yaşlılık

yalnızlaşma ile birlikte insanın hiç olmadığı kadar kendisine maruz kalması.

sözlüğün yarısından çoğunun geçirdiği dönem.

gençlikte ekilenin biçildiği dönem.

şaka maka hiç tecrübe etmek istemiyorum, 40 plus yazarlar kusura bakmasın ve büyük konuşmayayım ama 60-65 civarı çekip gitsem hiç itirazım olmaz sanırım.

ergenlikten iyidir.*

ne saçın ağarması ne de belinin bükülmesi dir...
gayesi biten ve ümidi sönen herkes yaşlıdır.

fiziksel ve ruhsal olarak ayrılabilir. fiziksel yaşlanmanın yaş almayla ilgisi vardır. ruhsal yaşlanmanın da görmüş geçirmişlikle gelen ruhsal çürümeyle ilgisi olduğunu düşünüyorum. türkiye üzerinden bu konuyu ele alırsak hayal kırıklığına uğrayabiliriz zira 23 yaşında 43 gibi hissediyorum.
çok yaşamayız bizim nesil olarak.
stres doluyuz.

kaçınılmaz durak.. ben bu durumla barışığım açıkçası. yalnız, çınarlar gibi ayakta ölmek isterim. mümkünse son anıma kadar çalışayım, üreteyim, gezeyim vs. ölümü bekleyen bir yaşlı olmak istemem.

ben çok huysuz ve çocukların sevmediği bir dede olurum gibime geliyo ya.

bilimsel olarak insan yaşamında mutluluk duygularının yüksek olduğu dönemlerden biridir. önceliklerini belirlediğin, iletişimde kaldığın insanları seçtiğin, beklentiyi ve kıyası azalttığın bir dönem. eğer devam eden sosyal destek, sağlık ve maddi durum gibi etmenler yaşam kalitesini de etkilemiyorsa ne hoş.
gönül ister ki memleketimin biricik yaşlıları da bu dönemlerini huzurla geçirsinler ancak gündemimiz ve ekonomimiz pek müsaade etmemektedir efenim.