istanbul

işgal altında bir ülke

bugün on numaraydı. bugünlerden tekrar bekleriz kendisinden.

trafiği insanın midesini bulandıran şehir.

yağmurlu bir sabah da, saat 08: 30 da iş başı yapmak için, 06:00 da uyanıp otobüs durağın da beklerken, freni patlayan bir '' halk otobüsünün'' altın da kalıp ölmeden iş yerine varabilirseniz, o gün şanslı gününüzdesinizdir.
acelacele, ayaküstü yediğiniz bayat poğaça midenizi ekşitmiştir, ama ne fayda.

sabah yağan yağmur yerini öğlen güneşe bıraktığın da, havasına bir kez daha güvenmenin mahçubiyetini hissedersiniz.

öğlen randevunuza gitmek için, trafiğin yoğunluğunu görüp toplu taşıma aracına yöneldiğiniz de bir '' hafriyat kamyonunun'' altın da kalma ihtimaliniz de çok yüksektir.

cep telefonunuza '' sevdiceğiniz den'' gelen, '' artık devam edemeyiz, sana mutluluklar dilerim'' mesajı; sırtınıza saplanmış bir bıçak gibi yüreğinize kadar işler. yarası o kadar derine gider ki, artık fitil tutmaz bilirim.

hayal kırıklığına uğramış bir şekilde ''sudan çıkmış balık'' misali bir taksiye yönelirsiniz. fakat ''kısa mesafe'' diye gitmeyen taksici yüzünden tekrar toplu taşımaya yönelirsiniz.

'' balık istifi'' üst üste yolculuk etmek sinirleri iyice germişken,
birde cebinizde ki paranın da çalındığını farkettiğinizde, artık iş işten geçmiştir.

bu şehrin'' havasına, kadınına, parsına'' güvenmenin aptallığı sarar tüm vücudunuzu.

her tarafı şantiyeye dönen bu şehirde başınıza bir şey düşmeden eve varabilirseniz eğer,
'' bugün de ölmedim'' diyerek sevdiklerinize kavuşabilirsiniz.
her nerede yaşıyor veya yaşatılıyorsanız orada kalın. zira köyü beğenmeyenlerin bir köy kahvaltısı na ne kadar para verdiklerini bilemezsiniz...

dünyanın başkenti olması gereken şehir.

yarısı tatile gitti. cumhuriyeti kutlamaya anıtkabir'e değil tabi. çeşme'de, bodrum'da, fethiye'de çok hoş kutlanacağını işittim.

ne zamandır arzuladığım tenhalığına kavuşmuşken, şu günü evde geçirmek büyük hata olur.

boğaz manzarası

1453 fatih sultan mehmet'in o dönemki adıyla konstantinopolis'i fethetmesinden bu yana türklere ait olan, içinde türk'ünden,kürt'üne,ingiliz'inden,laz'ına,far'sından,afganistan'lısına kadar birçok milletin iç içe yaşadığı koca bir metropoldür. türkiyenin en kalabalık,en gelişmiş,en kültürlü şehri denebilir. kısacası türkiye'nin en idir. hatta sadece türkiye'nin değil dünyanın enidir. bundan olacak ki (bkz: napolyon bonapart) dünya bir ülke olsa başkenti istanbul olurdu diyor. buna ek islam'ın peygamberi hz. muhammed bu şehri fetheden ne güzel komutandır,bu şehri fetheden asker ne güzel askerdir diyor.
uğruna onlarca şiir yazılmış,boğaz manzarasıyla görsel şölen yaşatan türkiye'nin incisi şehridir.
yalnızca şiirler de kalmamış hemen hemen tüm yerli film ve dizilerde illaki bir istanbul sahnesi olmuştur. tüm bunların içinde aklımda kalan (bkz: ezel) dizisinde (bkz: ramiz dayı)nın "bu şehri emaneti olan bu şehri istanbul'u almaya geldim yeğen. bir bavulum bir de silahımla".

bu kadar güzelliğin yanında elbette bir de kötü yanı olmalı olmakda zorunda yani. trafik bunun en başında geliyor istanbul trafiği diye klişeleşmiş bir deyim var. hatta paris'te trafik az biraz sıkışsa bu ne kardeşim istanbul trafiğine döndü burası diye şikayetler bile olmuştur. ses ve hava kirliliği günümüz dünyasında aşk gibi ekmek gibi su gibi olduğu için saymıyorum bile.

sevmek içinde acı çekmek içinde çok güzel bir şehir. (daha umutlarım tükenmedi)

türklerin kaybettiği şehir. parası olan arap ve çinliler akın akın geliyor. istanbul aynı hong kong gibi küresel bir finans merkezi olabilir. zaten amerika'nın istediğide buydu.

ütopyam olan şehir.
bekle beni istanbul.

nefret ettiğim şehir. bir an önce defolup gitmek nasip olsun.

sevemediğim ama içinde çok sevdiklerimi barındıran şehir.

daracık kaldırımlar boyunca her apartman kapısının önünde, her içerlek girişin kuytusunda biri ya da birileri oturuyor, öylece duruyor ve sigara içiyor. geçerken suratınıza üflenen dumandan zaten kolayca fark ediyorsunuz bunu, çok fazla gözleme gerek yok

yaşanılası olmayan şehirdir. yarım saatlik yolu 1 buçuk saatte gidiyoruz.

biktigim şehir...

kaos. benim çok fazla gittiğim bir yer değil. gezmeye gitmek için bile çok kalabalık bir yer benim için. gidersem de muhtemelen ya dolandırılırım ya da bir bakmışım böbreğim yok. hiç güven vermiyor bana siyah ya da kırmızı gibi bir rengi var. tâbi seveni de çok.

bugün içinde kayboldum. yutuldum. bir an her şeye lanet edip soluklanmak için tırı vırı bir tepeden x belediyenin bahçesini kesen bir istinat duvarına yaslandım. bir sigara yaktım. stresten terliyorum boncuk boncuk, takım elbisem vücuduma yapışmış, baskı uyguluyor. kravatımı koparıp atasım var.

hem napıyordum ki. yapmasam ne olabilirdi. ihtimaller, olasılıklar, tüm bu koşuşturmaca ne için.

çok kısa sürdü bu aydınlanmaya çabalamam, öyle bir vaktim bile yok. yarıda kestim. koşturmaya devam ettim.

stres-stres-stres

evde rakı.

kendime pay biçtiğim bir süre var bu şehirde. planıma sadık kalmayı hedefliyorum ama çok zor be.

istanbulda yaşayan için vazgeçilmez şehir. kurtulmak ister kalabalığından ama bi yandanda onsuz yapamaz. istanbulda yaşamak isteyenlerin ise tatlı hayali…

yedi tepedir.