köyde yaşama isteği

para derdinizin olmaması gerekir bu hayatta.
yoksa yapamazsınız.

insanlık gelişip şehirleştikçe bu kişiler inatla şehirleşmeye karsi çıkıyor. köy hayatı iki üç facebook postunda gördüklerinizden ibaret değil. böceği var pisliği var, oturup muhabbet edecek insan bulamazsınız çünkü genellikle küçük yerleşke olduğu için herkes birbirinin kuyusunu kazma peşindedir. bir de şehirde büyümüş bir insansanız köyün sessizliğine, kasvetine gelemezsiniz. bir ihtiyacınız oldugunda dandik köy bakkalında yoksa ihtiyacınızı karşılayamazsınız. davulun sesi uzaktan hoş gelirmiş. bu hayatı deneyimlerseniz ne kadar kötü olduğunu anlayacaksınız.

yeşillerin içerisinde evimin çimenlere açıldığı pembe beyaz çiçekler oh miss.. şeklinde devam eden hayalim çok seviyorum

istanbul’un toplu taşımasına binince bastıran istek.
zaten en çok bu duruma tahammül edemeyenlere
‘dön köyüne o zaman’ derler. haksız da sayılmazlar

bak bak neler yazmışlar.

çoğuna g*tümle güldüm. anksiyetem tuttu.

arkadaşlar öyle bir isteğiniz varsa rica ediyorum istek olarak kalsin eyleme dönüşmesin.

köy hayatı öyle sanıldığı kadar kolay değil. hele ki allahın s*kt*r ettiği, kör itin öldüğü yer ise hiç bulaşmayın bu işlere.

ben bulaştım, ben düştüm kurtulamadım, çoluğumuz var çocuğumuz var çoluğumuz var ama konu değil. kurbağalar vak demiyor üstüme atlıyor lan, atar gider yapıyor. kaplumbağa gördüm o gün. düşünün o hayvan bile köyden 2x hızla koşarak uzaklaştı.

ahır kokusu, otu, pisliği eksik olmuyor. he tek güzel yanı sessizlik. yemişim sessizliği tak tıkacı kulağına al sana sağır sessizliği.

bahçe işleri öyle sanıldığı kadar kolay değil, çapala, ilaçla, dik,ek,biç gavur kukusu gibi yanan sıcakta yiyorsa yap bunu.

yemin ederim akıl işi değil, yapmayın etmeyin. elinden telefon düşmeyen, toprağa yalın ayak basmayan, internetsiz yaşayamayan, tırnağı kırılınca zırlayan çıt kırıldım kızların, eline kazma kürek almamış tiplerin ben "köyde yaşamak istiyorum yiağhh" dediğini görünce delleniyorum.

şehir hayatı cennet cennet, şehir çok güzel abeyyy, tam size göre. kalın orda.

-köyün delisi.

bunu söyleyenler, kurulu düzenleri olmasa yapacaklar ama işte kurulu düzeni bırakmıyorlar.ilginç.

aman şimdi köyde yaşamakta ne var. her şey kolay. siz hiç yazın yaylaya gidip gece kulübeden dışarıdaki tuvalete gitmek zorunda kaldınız mı? gündüz o tuvaletin altında açılan b*k çukurundan korktunuz mu? ulan ya bu tahtalar tam ben s*çarken kırılır da b*kların içine düşerim diye gerilimli bir halde tuvaketinizi yaptınız mı? peh, şimdi nenem de yaşar köyde.

şehirli insan şımarıklığı.

köyden bildiriyorum ey sözlük üyeleri, öyle düşündüğünüz gibi bir şey değil. az önce bir taraflarımı sivri sinekler kemiriyordu. sabah biraz doğayı dinleyeyim diye gittim bahçeye hamak kurdum erik ağaçlarına. dalların arasından sızan güneş ışınlarını izliyorum, kuş sesleri, hafif meltem de var. tam dedim huzur bu; hamak ağırlığımdan mı yoksa düzgün mü bağlayamadım bilmiyorum ip koptu bir de tüm ağırlığım omzuma verildi. omzumu da incittim. sıcak su olmadığı için soba gibi bir şey var onu yakınca sıcak su akıyor. gittim bir de elimi yaktım. şimdi ankara'ya bilet bakıyorum.

taşrada zaman havada asılı kalır, yaşamı bu sayede iyiden iyiye uzamış; daha hissedilir olarak algılarız. orada uyaranlar dış ve iç doğa ile sınırlıdır. dönebilecek olduğun yer evvela kendi içindir. tüm bunlara rağmen bütünüyle taşralı olmaya gençken heves edemez, yaşlılığa erteleriz. elbette ki bu bir tercih meselesidir fakat çok fazla da ertelenmemeli. çünkü iki yokuş tırmanıp soluk soluğa kalmak, aman düşersem kemiklerim yavaş kaynar; bu ölümüm olur diyerek dağ kaya tırmanamamak benim için pek de mantıklı gelmiyor.

bi süreden sonra benim ne işim var burda diyeceksiniz

belki bambaşka bir hayat çizseydim kendime mesela edebiyat öğretmeni olsaydım ancak o zaman bir köy okuluna atanmayı, köyde yaşama fikrini keyifle karşılardım.

eski yüzyıllarda iyiydi. şimdilerde bazı zenginler köy veya köyümsü ortamlarda mandıra filozofluğu yapıyorlar. bana bencillik geliyor. insanlık bazı sorunları ortak çözmeli. hobi evciliği de öyle.

o organik sebze meyveyi görünce kokusunu alınca yeşillik temiz bı hava nefes aldıgini hissetmek ve tabi samimi insanlar da devreye girince bu istek gitgide artiyo

beyaz yakalı hayalidir.
sanıyor ki her sabah taze yumurta ve portakal suyu ile kahvaltı yapacak, akşama doğru iki odun kırıp eşiyle şömine başında romantizm yaşayacak. köyde hayat 22.00 de biter 06.00 da başlar. param var nasıl olsa ben yatayım olayı yok köyde. evde sürekli bir şeyler çıkar. ya otları biçersin ya tavukların kümesini sansara çakala karşı korursun.
rock kraliçesini bile şalvarlı fadime'ye çeviren köy hayatı adamı madam eder.

düşüwnmek
düşündürücü.
müstakil olmazsa oluv. böceklerle yaşawmaq zowlanmak.
kendi aşramımı yaratmak istiyorum..

köyde yaşama hayali :




köyde yaşanan gerçek :

şehirde yaşayıp da köye gidince şöyle ayağını uzatıp rahat rahat vakit geçireceğini düşünenlere ara ara gelen istektir ama hayaller ve gerçekler, çok çok farklı... eğer şehirdeyken zaten üşengeç ve tembel biriyseniz, köyde yaşamak size zulüm gibi gelecektir. köyde işler çok fazladır ve eğer köydeki işlerden, hayvancılıktan, bahçe işlerinden vs. anlamıyorsanız, bu işler size amelelik gibi gelmeye başlar. bir de insanın alıştığı dinamik bir hayat varsa, köyde öyle fazla atraksiyon falan bulamazsınız.. bizim köye* yerleşip sonrasında "burası çok sıkıcı ya" diyerek nice nice insanlar tekrardan büyük büyük şehirlerine geri döndüler... yani köyde sizi toz pembe bir hayat beklemiyor, öncelikle bunu bilin istedim.*

metropol hayatından sıkılınca duyulan istek.bir süredir köydeyim.köyde huzurluydum.ama biliyordum,şu sürekli sessizce yatan kedi, salak salak gıdaklayan tavuklar benden daha huzurluydu.buna emindim.