patates kızartması

(bkz: olsa da yesek)

ranch, acı sos ve biraz kajun baharat ile cenneti yaşatabilecek kalori deposu.

vicdan azabı yapar.fırında az yağlı,dışı çıtır içi yumuşacık yapıp karabiberli domates sos ve mayonezle vicdanınız rahat yiyebilirsiniz.

sürekli yaramazlık yapan boy boy üç küçük erkek çocuğu. evin altını üstüne getiriyorlar. anneleri onları durdurmak için en büyük silahı olan patates kızartması kozunu kullanıyor. yanında da buz gibi limonata olunca değmeyin keyiflerine. mutfak odalarının hemen yan tarafında. duvardan iki kısa iki uzun vuruş sesi gelince anlıyorlar ki anneleri onları çağırıyor ve yine susturmayı başaracak...

“uslu durmazsanız size bir daha patates yok!”

dünün çocukları için yaramazlık koca adam olana kadar devam etti. ne kadar uslandık, orası tartışılır. hızla yaş alırken dünyanın en güzel patates kızartmalarını yesek bile o anların yerini asla tutmayacak. patates kızartması dediğin hazır donmuş paketlerde alınmış yahut burgercilerdekiler gibi değil, ev yapımı olacak. irili ufaklı tuhaf dilimler, yarısı hafif yanmış mesela, kimisi kıtır kıtır kimisi kendini salmış. tam da çocukluğumuzda annelerimizin yaptığı gibi. sevdiğimiz insanlarla yan yana sıcak ve samimi bir sofrada, o geçmiş güzel günlerin özlemini yad eder gibi. işte tam da böyle olunca kesinlikle mutlulukla bir alakası var.

(bkz: hayattaki küçük mutluluklar)

tokken bile asla geri çevirmeyeceğim efsane yiyecek. beyaz peynirle yemeyi seviyorum ben.

aramızda aşk var. kayıtsız kalamadığım canım sevdiğim o.

çok güzel bişi

mutlu göbüşlerin tek adresi patates kızartması.

ödül yemeği saydığım, harikulade lezzet. soslarla bir başka güzel.

makarna ile karıştırılacak.

aşkım, canım, birtanem patatesin en güzel hallerinden biri. hatta patatesin bence her hali patatesin en güzel hali. hiç fark etmiyor.
fakat kilo vermeye çalıştığım bir dönemde olduğum için kızartma haliyle bir süre boyunca uzak mesafe ilişkisi yaşamak zorundayım. ben seni sadece koklayarak bile sevebilirim canım patates, emin ol ki hiç sorun değil. sadece aramızda yağlarım gibi bir mesafe var. aşarız bunu da be patates. umarım ki kavuşacağız en tez zamanda.
seni seviyorum kızartma patates, bunu sakın unutma<3

benim nazarımda dünyanın en iyi yemeğidir. yanında çiğ haliyle bile yiyebileceğim kızartılmış patlıcan dilimleriyle, yağdan özünü kaybetmiş biberleriyle, iki tarafını da yaladıktan sonra ön dişlerim arasına aldığım o kızartılmış domates, o prostat kanseri garantili ayçiçek yağı bombası, hayatta olduğumu hissettiren tanrısal bir mesaj adeta. çatalın yanına inci gibi dizdiğim sarımsak taneleri müzmin bekarlığımın yerini sağlamlaştırsa da, idam edilecek bir mahkumun son yemeği gibi tüm düşüncelerin ötesinde sadece an’ı yaşama, şu an’dan keyif alma imkanı sunuyor.

üzerine yoğurt dökülünce her ne kadar kızartmaya saygısızlık yapılmış gibi düşünsem de, bazen keşmekeşliğin de güzel olabileceğini anlıyorsunuz. bir tabak karışık patates kızartmasının üzerine asfalt da dökseniz keyifle yerim diye düşünüyorum. hatta bu sefer sarımsak taneleri yerine küçük çakıl taşları atarım ağzıma sakız gibi.

velhasıl üzerine çok şey söylenir elbette, ama bugünlük yaşamayı seçiyorum. öğle yemeklerimi aldığım lokantadan bugün için patates kızartması sözü almıştım. onlarda biliyor ki bu güzellikten bir gün bile mahrum kaldığımda yaşama sevincim en az yarı yarıya düşüyor. her gün soruyorum. dükkandan içeri girerken ilk önce sağ adımımı atıyor, patates kızartması diye fısıldıyorum. olmadığı günlerde müşterilerin hiçbirine aldırmadan rezillik çıkartasım geliyor.

insan en çok kendi yavrusunu sever bu hayatta diyorlar ama belki bu benim için geçerli olmayabilir.

bir çok çeşidi olan patatesin en iyi kullanım şekli diyebiliriz.

kurşun atar kurşun yerim arkadaşlar bayılıyorum.

haftada 4 gün mutlaka kahvaltıda yediğim kızartma çeşidi. biz bu göbeği kolay kazanmadık aslan parçası.

tıka basa tok olsam bile dayanamadığımsın anne patatesi *

kilo sorunu olan insanların bir numaralı düşmanı olarak ilan edilen yiyecek. ben de kilo vermeye çalışan biri olaraktan çok uzun zamandır patates kızartması yemedim, tadını bile unuttum diyebilirim. aslında çok severdim ama nedense canım bile çekmiyor artık...

üşengeç yemeği.

uzun zamandır yenmemiş olması sebebiyle özlemiş olmak vs. gibi sebepler haricinde yemek yapmaya üşenenler yer.
bkz: ben. dün akşam üşendim bunu yedim, sabah üşendim bunu yedim. içimden yağ fışkıracak yakında. kendi yağımda boğulacağım.

7 türlü baharat ve köri ekliyorum, çok lezzetli oluyor.

insanlar en sevdiğin yemek ne dediğinde söylediğim ve yargılandığım yiyecek. bu yemek mi diyenler olsun hala 12 yaş ağız tadın var diyenler olsun aldırmadan biz yine yolumuza devam ediyoruz.

bir yerden sonra bayıyor artık.