sizi kaybetmek istemeyen ama sizi sevmeyi bilmeyen insanlar

kaybetmeye mahkumdur. yapacak bir şey yok.

(bkz: o hiç sevilmemiş ki nerden bilsin)

ailem mesela.

yol verin gitsinler.

sevmeyi bilmeyen değil de beğenmediğinden sevemeyen ama sohbetimi de arayan insanlardır. kadınlarla arkadaş olamıyorum ne yapayım. ya sevgilim olacaktı ya fuckbuddyim ikisi de olmak istemedi. kaldık yine bir başımıza. manuel idare edecez bi süre daha.

ruhen insanı yoran duygularını alt üst eden acaba sorun bendemi diye sorgulatan zekiyesizlerdir. uğraşmaya değmez. gerçekten kaybetmek istemiyorsa sevmeyi öğrenir. bu konuda çaba göstermesi gereken o insanlardır.

insanın ailesiyse bu insanlar çok zor. yol veremezsin sevmeyi de yeniden öğretemezsin.

merak etmeyin bu tip insanlar bir süre sonra sizi kaybetmeyi de göze alıyorlar. fark ettiğiniz an yollarınızı ayırın. zira benliğinize acı bir deneyim katmış olursunuz.

x:biraz ara verelim bence.

ailesinde sevgi eksikliği ile büyüyen insanlardır bunlar. geçirdikleri travmatik döngünün kurbanı olarak, sevgi transferi yaptıklarını zannedip sizi manipüle ettiklerini hissetmezler bile. sorunun kendilerinden kaynakladığı bilirler ve sürekli bir mağduriyet yaşarlar; bu yaptıkları manipülasyonun devamıdır tabii. sizi kaybetmemek için sevgilerini sahte bir örtüyle kaplayıp en ufak hatanızda da sizden kaçarlar. kısaca özetlemek gerekirse, kaybetmemek için mücadele gerekir ve mücadelenin mihenk taşı ise yolu terk etmeden sevmektir!

şimdiye dek sözlükte gördüğüm en haklı isyanı içeren başlık.

yol verilmesi gereken insanlardır.

bizi sevmeyi değil "sevmeyi" bilmeyen veya bilmezden gelen.
kırıp dökerek sevme anlayışları olanlar, saçma sapan ithamda bulunanlar vs.
kısacası duygu var ama işlevde yok.
sonuç; engel.
o yaşta sevgiyi öğrenmemiş olman kendi yetersizliğin.
sevgiyi basitleştirmen de seninle alakalı.
böyle davranıp "özür dilerim." vs. diyorlar ya da "söz bir daha olmayacak." neyim ben lambadaki üç hak veren cin mi?
hiç sanmıyorum. max 2 o da tekrar yapacaklarını onların gözüne sokmak için. başı olan şeyin devamı olur çok zordur direkt sonunun olması...
böyle insanlara da yüz vermeyin. seviyorsa gitsin adam akıllı sevmeyi öğrensin gelsin. hiç haz etmiyorum çünkü sevgiye olan saygımı ve bendeki yerini zedeliyorlar. o yüzden uzakta oynayın ve aptalı da orada arayın. umarım ararken bulduğunuz aptal sadece siz olursunuz...

yaşamak ama aslında yaşamamak gibi durum.

sizin hayallerinizin bile yetişemeyeceği şartlar bir başka dünyada sıradan insanların normaliyken.. gel de kahretme.
ve siz bu umutsuzluk teknesinde yaşamak adı altında ilerlerken.

lafını ettiğiniz 'sevgiden' daha ağır bir şey varsa bence bu 'yaşamaktır'
bırakın sevgiyi. sevgi bu derece mühim değil.
görmüyor munuz. bundan ala perişanlık mı olurmuş.

ben galiba. karanlığıma bulaştırmak istemiyorum sevdiğimi ama bu sefer de uzaklaşıyor, anılarda yerini alıyor...

böyle abidik gubidik bahanelerle, size gelen insanları hayatınıza asalak kılmayın. tüm enerjinizi, insanlığınızı, inançlarınızı ve iyi niyetinizi söküp atar içinizden.
kaybetmeyi istemiyor değil, varlığınızın kolaylığı işine geliyordur yoksa sevmeyi bilmiyorsa, kendince değer verdiğini gösterebilir. geçiniz efendim.

hayatınız, fazlalıkların yığıldığı depo mu sizin? depolar, insanların içindekileri en sık unuttuğu alanlardır. bunu hatırlayın hep.

kaybetmek istememesinin nedenlerinden biri sevgi değildir. siz giderseniz yalnız kalıp boşluğa düşecektir. zamanı geldiğinde zaten sizi kaybetmeyi seve seve göze alacaktır.

sevmeyi bilmemek diye bir şey yok ya. sevildiğinizi anlarsınız şüphedeyseniz de yersiz değildir zaten.

sevmeyi sadece seni seviyorum demekten ve iyi davranmaktan ibaret sanan insanlardır. seven insan sevdiğini unutmaz, unutmak da değil de aklından çıkarmaz diyelim. ki bu da yetmez, arayıp soran ve bunu size hissettiren insandır sizi seven. çünkü bazen sevildiğini bilmek yetmez, hissetmeye de ihtiyacın vardır.

kalbimi kırıp kırıp gidiyorlar.