köyde yaşama isteği

bir gün gerçekleştirmek istediğimdir.

açıkçası şehir çocuğu olarak doğada olmak gibisi yoktur. birçok kişi insanlar demiş de merak etmeyin insanlardan uzak durabiliriz.

belki 3 5 kişi hariç geri kalanın asla yapamayacağı olaydır..

siz en iyisi sigortalı bir iş bulun devam edin.

açılın beyler bayanlar içinizdeki pastoral hasletleri rehabilite etmeye geldim.

3-5 sene öncesi bir kurban bayramı memleket aşkım depreşti dedim köyüme gidem. köy de doğu karadeniz’in kartpostallık bir köyü. yellowstone ne ki cennet cennet. kurulu düzenim olmasa 12 ay yaşarım.

lan yolda bir tavşan rastladı. şimdi zihnindeki klasik ponpon kuyruklu tavşan imgesini sil at bi önce. anassını arvadını sokak köpeği kadar lan! bi de tüyleri filan da dökülmüş yer yer çor it gibi olmuş. arabanın ışığını yiyince dikeldi teslim olmuşçasına ellerini kaldırdı. pati pat değil pençe gibi olmuş, korktum lan hayvandan, insan tavşandan korkar mı? korkar abicim korkar. öyle bir bed mahluk!

bak daha bunun kurdu var ayısı var! yaşanmaz gayrı buralarda, hoffff!

daha çok yazın gelen,kışın gisen istektir.

hadi çocuk çocuğu ikna ettin diyelim sabit gelirin olmadıktan sonra yemişim köyünü. olacak ayda en az 2.000 dolar veya euro gelirin o zaman köy yaşanır hale gelir. yoksa çamuruyla,tezek kokusuyla,kışıyla,soğuğuyla,sobasıyla uğraşılmaz.

öyle sanıldığı gibi değil
inluencerlardan gaza gelip ağar toğar köye yerkeşmeye kalkmayın

köylülerle muhatao olacaksınız lan bş kere
mantak mısınız

cem özkök değilseniz o isteği ivedi geri gönderiniz. ne o kadar zenginiz ne de o kadar temizlik yapacak var.birde yılan, çiyan, fare gerçeği var, korkarız.

tapulu mülkünüz, dikili eviniz, meyve veren ağacınız ve para hesabı yapmadan yaşayabileceğiniz birikiminiz yoksa, köyde yaşama isteğini iki kere düşünün, gözden geçirin. ınstagram reels'ları kadar romantik değil. (naçizane fikir.)

t/ emek, sermaye ve sabır isteyen yaşam biçimi.

ineğe doğum yaptıracaksanız, böcek, akrep, yılan, çıyan bunlara aşina olacaksanız, su bulamayıp kuyudan su çekmek için kaç metre yürüyecekseniz, soğuk kış şartlarına ve yaz sıcağına katlanacaksanz, evin izolasyonuna, yalıtımına dünya kadar para dökecekseniz, köylü kurnazı insanlarla geçinebilecekseniz yaşayın. ama sonra pişman olmak yok.

şehirli köye özeniyor, köylü şehire.

herkesten uzak kafa dinlemek için yapılır.
ayağını yerden kesecek bir araban varsa, maddi durumun kötü değilse köyde rahat yaşanır. tabi bahçeyle toprakla uğraşmayı sevmen lazım.
kışın sona yakmak zor elbette ancak ağaçtan meyve toplamak, bahçeden domates salatalık biber topla an da ayrı keyifli.

dededen kalma evin varsa, yörenin yerlisiysen belki olur da ama öyle açıktan gelip ev , bahçe kiralayıp inek beslicem domates yetiştircem dersen burnundan gelir, köylünün gözünde de hep kazıklanması gereken şehirli züppe olarak kalırsın.

40-45 yaşından sonra ciddi ciddi düşündüğüm olay. köyde bahçeli bir evimiz var, kümes oluşturup tavuk bakıp yumurta satmak gibi uçuk bir hayalim var.

desteklediğim istektir. maddi olarak da bir miktar destekleyebilirim. yeter ki gidin. gittiğinizden emin olayım. köyünüze dönün, halay mi çekersiniz tezek mi yuvarlarsınız, soba isiyle resim mi yaparsınız orası size kalmış.

sehirde büyüyen bir insan aniden köye gidip orada yasamaz zorluk yasar.

eskiden insanlar emekli olunca aileden kalma evi, tarlayı değerlendirelim kafasına sahiptiler. günümüzde ise özellikle pandemiden sonra beyaz yakalı tayfanın sosyal medya sayesinde gözümüze soktuğu güzellemeye dönüşmüş durumda.

rica ediyorum, toz pembe hayaller kurmadan önce gerçekçi taraflarına mı baksak artık?

aylarca emek verirsin, bir dolu vurur ya da vahşi hayvanlar gelir hasat hüsran olur.
kuş gribi olduğu zamanı da çok iyi hatırlıyorum. tavuk çiftliğine gittiğimizde gördüğüm manzaradan sonra aylarca tavuk yiyememiştim. çünkü canların toplu mezarlar halinde gömüldüklerini unutamıyorum.

iç anadolu'nun mezrasındaki köyde değil de ege'nin bir sahil kasabasında küçük müstakil bir evde yaşamak isterim. sokakta sevdiğim kedilerin bahçemde koşturmalarını izlemek bile çok keyifli olurdu.