kitap sayfalarını ayraç niyetine katlayan insan

ayraç niyetine olmasa da ara ara kitapların bazı sayfalarını katlıyorum daha sonra o sayfayı tekrar okumak için. bir de kitaplarda cümle altı çizmek, katlamak, not almak, kahve lekeleri vs beni hiç rahatsız etmez. içinde yaşanmışlık olan şeyleri seviyorum. ikinci el mobilyalar, duvarlarına resim çizilmiş bir şeyler asılmış evler gibi gibi gibi.

eski yıpranmış, yıllanmış,sararmış, dökülmüş, kırışmış kitapları çok severim. ama bir kitabı o hale getirmeyi sevmem zaten getiremem de. yeni bir şeyi eskitmeyi sevmiyorum ona zarar vererek ama zaten eskimiş bir antikaya sahip olmak için ücrette veririm. sayfaları katlamak, cümlelerin altını çizmek sinir ediyor beni, gerekirse ona zarar vermeden kitap için yeni bir defter alırım, notlarımı da ona yazarım. kitaplar arkadaşım olur, onlara narin davranırım. eski kitaplar da büyüklerim olur, onları da incitmem.

bazen yaşayış şeklimin ve davranışlarımın bu hareketi yapacak halde olmasını istiyorum. bir şeyleri takıntı haline getirmeden sadece belirli bir amaca ulaşmak için yapmak istiyorum. ayracı ters bile koyunca garip hissediyorum.

psikolojisi iyi olmayan insandır. o kitabı başkası da okuyabilir. o görüntü onu deli edebilir. hiçbir şeyden olmazsa bir kitabı 50 kere de kıvırabilirsiniz. oluşan görüntüyü düşündükçe tüylerim diken diken oluyor.

ınsanlar ayraç diye bir icat yapmış, sırf sayfalarım canı yanmasın diye. üstelik çoğu yerde bedava.

başlığı okurken bile içim gitti. başka bir şey söylemek istemiyorum.

böyle ince ruhlu insanlar hep üzülmeye mahkum. kitabı katlayan insan bile bizim ruhumuzu kıvırıp buruşturmuş gibi hissettiriyor. bir de gidip de dönmeyen dönemeyen kitaplar var. bunlar aklıma geldikçe küfürsüz hayatıma küfrü sokasım geliyor.

gördüğümde içimin burkulduğu durumdur.

kaç kişiye o sayfalar ziyan olmasın diye ayraç hediye ettiğimi hatırlamıyorum. insanın kalbi acıyor görünce, nasıl yapabiliyorlar...

... ve kitabın yaprakları kıvrılır diye çantamda taşımaya korkan ben.

bir zamanlar dahil olduğum insan grubudur.

birkaç defa katlamaya çalışırken sayfayı yırtmıştım, daha sonra adına ''ayraç'' denilen mükemmel eşyayı keşfettim.

ben de okumaya başladığımda çok yapardım, birinden ödünç aldığımda yapmayacağım bir şey. ters çeviririm şimdi kitabı en kötü. ama kitap seninse nasıl canın okumak isterse öyle okumalısın yani.

içindeki bilgiye değil, materyale değer verdiğinizi gösterir.

okuyup öğrendiysem geri dönüşeme bile atabilirim.

türkiye'de buna çok değer veriliyor, '' yaa sayfasını katlamıışşş'' ee? binlerce lira verip koleksiyonluk kitap almadıysan çok da önemseme. sonuçta yüz binlerce basılıyor kitaplardan, sümerler devrinde değiliz. e bu kadar değerliyse verirsin 50 lira daha alırsın yenisini.

hiçbir kitaba yapmayacağım can yakıcı hareket. ödünç verdiğim kitabı sayfası katlanmış olarak gördüm bugün ve canım çok yandı bir daha kimseye ödünç kitap vermem.

yok sayfa katlanmaz, yok cümlelerin altı çizilmez... saçma bulduğum ve şov gibi gelen hassasiyetler. sanki kutsal kitap. gerçek okurların böyle hassasiyetleri var mıdır ya da çoğunlukla sadece kurgu okurlarının mı var böyle hassasiyetleri acaba? gerçek okur olduğumu iddia etmiyorum ama şahsen yanımda kalem olmadan kitap okumam çoğu zaman. kalem yoksa ya da kullanabilecek durumda değilsem de sayfayı katlarım ki sonra çizeyim. toplu taşımada otururken bile, kalabalık değilse çizerim, üzerine not alırım. çekinmem dhdh
not: ödünç verdiğim kitaba bi şeyler yazılıp çizilmesin bi zahmet ama sayfa katlanabilir sorun yok.

bazı arkadaşlar “önemli olan kitabın kendisi değil içeriği” “eee altını daçiziyorsunuz o zaman”falan filan demiş.

şimdi birincisi; bunu diyen adamın ikinci el kitap piyasasından hiç haberdar olmaması gerekir. o kitaplar satılırken kondisyon gözetiliyor ki, kitaplar eskidikçe yırtılıp katlanmasın, eciş bücüş olmasın diye raflarda boşuna saklanmıyor. sizin şu an umursamadığınız bir katlanmış sayfa, ileride kitabın o katlanmış kısmının kolayca yırtılıp bozulmasına neden olabilir.

ikincisi ise, ulan o kitabın arasına bir tane ayraç koymak çok mu zor sanki? en kötü peçete koy, kartvizit falan koy ona bile gerek yok aslında. gelip de bana “nolur yani kıvrılsa” falan demeyin harbi kızarım bak yoksa.

adamı hasta etmeyin lan!

ona da mı laf ediliyor? dün de altını çizerek okumak yerden yere vurulmuştu. kardeş kitap benim. parasını ben vermişim ister sayfayı yırtarım ister amuda kalkarak okurum istersem okuduktan sonra atarım çöpe ya da yarıda bırakırım. kitap kutsal bir şey değildir. bir fikrin aktarımının en sağlam yapıldığı nesnedir. üründür. maldır. milyon tane çöp var piyasada. kasmasak mı? isteyen istediği gibi okusun. benim okuduğum bütün kitaplarda milyon tane izim vardır. not almışımdır renkli kalemlerle önem sırasına göre altını çizmişimdir sayfaların kenarlarına notlar almışımdır boş sayfalara çizimler yapmışımdır beğenmediğim yerleri karalamışlığım bile var. kitap benimle benim arasındaki ilişkinin nesnesidir. ona istediğim gibi davranırım. bu ne hassaslık ya? birkaç kitap dışında hiçbir kitaba karşı; "sonsuza kadar benimle kalmalı" isteği duymadım açıkçası.

#1754552 aslında bundan dolayı değil. yenisini alabilirim diye her şeyi kötü mü kullanmam gerekiyor yani? aksine eşyalarına, kıyafetine veya başka şeylere değer verdiğini göstermek için düzgün kullanırsın olay bu. şahsen ben katlamam, ama katlayan varsa da karışmam, sonuçta onun eşyası nasıl isterse kullanır. ama katlamayanları da eleştirmemen gerekiyor. materyalcilikten değil yani.

pek hoşlanmam ayraç diye bir eşya var . her kitabın yanında hediye ediyorlar . kitabı alırken onunda parasını ödüyorsunuz kullanabilirsiniz.

ondan sonra vay efendim kitaplığından kitap vermiyorsun oluyor, cimri, şişman, bencil, pislik, paylaşımcılıksızsın oluyor. kitap veriyorsun origami sanatı yapmış geri getirmiş. vermiyorum lan kitap mitap. dağılın.

tutunamayanların 15. bölümünü bitirdikten sonra nerden gelsin aklıma kardeşim benim ayraç. kıvır sayfayı koy kenara. sonra da öldürmemeye çalış kendini.