsiniz. onun hırslarını geciktirebilir veya geçici olarak yönünü değiştirebilirsiniz, ancak amacını yeniden şekillendiremezsiniz. bu, uzun vadeli vizyonu batı medeniyetinin temelleriyle çelişen ideolojik aktörlere bölgesel düzeni dış kaynak olarak devretmektir.

neo-cihat orta doğu'yu istikrara kavuşturmayacaktır. orta doğu'yu daha da parçalayacaktır. aşırılığı kontrol altına almayacaktır, onu profesyonelleştirecektir. ortaklar yaratmayacaktır. eskisinden daha güçlü, daha organize ve siyasi olarak daha meşru hale gelen gelecekteki düşmanlarınızı yaratacaktır.

abd gerçekten istikrar istiyorsa, yeni cihat biçimleri oluşturmayı bırakmalı ve onu üreten ideolojiyle yüzleşmeye başlamalıdır.

bu örüntüyü ilk olarak avrupa'nın noel pazarlarında görüyoruz: kaos yaratma, sindirme ve hristiyan bayramlarının varlığını sürdürebilmesi için polis korumasına ihtiyaç duyulduğu hissi. islamcılar bu mekanları gazze veya israel yüzünden hedef almıyor. bunu yapıyorlar çünkü hristiyanların kamusal yaşamı, çok daha eski bir medeniyet çatışmasında sembolik bir savaş alanıdır. yahudi israel bir hedeftir, hristiyan avrupa ise bir diğer hedeftir.

bunun köklü nedenleri vardır. 1400 yıl boyunca, orta doğu'daki yahudiler ve hristiyanlar ikinci sınıf vatandaşlar veya “zımmiler” olarak yaşadılar; sadece itaatkar olmaları halinde var olmalarına izin veriliyordu. cizye (aşağılama vergisi) ödüyorlardı, iktidardan uzak tutuluyorlardı ve sürekli tehdit altında yaşıyorlardı. eşitsizlik günlük ve içten bir şekilde yaşanıyordu: mahkemede müslümanlara karşı tanıklık edemiyorlardı, silah taşıyamıyorlardı, müslümanlardan daha yüksek evler inşa edemiyorlardı. dini sembolleri gizli kalmak zorundaydı; halkın görebileceği şekilde haçlar, kilise çanları yasaktı. birçoğu kendilerini aşağılık olarak gösteren özel kıyafetler giymek zorundaydı. (naziler bu alışkanlıkları tekrarladı) sokakta yol vermek zorundaydılar. kiliseler izinsiz onarılamıyordu ve genellikle yeni kiliseler yasaklanıyordu. bir müslüman, onların inancını özgürce aşağılayabilirdi; islama hakaret etmekle suçlanan bir zımmi ise ölümle karşı karşıya kalabilirdi. bir müslüman erkek, hristiyan veya yahudi bir kadınla evlenebilirdi; bir zımmi erkek ise müslüman bir kadınla hiç evlenemezdi. din değiştirme tek yönlüydü. onların tüm varlıkları koşullara bağlıydı.

islamcı hareketlerin iktidara geldiği her yerde, hristiyan topluluklar küçüldü veya ortadan kayboldu. mısır'ın hristiyan çoğunluğu baskı altında yaşayan bir azınlık haline geldi. bir zamanlar hristiyanların çoğunlukta olduğu lübnan, hizbullah'ın hakimiyeti altına girdi. 1950 yılında beytüllahim'in %80'inden fazlası hristiyandı; bugün ise el fetih ve hamas'ın baskısı altında hristiyanlar neredeyse hiç kalmadı.

aynı model şimdi avrupa'da da görülmektedir. son on yılda binlerce kilise tahrip edildi, kutsallığı aşağılandı, yakıldı veya camiye dönüştürüldü. fransa'da her yıl yüzlerce saldırı yaşanmaktadır. almanya, ispanya, isveç ve birleşik krallık'ta da aynı durum görülmektedir: parçalanmış heykeller, yakılmış kilise sıraları, başları kesilmiş ikonlar, salt ibadet salonuna dönüştürülmüş kiliseler. bu, eski zımmi mantığını yansıtmaktadır: azınlık inancına baskı uygulayın, görünürlüğünü ortadan kaldırın, kutsal mekanlarını önemsizmiş gibi gösterin.

siyasi bir ideoloji olarak islam, bu misyonu açıkça ortaya koymaktadır. kuran şöyle der: “o, resulünü... tüm dinlerin üstünlüğünü sağlamak için gönderdi” (9:33). hassan el benna şöyle yazmıştır: “islam, yaşamın her alanını hakimiyeti altına almalıdır.” seyyid kutub, dünyayı islam ve ortadan kaldırılması gereken cahiliye olarak ikiye ayırmıştır. karadawi, islamın fetih yoluyla değil, ideoloji yoluyla “avrupa'ya geri dönüşünü” öngörmüştür.

müslüman kardeşler bunu hayata geçirdi. holy land foundation davasında, müslüman kardeşler'in iç belgeleri, amerika'daki misyonlarını “medeniyet cihadı süreci... batı medeniyetini içeriden yok etmek” olarak tanımladı. bu belgelerde, daha sonra abd sivil yaşamında normalleşen ve hatta demokratik yönetimler tarafından danışılan kuruluşlar listelenmiştir - bunların tümü federal delillerle kanıtlanmıştır.

bu yüzden israel nihai hedef değildir. islamcılar için israel, dar-ül islam olarak gördükleri, bir daha asla müslüman olmayanların idaresi altına girmemesi gereken topraklarda bulunan batılı bir demokrasi karakoludur. israel'in başarısı, onlar için teolojik bir aşağılanmadır. diaspora yahudilerinin, israel hakkındaki görüşlerine bakılmaksızın avrupa'daki sinagoglarda saldırıya uğraması şaşırtıcı değildir. aynı ideoloji, hristiyan avrupa'yı, hristiyan bayramlarını ve hristiyan kurumlarını da hedef almaktadır. bu, birçok cepheye sahip tek bir projedir.

trajik olansa, birçok batılının özgürlüklerini ortadan kaldıracak ideologlarla birlikte yürümesidir. medeniyet ideolojisini insan hakları davasıyla karıştırıyorlar, anlamadıkları propagandayı sloganlaştırıyorlar ve orta doğu'dan hristiyanları silen ve şimdi avrupa'da kiliseleri yakan hareketlerle aynı safta yer alıyorlar.

batı, tarihi ciddiye alsaydı ya da islamcıların açık şekilde yazdıklarını okusaydı nelerin yaşanmakta olduğunu görebilirdi. noel pazarları bir uyarı işaretidir. israel sadece başlangıçtır. batı uykudan uyanmazsa, savunduğu hareketlerin hiçbir zaman birlikte yaşamayı değil, sadece hakimiyeti amaçladığını çok geç fark edecektir.