muhafazakar ailenin farklı düşünen çocuğu olmak

çok muhafazakar bir ailem olmasa da orta derece bir muhafazakarlık var ailemde. yani şöyle ki annem benim yaptığım dine uygun olmayan davranışlarım ve eylemlerim yüzünden kendinin de cehennem de yanacağına inanıyor. durum böyle iken arada isyan çıkarsam da artık dinle ilgili konular açılınca evet annecim, sen haklısın annecim diyorum. o da benim sorumluluklarını yerine getirmeyen bir müslüman olduğumu düşünüyor. en azından bunu elinden almıyorum. yıkılır yoksa. geçen kardeşim kalmak için bana geldi. kendisinde zaten ateistlik belirtileri sezmeye başlamıştım. ergen olduğu için de bu konularda annemle çok tartışıyor. kendine hakim olamıyor. dedim ben böyleyim, sen de böylesin biliyorum. ikimiz de bir rahatladık. çok erken yaşlardan itibaren ateist olduğumu öğrenip nasıl bir görünmezlikle yaşadığımı anlattığımda da şok oldu. ona da tavsiyeler verdim. annemi üzmemesini, onun inançlarının bu olduğunu, bu saatten sonra değişemeyeceğini, gereksiz tartışmaların sadece onu üzeceğini söyleyip dini konularda diyolağa girmemesini nasihat ettim. umarım kendine hakim olur.

benim için şimdiye kadar bir problem yaratmamış olandır. çok şükür bir birey olduğumun, kendi başıma kararlar alabileceğimin ve yaptıklarımın sorumluluğunu üstlenebileceğimin farkındalar. beni ve kardeşlerimi doğru olduklarına inandıkları şeylere göre yetiştirdiler ama bir zamandan sonra kendi doğrularımızı bulmamız konusunda da teşvik ettiler. belli bir yaşa kadar gerçekten yorucu bir süreçti: onlar a olsun diyor, siz b olsun istiyorsunuz ve sonuç olarak alakasız bir şekilde c yapılıyor.

bazen çok ters düştüğümüz durumlarda bile konuşarak çözüme ulaşabiliyoruz. birbirimizi ne kadar ikna edebiliyoruz orası muamma tabi. ama dinlemenin, anlamanın ne olduğunu da onlarla öğrendim. farklı düşüncelerimiz bizi uzaklaştırmak yerine daha da yakınlaştırdı. aile şanstır diye boşuna demiyorlar sanırım. benim dünyadaki en büyük şansım onlar.

eşyanın tabiatına uygun olan durum.

her çocuk en önce ailesinden alır, sonra devreye çevre girer okullar işler komşular arkadaşlar falan.

çocuk hepsini karıştırır, kendi zihninde ısıtır. aldıklarının bir kısmı buharlaşır uçar, bir kısmı kalır, bir kısmı değişir ve çocuk kendi olur.

sonra zaman devreye girer. çocuk, kendinden de dönüşür ve sanıldığının aksine, büyük bir çoğunluğu en sonunda annesi ya da babası gibi olur.

genlere direnmek manasız gibi.

o çok mutlu çocuktur. ailesinin dinsel inançlarıyla hareket etmez, kendi hür fikriyle hareket eder. neyse ki benim ailemde dinsel bir inanç yoktu da böyle baskıymış, dinmiş gibi gereksiz şeylerle uğraşmak zorunda kalmadım. kısaca, kendi iradesiyle şekillenen çocuklar geleceğin mutlu çocukları olmaya devam edecek.

sonucu evden kaçmak olan durumdur

benden ne kadar da çok varmış. *

helal size marjinal kardeslerim.

normal olandır, doğru veya yanlış kendi kararlarını verebilmektir. işin toplumsal ve genetik boyutu pek çok şeyi açıkladığı gibi cesaretsizliğe de bahane olabilir. ben bu tür konularda hep tevfik fikret'in oğlu haluk'tan babasının fikirlerini çiğnemesini, onların üstüne tükürmesini beklemesini düşünüyorum. sanıyorum bir gün çocuğum olursa ve benim fikirlerimi benimserse beni hayal kırıklığına uğratır. o doğduğunda ben önceki yüzyılın fikirlerini savunmuş biri olacağım. çocuğum benden bir adım ileri gidecek, beni inkar edecek cesareti gösterememişse ne ben babalık yapabilmişim ne de o hayatı doğru yaşayabilmiştir.

benim tanıdığım en sağlam ateistler genelde muhafazakar ailelerden çıkıyor. ben sanırım hiçbir zaman net bir ateist olmadım. eskiden agnostik ateisttim (weak atheist de deniyor); sonra da apateist oldum.

rahmetli anneannemin ciddiye alamadığım ve sülalede kimsenin ciddiye almadığı karikatüristik söylemleri dışında beni kimse dine yönlendirmeye çalışmadı; kimse ateist yapmaya da çalışmadı.

belki de ağır dini baskıyla büyüyen biri olsam sağlam bir ateist olurdum ve sürekli din(ler)e saldırırdım.

sorgulamayanların içinde sorgulayan çocuk olmak.

çıkıntı olmak , komünist yaftası yemektir. ki bu yaftaların en güzelidir.

metal müzik dinleyerek kuran kursuna gitmektir.

başka şehirde geçen lisans hayatını uzatmak için yüksek lisansa başlamak.

birçok türk genci başlığa bakıyor gözleri yaşlı..

evin bir köşesine osmanlı tuğrası asmış, ahaber müptelası, kızı saat 8'den sonra geldi diye o....u oldu sanan baba, evladı namazdan niyazdan uzaklaştı veya hiç yaklaşmamıştı diye darlayan ana ve bilumum muhafazakar npc ebeveyn davranışları..

her neye inanıyorsanız o kurtarsın sizi gençler.. bende bu modeller olsa kafayı yerdim herhalde zor iş.. üzüldüğüm nadir 1 kitle..

boynuz kulağı geçsin diye, boyuna vurulan zincir misali.

hadi birde bunun tam tersine empati yapalım.
ben belli bir yaşa kadar seküler bir tarzda yetiştim. ki ben açık giydiğim zamanlar gösterilen saygı tesettüre girdiğim zaman gösterilmedi. çok kavgalar etmişimdir inaçlarım ve tercihlerim hususunda ailemle.
ha eğer ben tesettüre zorlansaydım asla tesettüre de girmezdim.
baskıyla asla bir yere varılacağına inanmıyorum.
ama her iki tarafta da kendi doğrularını baskıyla empoze etmeye çalışan insanlar var ki sadece kendilerinden soğutuyorlar.
hala seküler olan çok iyi anlaştığım arkadaşlarım vardır.
kimsenin günahını da inancını da yaşam tarzını da eleştirmek kimseye düşmez.
ama biz de şey var benden olmayan ölsün.
evet böyle insanlar var ve gerçekten sayıları çok fazla.
kendileri insanlığa dair umudumu söndürüyorlar.

ben neyi secsem genel olarak kimseyi memnun edemedim aileden. yani oyle bi amacimda yoktu ama mutlu da olamadim. kapalilik surecimde tonla psikolojik baskiya maruz kalmisimdir acil diye. annemle alisverise gidemiyodum. iki lafindan biri acik olsaydin sunlari giyer sunlari alirdik cart curttu. sonra dayanamayip acildim oyle de ors***u ilan edildim. yani onlarin ne goruste olduklarini bilmiyorum ancak onlara hicbir sekilde yaranamadigimi cok iyi biliyorum. basliktaki gibi olunca da yine zorlugu vardir ama boyle ne olduklari ne istedikleri belli olmayan bi ailede yasamakta onun kadar zormus anasini satiyim.

her zaman göze batarsın.

bir erkek olarak ben de bu durumun yarattığı problemleri ciddi şekilde hissediyorum. bazen şiddeti de artabiliyor. birini seversin senin kafana yapına uygun olsa bile ailen istemez. ev halkına cephe alırsın ve küslükler başlar. ancak kadınlarda bu durum çok daha kötüdür muhtemelen. direkt yaşamın giyimin her şey sorun teşkil eder. bu dünyada azap yaşar bu insanlar.