köyde yaşama isteği

sırf ssç görmemek için bile akla yatan istek.

sıfırdan tarıma, seracılığa yada bahçeciliğe başlama maliyetini görünce buruk bir hale dönüşecek olan istek.

dededen kalan tarlayı 8'e bölüp satmayacaktık, swh.

esra erolu izlediyseniz koyde yasamak nasil bi dehsettir anlarsiniz. ha ben etliye sutluye karismam kimseyle de muhattap olmam diyorsaniz sen karismazsin ama onlar karisirlar. yani ya köyun delisi olcan yada ağası. tezekten bahsetmiyorum ki isin boku cikmasin.

aksam oturup sicacaik kahveni yaparsin dizini acarsin bam gum kapi calar hop komsular damlamis. kapiyi acmayim uyuyo sansinlar dersin camdan iceri bakmaya calisirlar.

en iyisi gidin dag evi bag evi alin kus ucnaz kervan gecmez biyerde haftalikta yiyeceginizi alin marketten anca oyle.

köylülerle iki gün takıl kafayı yersin.
jandarmalarla konuş nasıl şikayetler ihbarlar geliyor.
tabi burada kasıt şehirden uzak sessiz sakin müstakil bir ev. doğa içinde kendin ekip biçip tavuk falan beslemek diye düşünüyorum.
ben küçükken köyde kaldım bayağı güzeldi. şimdi düşününce zor aslında.
aslında eskiden köyde okul hastane olmadığı için yaşaması zormuş.
şimdilerde araba var servis var. köyde olsan yarım saat sonra en fazla şehirdesin.
köyde yaşama kısmı daha kolay olabilir. tek sorun köyde yapacak pek bir şey olmuyor.
yani işler bitmiyor ama sosyal olunacak şeyler olmaz.
sonra dönersin geri şehre.

bi on sene sonra falan belki mutlaka gerçekleştiteceğim olay.

köyde villada falan yaşayacaksanız olur.
yerden ısıtma ve birkaç ayda bir böcek ilaçlama.
başka türlü yaşanmaz siz bir de köy evinde yaşayın
her gün antik atalarımın çektiği çilelere ağlıyordum a*

rahat batması durumunda yeşeren istektir, köylünün saf kötülük olduğunu ögrendiğinde gidecek yeri vardır umarım.

oooo, büyükşehirde yaşamaya şükrettirir

yakında herkes tekrar toprağa yönelecek gibi geliyor bana. zenginlik ekip biçip büyüttüğünde olacak gibi.

bir ara epey özendiğim mevzuydu. o zamanlar üniden mezun olmuş, çat pat iş denemelerım oluyordu. ziraat bankası genç çiftçiler için sütaşla anlaşma yapmış,sanırım bursada 30 günlük pratık eğitim veriyordu. buna başvurdum. çalışıyorum diye red ettiler. izin alacağım diyorum yok.

olm dedim siz girişimci mi arıyordunuz yoksa işsize iş mi? işsize işmiş megersem. bu ülkenin kurumsal mantığı bile böyle demek ki demiştim o yaşlarda.

neyse sonra akrabam kendisine bir bahçe yaptı. o sırada iş piyasasında daha da ilerledik. hafta sonu sana amele lazım olur dedim gittim. zahmetli iş, hobi amaçlı olabilir. bize köy vs. pek uymaz. o an karar verdım.

çalışma hayatımın 10 küsür yılından sonra artık zamanı geliyor dediğim olay. şehrin karmaşası ve insanlarından uzaklaşıp koyunla, inekle, köpekle, üzümle elmayla dolu bir hayat. yavaş yavaş oraya evrileceğim galiba. ilerde çoluğum çocuğum salatalığın ağacı olmadığını bilsin, ağaç diksin, dalından meyve toplasın. iyi ki böyle bir çocukluk yaşamışım. büyük baş hayvanlarla nasıl mücadele ederim bilmiyorum ama iş hayatında alıştıysam orda da alışırım yaa..

ilerde yaşamak isterim.
babamların 2 katlı müstakil evi var. ocakbaşı, kiler falan bunları da sayarsak 8-9 odası var. çift banyo, güneş enerjisi falan güzel bir ev. küçük de bir bahçesi var.

amcamın da ahşap evi var. tam bir karadeniz evi. safranbolu'nun sadece adı çıkmış. bizim köyde evler de baştan aşağı ahşaptı. ancak ayakta kalan az.
kuzenlerim hollanda'da, belki 20 yıldır gelmiyorlar. allah gecinden versin amcama birşey olursa o evi de tadilat yapmak isterim. zaten orası dedemin eviydi aslında. ama belli olmaz, belki kıymete biner.

sonuç olarak emekliler için köyde yaşamak güzeldir. toprağa dokunmak bile insanı rahatlatıyor. kahvaltıdan önce bahçeye in 3-5 domates salatalık biber topla kahvaltıda ye. bundan daha güzel bişey olabilir mi.

bir gün gerçekleştirmek istediğimdir.

açıkçası şehir çocuğu olarak doğada olmak gibisi yoktur. birçok kişi insanlar demiş de merak etmeyin insanlardan uzak durabiliriz.

belki 3 5 kişi hariç geri kalanın asla yapamayacağı olaydır..

siz en iyisi sigortalı bir iş bulun devam edin.

açılın beyler bayanlar içinizdeki pastoral hasletleri rehabilite etmeye geldim.

3-5 sene öncesi bir kurban bayramı memleket aşkım depreşti dedim köyüme gidem. köy de doğu karadeniz’in kartpostallık bir köyü. yellowstone ne ki cennet cennet. kurulu düzenim olmasa 12 ay yaşarım.

lan yolda bir tavşan rastladı. şimdi zihnindeki klasik ponpon kuyruklu tavşan imgesini sil at bi önce. anassını arvadını sokak köpeği kadar lan! bi de tüyleri filan da dökülmüş yer yer çor it gibi olmuş. arabanın ışığını yiyince dikeldi teslim olmuşçasına ellerini kaldırdı. pati pat değil pençe gibi olmuş, korktum lan hayvandan, insan tavşandan korkar mı? korkar abicim korkar. öyle bir bed mahluk!

bak daha bunun kurdu var ayısı var! yaşanmaz gayrı buralarda, hoffff!

daha çok yazın gelen,kışın gisen istektir.

hadi çocuk çocuğu ikna ettin diyelim sabit gelirin olmadıktan sonra yemişim köyünü. olacak ayda en az 2.000 dolar veya euro gelirin o zaman köy yaşanır hale gelir. yoksa çamuruyla,tezek kokusuyla,kışıyla,soğuğuyla,sobasıyla uğraşılmaz.

öyle sanıldığı gibi değil
inluencerlardan gaza gelip ağar toğar köye yerkeşmeye kalkmayın

köylülerle muhatao olacaksınız lan bş kere
mantak mısınız

cem özkök değilseniz o isteği ivedi geri gönderiniz. ne o kadar zenginiz ne de o kadar temizlik yapacak var.birde yılan, çiyan, fare gerçeği var, korkarız.

tapulu mülkünüz, dikili eviniz, meyve veren ağacınız ve para hesabı yapmadan yaşayabileceğiniz birikiminiz yoksa, köyde yaşama isteğini iki kere düşünün, gözden geçirin. ınstagram reels'ları kadar romantik değil. (naçizane fikir.)

t/ emek, sermaye ve sabır isteyen yaşam biçimi.

ineğe doğum yaptıracaksanız, böcek, akrep, yılan, çıyan bunlara aşina olacaksanız, su bulamayıp kuyudan su çekmek için kaç metre yürüyecekseniz, soğuk kış şartlarına ve yaz sıcağına katlanacaksanz, evin izolasyonuna, yalıtımına dünya kadar para dökecekseniz, köylü kurnazı insanlarla geçinebilecekseniz yaşayın. ama sonra pişman olmak yok.