köyde yaşama isteği

şehirli köye özeniyor, köylü şehire.

herkesten uzak kafa dinlemek için yapılır.
ayağını yerden kesecek bir araban varsa, maddi durumun kötü değilse köyde rahat yaşanır. tabi bahçeyle toprakla uğraşmayı sevmen lazım.
kışın sona yakmak zor elbette ancak ağaçtan meyve toplamak, bahçeden domates salatalık biber topla an da ayrı keyifli.

dededen kalma evin varsa, yörenin yerlisiysen belki olur da ama öyle açıktan gelip ev , bahçe kiralayıp inek beslicem domates yetiştircem dersen burnundan gelir, köylünün gözünde de hep kazıklanması gereken şehirli züppe olarak kalırsın.

40-45 yaşından sonra ciddi ciddi düşündüğüm olay. köyde bahçeli bir evimiz var, kümes oluşturup tavuk bakıp yumurta satmak gibi uçuk bir hayalim var.

desteklediğim istektir. maddi olarak da bir miktar destekleyebilirim. yeter ki gidin. gittiğinizden emin olayım. köyünüze dönün, halay mi çekersiniz tezek mi yuvarlarsınız, soba isiyle resim mi yaparsınız orası size kalmış.

sehirde büyüyen bir insan aniden köye gidip orada yasamaz zorluk yasar.

eskiden insanlar emekli olunca aileden kalma evi, tarlayı değerlendirelim kafasına sahiptiler. günümüzde ise özellikle pandemiden sonra beyaz yakalı tayfanın sosyal medya sayesinde gözümüze soktuğu güzellemeye dönüşmüş durumda.

rica ediyorum, toz pembe hayaller kurmadan önce gerçekçi taraflarına mı baksak artık?

aylarca emek verirsin, bir dolu vurur ya da vahşi hayvanlar gelir hasat hüsran olur.
kuş gribi olduğu zamanı da çok iyi hatırlıyorum. tavuk çiftliğine gittiğimizde gördüğüm manzaradan sonra aylarca tavuk yiyememiştim. çünkü canların toplu mezarlar halinde gömüldüklerini unutamıyorum.

iç anadolu'nun mezrasındaki köyde değil de ege'nin bir sahil kasabasında küçük müstakil bir evde yaşamak isterim. sokakta sevdiğim kedilerin bahçemde koşturmalarını izlemek bile çok keyifli olurdu.