üniversiteyi şehir dışında okumak

şehrinizdeki üniversiteden daha iyi bir yere gitmeyecekseniz anlamsız hededir. üniversite okumak zannedildiği gibi pek keyifli bir şey değil çoğu insan için. hiç konuşmayan insanlar falan var, bir de vizeler finaller var.

diplomalı gurbetçi olmaktır.

(bkz: allah sabır versin)

olması gerekendir ama her ilde olmaz. ben akdeniz üniversitesinde okudum mesela, antalya’da, müthişti. bir arkadaşım kocaeli’nde, kandıra’da okudu, aga böyle bir okul olamaz. şehir diye bir şey yok zaten, köydesin. köy evleri, tarlalar.. tarlalarda kenevir yetiştirenler vardı. okul yolu üzerinde çingen mahallesi olduğundan herkes yanında emanetle gidiyordu okula.* sürekli tehlike. en kötü bıçak taşımak zorundaydın. akşamları sıkıntı var diye okulda sabahlayan kızlar gördü bu gözler.
ama “pembe kayalar” diye güzel yanı vardı inanılmaz..

biz arkadaşla içmeye giderdik buraya.

yaptığım aptalca seçim. kırklareli'de okumak. üniversite güzel ve şehir de güzel. ama uzunköprü'den ayrılmak bir hata gibi geldi bana. bir de ailemin yanından.

küçük şehirde yaşayan arkadaşlar için özellikle herhangi bir şehir olsun demeyin. önemli olan imkanı daha çok olan, büyük şehirde okumak. evet evden ayrılırsınız ama çok büyük bir etkisi olmaz.

imkanı çok olan şehirde yaşarsınız hem öğrenciliği hem hayatı kavrarsınız. iyi şehirlerde iyi üniversiteler tercih etmek önemli.

üniversiteyi şehir dışında okudum. günlerim hep dolu dolu geçti. yapmadığım bir şey, içimde kalan hiçbir şey olmadı. şu anda o günleri çok özlüyorum.
o yurt odası, yurttan kaçmalar, vizeler, finaller, kavgalar, her gece gelen ambulans, her gün şikayet yemek....
hiçbirini hiçbir şeyle değişmem.
keşke o günlere dönsem...

yeniden doğmuş gibi olursunuz. özellikle aile ile geçtiyse tüm hayatınız bam başka biri olarak bitirirsiniz okulu.

güzel bir yerde güzel arkadaşlıklarla güzel. ya da güzel arkadaşların olduğu her yer güzel. aile evinden uzaklaşmak kafayı o kadar rahatlatıyor ki ilaçsız doktorsuz yeniden var oluyorsun. zorlukları var tabii herkese her şeyi anlatmama herkesle samimi olmaya çalışmamak ve herkese güvenmemekte fayda var. her ortama da girmek zorunda değilsiniz.

okul kapalıyken açılsın diye kendini yırtarsın sonra açılıp da giderken sanki kendini yırtan sen değilmişsin gibi salya sümük ağlarsın. garip bir durum
anlık

80'lerin sonu, 90'ların başına kadar ankara'da oturup da odtü, bilkent ve hacettepe'de okuyanlar da öyleydi. mesela ben. sonra buralar hep şehir içinde kaldı.

üç ayrı üniversiteyi ben de üç ayrı şehirde bitirmiş olarak diyeceğim şu ki, benim için yaşadığımı hissettiğim zamanlardı. şimdi geldiğim noktada artık okumaya gücüm kalsa da belki komik bir hal almaya başladığı için bırakmak zorunda kaldım ve kendimi yapayalnız hissediyorum.

çalışıyordum, eziyetli bir işim vardı, işin kendisi değil iş ortamı, işyeri, oranın kültürü, cringe, freak, leş.. ne derseniz işte, bana göre değildi, son zamanlarda da iyice boku çıkınca alacağımı aldım ve bastım istifayı, bastığım gibi de çıktım, 2 senenin emeği çöp, geriye kalan mesleki gelişimimi beynimde ödül olarak götürdüm. şimdi elim elim üstünde, ellerim de götümün üstünde uzaklara dalıp dalıp gidiyorum işte.

makamı elden gidince yıkılacak biri değilim, çünkü her yetkinliğimi uluslararası belgelendirdim, yani o makamlar, o yetkinlikler sadece benim için değil herkesin nezdinde kalıcı. en azından bu yönden içim rahat, biliyorum, yapabiliyorum al bu da ispatı diyebiliyorum en azından ki bunu bilerek, bu günler için yaptım, biriktirdim. kaldı ki daha büyük gelirler elde ettikçe, belki makamlar, daha saygın lisanslar edineceğim, bu bir gerçek, ben rahat durmam, yaparım. eğer yapmadıysam, beni benden alan, gözümün feri önceliklerimin yerine, aynı parıltıyı koyabilecek başka öncelikler edinmişimdir. bilmiyorum, nasıl olacaksa artık? hayat...

velhasıl, her bir üniversite kapısı, ayrı bir evrene açılan bir portal gibidir bence, ayrı dünyalarda apayrı insanlar tanır, apayrı frekanslarda farklı şeyler öğrenirsin, hem hayata dair, hem de kendine...

tanıdık yoksa zordur

her gece partileme hayali ile gidilir. daha sonra ekmek arası doritos ve krem peynir ayinleri başlar.

yanlız ve zorlu hayatın içinde yaşamaktır

yalnız yaşadım ama zorluk.. bilemiyorum.

bir sabah boğaza bakan yurt odamdaki buzdolabında yiyecek bir şey bulamayınca sabah sabah kendime havyarlı sandviç yapmıştım.

ne öğretirse öğretsin aile evindeki konforu bulamayacağınız eylemdir. hele ki zor bir bölümde okuyorsanız çok sıkıntılı ve maliyetlidir.