sevmek

"sevmek sadece istemek değil, her şeyden önce anlamaktır."
françoise sagan

ilaçla zehri birbirinden ayıran dozudur. sevmekte öyledir,dozunu ayarlamazsan zehirlenirsin..

yavaş yavaş ortaya çıkan duygu.

sevmek bazen vazgeçmektir.
kimine göre gidenden, kimine göre kendinden...

kendinden vermektir ve verdiğini söylememektir.

basucu eserlerine koydugum tanim gibidir. *

20 defa aradığın insanın uyanmadiginda kaygilanmandir.

astrolojiden medet ummaktır.

sevmek çok şeydir, herkes için anlamı, ifade şekli farklıdır, anlarsınız söylemese de ama emin olduğum bi şey varsa o da varsa böyle sevenin kaçırma ama yoksa hakkımı yeme demek değildir. sevilmediğin yerde durmamaktır aslında sevmek, gitmektir bazen, vazgeçmektir biraz da.

bir insanın sadece var olması ile sizi mutlu etmesi.

her şarkıyı ona söylemektir. nefes almak için mola verdiğin işinin arasında sesini duymaktır. yorgunluktan yerlerde sürünerek gidecekken, gel pide yiyelim demektir.
bana öyle geliyor en azından.
şarkı da tüm sevenlere gelsin. çok baskın şarkı yahu. öleyim filan diyor ama anladınız siz. mecazen. kimse ölmesin. ulen sevgi pıtırcığı oldum. ulen dedim özür dilerim.

yaşama sebebidir. tutunmak için illa ki gerekendir. ayrıca aşkın hovardalığı, başına buyrukluğuyla karıştırılmaması gerekendir; ayakları yere basar sevmenin ve bastığı yerlerden güzelleşir dünya.

allah'ın muazzam bir lûtfudur. kâinâtın denge sebebidir. sevmeye muhtâcız, sevilmeye muhtâcız. sev bizi allah'ım! sevgin ile coştur kalplerimizi allah'ım! sevdir bizi sevdiklerine, sevdiklerinin arasına kat bizi, sevdiklerinle haşreyle bizi!

tarif etmeye çalışsan da tarif ettiğindeki gibi anlatılan histen çok ayrı
bazen tahmin bile edemediğin derinlikte
kalbine ilmek ilmek işlediğin
düşündükçe gülümseten
mutluluktan gözlerin dolduğu
huzurlu, rahat ve güvende hissedilen
karşıklıklı güçlü bir bağ ile olanı makbul gören
muhteşem ötesi bir duygu seli.

hayatın tadı tuzu gibi. bi kere tadınca vazgeçmek istemiyorsunuz. tatsız tutsuz halini biliyorsunuz çünkü. oraya dönmek bile korkutuyor insanı. o tat için kendinizden pek çok taviz verebiliyorsunuz, hiç yapmam dediginiz şey bi anda rutininiz oluveriyor mesela. bu ne kadar sağlıklı orası muamma. ama bazen dönmek gerekiyor, o lezzeti bırakıp yavan olana dönmek. bazen o tat tuz ilizyon gibi sadece zehirliyo.

kimi sevmeli, güzeli mi güzel yolu sevdireni mi ¿

hep aklında olmasıdır. karşılığında sevildiğini de hissedebiliyorsan daha ne ister ki insan.
ha çay içebiliriz.

istidat yani doğuştan gelen bir yetenektir. sevmek öğrenilen bir şey değildir herkes kendince bir şeyleri sevmeyi doğum anından itibaren bilir. önemli olan sevdiğimiz şeyin sevmeye değer olmasıdır. böyle diyorum çünkü hayatımız bu şeyler etrafında şekillenir başka bir deyişle hayatımızın merkezinde bu sevilenler mevcuttur ve sevmek pasif bir duygu değil bilakis aktiftir, beraberinde bir çaba getirir. yaşamın anlamı da buradadır. sevdiklerimiz sevmeye değmeyecekse hayat -farkında olunsun yahut olunmasın- anlamsızlaşır.
biraz daha örnek vererek gitmek gerekirse bir kişi ülkesini seviyorsa geliştirmek ilerletmek için çalışır. hayatının anlamını burada bulur. yada bir insanı sevmek beraberinde bir çaba getirir. yada bazı zevk ve eğlenceleri sevmek o zevklere ulaşmak için çeşitli edimleri yerine getirmeyi gerektirir, hayatın anlamı (belki de anlamsızlığı) bu olur. bunların hepsini seven kişinin hayatının anlamını ise sevdiği şeylerin bütününe ve neyi ne kadar sevdiğine bakarak tespit ederiz.
hayatı anlamlandırmak, herhangi alelade bir hayvandan ayrılmak için sevdiğimiz şeylerin ne kadar sevmeye değer olduğuna bakmamız gerekir.

"sığ insanları derin sevmeyin" diyordu şair birhan eroğlu.
"derin insanları sığ sevmeyin" dedi şair
celil taş ekleme yaparak.

ne de haklı ikisi de.
ama ben de dayanamayıp belki de haddimi aşarak, desem ki:
ısmarlama olmuyor azizim sevmenin sığlığı, derinliği.
sevmek, sevenin derinliğindendir.
sevilenin sığlığı ya da derinliği ne yazar...?

sevmek, kendi yarısını aramaktır, diyenler var. biliyorum ama ben derim ki sevmek, ne yarımı aramaktır ne de bütünü dostum, eğer bu yarım, bu bütün iyi şeyler değilse. insanlar, kötü gördükleri yerlerini, kendi elleri, ayakları olsa bile kesmeye razı olmuyorlar mı? demek ki insan mutlaka kendinden olan bir şeye bağlanmaz ama her iyi olan şeyi kendimizden, her kötü olanı da yabancı sayarsak o zaman başka. her ne olursa olsun, insanlar iyiden başkasını sevmezler. yoksa sen böyle düşünmüyor musun?
(bkz: platon)

bir seni hala :)

yanlış kişiyeyse eğer oldukça sancılı yemeden içmeden kesen bir süreç..