yalnızlığın anlaşıldığı anlar

çok sevindiğinizde ya da çok üzüldüğünüzde paylaşacak birilerini ararsınız ya hani... bulamadığınız zaman anlaşılır yalnızlığınız.

sürekli birileriyle ol, çevren kalabalık ve eğlenceli olsun. haftada birkaç kez, farklı farklı kişilerle seks hayatın olsun... havalar soğuduğunda köşeli koltuğuna geçip, güzel bir film seçtikten sonra eğer kolunun altında birisi yoksa; tebrikler! artık gerçek bir yalnızsın, farkına var!

mutlu bir haber aldığında paylaşacak kimseyi bulamamak.

kalabalıklar arasında tek kalmaktır. suretlerin hepsi aynı gibi el ele geçip gidiyorlar. gülüşmeler, sevişmeler havada uçuşuyor. neden bu kadar mutlular hiç bilmiyorum. ardından hızlıca yürümeye başlıyorum belki ona rastlarım diye ama o suret de benim için değilmiş bakınca anlıyorum, soğuk ve sert seni istemiyorum diyor hiçbir şey söylemeden. camlardan yansıyan yüzüme bakıyorum sefil mutsuz ve yalnız. soğuk daha da canımı acıtıyor kafam yumruk yemiş gibi ağrıyor. hiç kimseye bakmıyorum, suretler hep aynı içlerinde parıltılı senin olan yok.

bı insanla uğraşmak yorucudur ama yalnızlık yorucu değildir.

yalnız değilim aslında. etrafımda mutluluğumu veya mutsuzluğumu paylaşabileceğim çok insan var. ama bazen bunları paylaşman gereken insanla paylaşamıyorsun. işte o zaman insan yalnızlığın değişkenlik gösteren bir durum olduğunu anlıyor.

arayacak kimsesi olmadiginda degil anlayacak kimsesi olmadiginda yalnizlasir insan. hayirli geceler

aslında her an bir şekilde yalnızsınızdır. sadece bazı anlar yaşam, yalnızlığınızı yüzünüze vurmak için müthiş bir istek duyar. insanlarla olan ilişkilerinizin bir pamuk ipliğine bağlı olduğunu; zaman kavramının gereksizliğini ve yoruculuğunu, aslında yalnızlığın bir çeşit özgürlük olduğunu anladığınız anda dinginliğe ulaşırsınız. pek de kolay bir şey değildir aslında. var olduğu günden beri belirli topluluklar içerisinde yer almış varlığına ters düşen bir durumdur bu. eğer erdemlerinizi yeterince yetiştirebilmişseniz bu durum size koymaz ama henüz var oluşunun farkında değilse birey, yalnızlığıyla iyi çatışmalar dilerim. kazanan kaybeder!

yalnız sevindiğin an.

başına bir şey gelse arayacak tek bi kişinin olmadığını fark ettiğin andır. derdin olsa derdini anlatacak bir güzin abla bulamadığın andır.

bazılarının çok güzel bir ilişkisi vardır, deli gibi sevilir bu insanlar, el üstünde tutulur. siz kimsiniz de sizi bu kadar çok seviyorlar diye sorguladığınız andır. bazılarının arkadaş çevresi öyle geniştir ki gözlerinin içine yansır bu mutluluk. bazılarının aile bağı güçlüdür koruyup kollayanı, destek çıkanı çoktur.

ama yalnızlar öyle mi? ölseniz arkanızdan dua eden çıkmaz, düşseniz elinizden tutan olmaz, kötü günü geçtim iyi gününde de yanında kimse olmaz. halini hatırını soran çıkmaz. tek başına mücadele etmek zorunda kaldığın her andır kısacası.

hastaneye tek başına gitmek

sohbetlerin kendin kendine, etrafında görünmez aynalar, tavanda uçsuz bucaksız bir beyaz perde varmışçasına seyre dalmalar, duvarlarda yankılanan sesleri arayış, arayan soran pek kimsenin olmadığını anlayış, bulutlardan başka kimsenin takibe almadığı uzun bir yürüyüş, yapmak istediğin onca şey varken boşverip rüyalarda yaşanacak daha renkli maceralar için büyük bir şevkle uykulara dalış.

her tür davetlerde, cafe, sinema, tiyatro, yemek, gezme, film, evde, hastalıkta, sağlıkta, gülerken, ağlarken, üzgünken, yaslıyken, hazanda, kışta, baharda, yazda... kısaca hayatın kendisinde hissedebilirsiniz. bunu bazen az. bazense iliklerinizde hissedersiniz.
o yalnızlıkta bir ses, bir seda, bir bakış, bir saç, bir el, bir dokunuş, bir nefes.... ararsınız.
duyduğunuz, sizin kalp atışınız, sizin soluğunuz ve duvarda asılı saatin tik tak sesleridir.
daha nasıl anlaşılır bu ''yalnızlık''.

kemoterapi salonundan çıkan herkesin koluna sevdiği biri gelip girerken, senin kolunda sadece kaskın olduğu andır.


not: tamamen kendi seçimim. zor anları yalnız yaşamayı seçiyorum.

merkür güneşe en yakın gezegen olsa da güneşi görmeyen yüzünde ısı -170 santigrat devreye kadar düşmekteymiş.

aynı ilgisiz insanların aynı evin içinde buz gibi durmasını hatırlattı. aynı yatağa giriyorsun ama en büyük derdini anlatamayacak kadar uzaksın.

hava güzelken takılacak birini bulamamak.

bu yalnızlığı çok fazla büyütüyoruz. kendimizi sürekli diğerleriyle mukayese etme hastalığına tutulduğumuz için yalnızlığın tek gerçek olduğunu kabullenemiyoruz. yalnızız, ilelebet yalnız...

akla gelince.

yalnız'ın odasında
ikinci bir yalnızlıktır
ayna

özdemir asaf


- yalnızlık paylaşılmaz.

çok şey anlatmak istiyorum sonra düşünüyorum anlatsam ne değişecek ki anlayanım olmadıktan sonra