köyde yaşama isteği

sabah kalkıp tezek kokulu oksijeni ciğerlerine çekeceksin. mis.

şehirlerde mahalleler iyice betonlaştığı için doğaya yakın olma ihtiyacıyla oluşabilen istek. halbuki müstakil yada yarı müstakil bahçeli evlerin olduğu mahalleler yaygın olsa pek çok insan köyde yaşama isteği duymaz bence. ayağını çime basarsın, diktiğin fidanların meyve vermesini izlersin, hafta sonları mangal yakarsın, bir köşede sebze yetiştirirsin ve ihtiyacını karşılarsın gibi geliyor bana.

normalde insanları hayalleri konusunda teşvik etmeye çalışırım. ama türk toplumunun gerçek yüzünü gördükçe köylüler arasında yaşamanın şehirde yaşamaktan daha tehlikeli olabileceğini düşünmeye başladım. yukarıda bir yazar bahsetmiş, özellikle güvendiğiniz bir tanıdığınızın yada akrabanızın olmadığı köylere taşınırken çok dikkatli olun. çok kıytırık sebeplerle öldürülürsünüz ve cesediniz bile bulunmaz. dışardan iyi gibi görünen akrabanız bile işin için ilkel dürtüleri ve menfaati girerse acımayabilir. köylüleri niçin öldürmeliyiz şiirini bir okuyun, biraz da müge anlı izleyin, sonra hala türk toplumundaki köylülerin çoğuna güveniyorsanız buyurun. ben mesela sürdürülebilir tarıma meraklı olsam da asla bir köye taşınmaya cesaret edebileceğimi sanmıyorum. en fazla ilçeye taşınırım. gerçi zaten köye taşınıp tarıma başlamak için çok ciddi meblağlar gerekiyor. şehirde maaşlı çalışan çoğu vatandaş verimsiz bir tarla bile alamaz.

köydeki sıkıntılardan bihaber insan beyanı. şehre uzak, elektrik su desen ya var ya yok, gaz desen zaten köyde gazın ne işi var? otobüs desen ya gelir ya gelmez, ekmek yok her sabah kendin pişireceksin, meyve sebze desen onu da bostan varsa bostandan alacaksın yoksa şansına küseceksin.

köy değil kasabadır o. köy olsa duramazsin.

genellikle beyaz yakalı ve emekli olacak memur hayalidir. daha önce köyde yaşamamış olması muhtemeldir.

bir kere köyde yaşamak demek rezillik demektir. eğer bakkal varsa şükredilmelidir. gerçi bakkal varsa bile içindeki çoğu şeyin tarihi geçmiş ya da geçmek üzeredir. nerede, nasıl davranması gerektiğini bilmeyen insan bütünlüğü ile yaşamak demektir. akşam evinizde sakin sakin otururken bir anda üç beş kişinin selam sabah bile vermeden gelip karşınıza oturmasıdır. evi istediğiniz kadar sineklik takın, ilaçlatın. akşam ışığı iki dakika açsanız bile nereden geldiğini bile bilmediğiniz böceklerle dolar ev. gün doğar dogmaz uykunuzun en tatlı yerinde inek mölemeleri, keçi meelemeleri ve horoz sesiyle uyanirsiniz. arabanız yoksa zaten sıçtınız. herhangi bir sağlık sorunu yaşadığınızda ne dolmuş bulursunuz ne araba. ölseniz kimsenin ruhu duymaz.

gerçekten köyde 1 hafta yaşamış insan bile köyde yaşamaya tövbe eder.

köydeki insanlar genellikle aksiyon eksikliği hissettikleri için saçma sapan şeyler yapıyorlar. benden söylemesi. misafirperverliklerine falan da aldanmamak lazım. tamamen köyde sürekli birbirlerini görmekten gına geldikleri için yeni birini görmenin heyecanı ile kafayı bulup, öyle ne varsa seriyorlar önüne. üç gün kalın mesela, ondan sonra görün misafirliği.

insan beyni manipülasyona açık olduğu için ve ilk izlenime abartılı bir değer atfettiği için doğadaki en ahmak canlıdır. o yüzden böyle boş hayallerle kafasını demlemeye bırakması şaşırtıcı değil.

he. köy hayatı süper. herkes ne halt yiyorsunuz diye sürekli sizi gözetler. sonra trafikteki eds'leri falan özler bulursunuz lan kendinizi. akıllı olun.

hakkınızda öyle iftiralar atarlar birbirlerine, hele bir de köyün yabancısı iseniz, ortak düşman ilan edilirsiniz. bunlar hep can sıkıntısından ha. can sıkıntıları çok ileri boyutlara varırsa da artık hayal kurmayı seviyorsunuz ya, başınıza gelebilecekleri hayal ediverin bir zahmet.

zaten kadınsanız, iki kere akıllı olun. üstüne bir de güzelseniz, tımarhaneye yatın daha iyi.

kesinlikle köy değil de kasaba olarak güncellenmesi gereken istek. zira pek çok şehir çocuğu yukarıda bahsedilen sebepler ve çok daha fazlası yüzünden köyde yaşamakta zorlanır. çiftçilik yapmak, börtü böcek, kanalizasyon olmaması gibi sebepler zorlu olsa da en zorlu yanı aslında köylülerdir. zira köylüler türkiye yada almanya fark etmeksizin genellikle sıkıntılı tiplerdir. bu sebeple (bkz: köylüleri niçin öldürmeliyiz) diye şiir bile yazılmış. o yüzden illa biraz daha doğaya yakın yaşamak istiyorsanız, ya tanıdıklarınızın olduğu bir köyde veya kasabada yaşamayı deneyin, yada 3-5 tanıdığınızla şehir dışında yan yana arsa alıp bahçeli ev yaparak bu isteğinizi giderin.

köy içi bile olsa şehir insanına göre dağ başı gibi gelecek yerde tanıdık olmadan yaşamak zor. köylüler sıkıntı çıkarmasa hırlısı var hırsızı var. dengesizin biri evinize dalıp sizi öldürebilir. karınıza kızınıza göz koyabilir. ayrıca fazla dikkat çekmeyeceğiniz bir yere gidin. yörenin insanı biraz açık fikirli yada sizin meşrebinize yakın olsun. mesela verimli arazileri var diye istanbul'dan ankara'dan kalkıp adapazarına gitmeyin. hele akp'li veya dinci değilseniz sakarya tarafına hiç gitmeyin bence.

valla köyüne göre değişir.
sanırım yaşamak isterim.

köyde yaşamak çoğunluka hayatın karmaşasını indirgeyerek dertten tasadan uzaklaşma/kurtulmayı imgeliyor.

bu tür bir psikolojik kurtuluşun insana köyde yaşama rahatlığı/lüksü/seçeneği getirebileceği gerçeğini ters yüz edip köyde yaşamanın bizzat bunu sağlayacağı yanılsamasına düşüyoruz.

bir diğer deyişle; köyde yaşamak = bütün problemlerin çözüldüğü bir an.

halbuki ekin ekmezsin, hayvan gütmezsin; iki gram temiz hava ile ucundan kıyısından otantik bir yaşam alanı neye derman olacak? o da ihtiyaçtır belki ama sorun biraz daha derin gibi.

sırf ssç görmemek için bile akla yatan istek.

sıfırdan tarıma, seracılığa yada bahçeciliğe başlama maliyetini görünce buruk bir hale dönüşecek olan istek.

dededen kalan tarlayı 8'e bölüp satmayacaktık, swh.

esra erolu izlediyseniz koyde yasamak nasil bi dehsettir anlarsiniz. ha ben etliye sutluye karismam kimseyle de muhattap olmam diyorsaniz sen karismazsin ama onlar karisirlar. yani ya köyun delisi olcan yada ağası. tezekten bahsetmiyorum ki isin boku cikmasin.

aksam oturup sicacaik kahveni yaparsin dizini acarsin bam gum kapi calar hop komsular damlamis. kapiyi acmayim uyuyo sansinlar dersin camdan iceri bakmaya calisirlar.

en iyisi gidin dag evi bag evi alin kus ucnaz kervan gecmez biyerde haftalikta yiyeceginizi alin marketten anca oyle.

köylülerle iki gün takıl kafayı yersin.
jandarmalarla konuş nasıl şikayetler ihbarlar geliyor.
tabi burada kasıt şehirden uzak sessiz sakin müstakil bir ev. doğa içinde kendin ekip biçip tavuk falan beslemek diye düşünüyorum.
ben küçükken köyde kaldım bayağı güzeldi. şimdi düşününce zor aslında.
aslında eskiden köyde okul hastane olmadığı için yaşaması zormuş.
şimdilerde araba var servis var. köyde olsan yarım saat sonra en fazla şehirdesin.
köyde yaşama kısmı daha kolay olabilir. tek sorun köyde yapacak pek bir şey olmuyor.
yani işler bitmiyor ama sosyal olunacak şeyler olmaz.
sonra dönersin geri şehre.

bi on sene sonra falan belki mutlaka gerçekleştiteceğim olay.

köyde villada falan yaşayacaksanız olur.
yerden ısıtma ve birkaç ayda bir böcek ilaçlama.
başka türlü yaşanmaz siz bir de köy evinde yaşayın
her gün antik atalarımın çektiği çilelere ağlıyordum a*

rahat batması durumunda yeşeren istektir, köylünün saf kötülük olduğunu ögrendiğinde gidecek yeri vardır umarım.

oooo, büyükşehirde yaşamaya şükrettirir

yakında herkes tekrar toprağa yönelecek gibi geliyor bana. zenginlik ekip biçip büyüttüğünde olacak gibi.

bir ara epey özendiğim mevzuydu. o zamanlar üniden mezun olmuş, çat pat iş denemelerım oluyordu. ziraat bankası genç çiftçiler için sütaşla anlaşma yapmış,sanırım bursada 30 günlük pratık eğitim veriyordu. buna başvurdum. çalışıyorum diye red ettiler. izin alacağım diyorum yok.

olm dedim siz girişimci mi arıyordunuz yoksa işsize iş mi? işsize işmiş megersem. bu ülkenin kurumsal mantığı bile böyle demek ki demiştim o yaşlarda.

neyse sonra akrabam kendisine bir bahçe yaptı. o sırada iş piyasasında daha da ilerledik. hafta sonu sana amele lazım olur dedim gittim. zahmetli iş, hobi amaçlı olabilir. bize köy vs. pek uymaz. o an karar verdım.

çalışma hayatımın 10 küsür yılından sonra artık zamanı geliyor dediğim olay. şehrin karmaşası ve insanlarından uzaklaşıp koyunla, inekle, köpekle, üzümle elmayla dolu bir hayat. yavaş yavaş oraya evrileceğim galiba. ilerde çoluğum çocuğum salatalığın ağacı olmadığını bilsin, ağaç diksin, dalından meyve toplasın. iyi ki böyle bir çocukluk yaşamışım. büyük baş hayvanlarla nasıl mücadele ederim bilmiyorum ama iş hayatında alıştıysam orda da alışırım yaa..

ilerde yaşamak isterim.
babamların 2 katlı müstakil evi var. ocakbaşı, kiler falan bunları da sayarsak 8-9 odası var. çift banyo, güneş enerjisi falan güzel bir ev. küçük de bir bahçesi var.

amcamın da ahşap evi var. tam bir karadeniz evi. safranbolu'nun sadece adı çıkmış. bizim köyde evler de baştan aşağı ahşaptı. ancak ayakta kalan az.
kuzenlerim hollanda'da, belki 20 yıldır gelmiyorlar. allah gecinden versin amcama birşey olursa o evi de tadilat yapmak isterim. zaten orası dedemin eviydi aslında. ama belli olmaz, belki kıymete biner.

sonuç olarak emekliler için köyde yaşamak güzeldir. toprağa dokunmak bile insanı rahatlatıyor. kahvaltıdan önce bahçeye in 3-5 domates salatalık biber topla kahvaltıda ye. bundan daha güzel bişey olabilir mi.