öğrenciyken müdavimi olunmuş mekanlar

nişantaşı kafe.
ankara üniversitesi cebeci kampüsü karşısı. cebeci kırsalında açan çiçeklerden birisidir.

müdavimi eden etkenler ise fazlacaydı. mesela mehmet abi vardı gözlemesi harikaydı. kafe sayesinde oluşan bir çevremiz vardı ki kendisi de çok güzeldi. diğer bir etkense diğer mekanlara solcuların tabiri caizse kök salmış olmasıydı.

her ne olursa olsun cebeci de müdavimi olduğumuz nişantaşı kafe de çok güzeldi. şu an tekrar fark ediyorum çok özlediğimi.

karga ve urban. gözünü sevdiğimin kadıköy, taksim...

fotokopicidir. ‘ulam bunlar nasıl para kazaniyor, biz boşa okuyoruz.’ diyerek imrendiğim mekandir.

öğrenci iken gittiğimiz mekanlara hala gidiyoruz.
altıparmak m-pub-(müsadenizle)
nalbantoğlu - siesta
setbaşı mahfel-tabipler odası.

rexx sinemasının etrafı diyebilirim. bu bölgede her türlü aktiviteye uygun mekanlar vardı. nargile cafe, dövmeciler, restoranlar falan. ne günlerdi be.

dokuz eylül'de okuyanlar iyi bilir ıhlamuraltı cafe. çay kahve içip canlı müzik dinleyebileceğiniz, her gün içmeye bütçesi dayanmayan türkü sever öğrenciler için bulunmaz bir fırsattı. hazırlık yılında hele, haftanın 4 5 akşamını orada geçirmiş olabilirim.
tato.
arcidido
şimdi yeni bir mekanım var. ama söylersem kendimi ifşa ederim.

eskici'de sürekli siyonizm savunan bi lavuk vardı hatırlarsanız, ben oyum.

selçuk’ta ilk balkon cafe vardı kendi evimiz gibi çoraplarla otururduk sonra burç cafe ordan hiç çıkamadık sene sonuna kadar bırak evi tünemiştik yani bütün okulu toplayıp gidiyorduk.

müdür yardımcısının odasıdır.
oraya bir şekilde hep çağırıldım.
okul hayatım boyunca müdür yardımcıları beni ya çok sevdi ya da çeşitli nedenlerden dolayı gıcık oldu. ortası yok arkadaş 'bir salın beni ya' diyemedim tabi.

eski kemancı.
zeki abi arada bira ısmarlardı
küçük iskender ile sohbet ederdik
kapıda koruma ayı orhan vardı...

selçuk üniversitesi.. gökkuşağı.. y cafe..
hey gidi günler hey..

işte burası.

tam 15 senedir uğrarım. bülent ağabey diyor ki, "sen sabahtan gelince günün perşembe olduğunu anlıyorum."

müdavimliği severiz.

kahvaltımızı eyleyelim.

a101 bim

ah çanakkale şakirin yeri. kivi, kuşburnu içerdik hey gidi günler.

yalnız başıma parklarda, bahçelerde dolanıp durdum.

ankarada okudum, ve ben bir tunalı veya bahçeli insanı değildim.
ben bir kızılay insanıydım. istanbulda okusam da eminim taksim insanı olurdum... bu sayacağım mekanlar hep kızılayda o yüzden:
1-blues bar (kapandı, dart bardı.)
2- ahır (dart bar)
3- araftafaray (tek başıma giderdim, hiçbir arkadaşımı götürmezdim. yalnız içeceksem süper.)
4- back house (tek 1 arkadaşımla, geceyi noktalamadan son durak olarak giderdim.)
5- soul (geceye başlamak + yemek yemek için yakın arkadaşlarımla giderdim.)
6- nadas (ortalık yerde diye sık otururduk, buraya kahve falı kız arkadaş grubumlan giderdim.)
7- telwe ve eski yeni'yi unutmuşum. (sokakta sabahlayacaksam sabaha karşı kapanıyorlar diye mal gibi oralarda oturur beklerdim.)

gördüğünüz gibi hepsinin işlevi ve zaman geçirilen insan popülasyonu farklı idi.

öğrencilik yıllarımda malatya’da dost kitabevi vardı. her tür kitabın yan sanayi basımı mevcuttu kendisinde. fiyatlar ise 2-5 lira arasıydı. çok uğrardım okul bitimi. sonrasında ise o zamanlar yine meşhur olan kitap kafelere gidip arkadaşlarla gevgev yapardım. soda içerdim. güzel zamanlardı.

hala öğrenciyim. adıyaman çiğköfte. o koyu yeşil tabelası... çığköfte urfa'nın demeye beni utandıran acılı lezzeti... nar ekşisi...

lise yıllarında çorlu'da, destina bar diye bir yer vardı. oranın mudavimi sayılırdım. bu bahsettiğim mekan rock bar tarzı bir yerdi ve liseli gençler buraya çok takılırdı, bunlar da yaşımız tutmadığı halde bizi mekana alırlardı. amatör gruplar burada çalardı,salaş ve güzel mekandı. daha sonra burası kapandı ve yerine pavyon tarzı bir yer açıldı,oraya da gittim nostalji olsun diye, zamanında böyle bir yer vardı ne hale gelmiş dedim içimden.

tavuk dönerci ve ciğerci. 2.5 tl'ye yapardı öğrenci işi derdik. . burs yatınca da güzel bir yer vardı pahalı biraz. oraya giderdik. iskender yerdik.
kızlarda da hiç korku utanma yok sıfır. çatal kaşık bardak koyarlardı çantalarına tuzluk .
bize de verirlerdi.
sonra ülke niye bu halde.