yazarların hayalleri

kitap yazmak.

kitabımı çıkartmak çok beğenilmesi ve çok satanlar listesinde olması.

ailemin yanından ayrılıp memlekete, bir gece bile kalamadığım evime gitmek. kedilerimle bir başıma yaşamak.
dağcılık kulüplerine katılmak.
ıkinci üniversiteyi okumak.
yüzüklerin efendisi külliyatı 16 kitabı not tutarak okumak.
sonrasında kendi bölümümle ilgili bir sürü not aldığım kitap var onları okumak.
belki yeteneğim olan gastronomi üzerine eğitim almak.

ses sanatçısı olmak istiyorum. hiç bu kadar istememiştim bir şeyi. düşünsene öldükten sonra bile sesini duyacak birileri var.

yayla evinde çatı katında inziva.

ekmek şarap sen ve ben
bir de sabahın dördü...

gerçek bir yazar olmak. yıllar önce başladıydım da, askıya aldım.

ileride düzenli bir gelirim olduktan sonra evlenmesem de çocuk evlat edinmek istiyorum ben ve çocuğum tüm hayatı kucaklayalım istiyorum

temellerini on yıl önce atmış olduğum kitabımı bitirmek ve gerekirse bir on yıl daha olgunlaşmasını bekledikten sonra, ona layık olduğu şekilde hayat vermek

kendi ayaklarımın üstünde durabiliceğim bir hayat ekonomik olarak birine bağlı olmadan bir şey yaparken ya da bir yere giderken birine hesap vermemi gerektirmivek bir hayata sahip olmak

sırt çantamı alarak bir uçağa binerek gitmek

insanların bir yere, yaşadığı topluma, ailesine arkadaşlarına ve işine bağlanarak hayatını bir yerde hep aynı insanlarla geçirmesi aslında ne kadar üzücü… yaşadığımız hayata baktığında mekanlar aşağı yukarı aynı olmasına rağmen birçok insan girip çıkıyor hayatımıza. kimileri uzun kalıyor kimileri biraz kısa… ama sonuçta yaşam döngümüzde kaybolup gidiyorlar. biz ise keşfedilmeyi bekleyen dünyayı, kültürleri keşfedemiyoruz.

buradan uçağa atlayıp bir latin amerika ülkesinde veya uzakdoğu’da bir yerde yada nepal’de olmayı düşlüyorum. az para, minimalist yaşam, bol gezme ve kültür etkileşimi. yeni insanlarla, yeni kültürlerle tanışma fikri heyecanlandırıyor beni. ayrıldığım zaman ise ismini bile hatırlamadığım arkadaşlarla geçirilmiş hoşça vakit ve belki birkaç foto kalmasını istiyorum. rehberinize bakın… kaç kişi var kim bilir? kaçı ile telefonla konuşuyoruz ki.. benim annem dışında ( her gün saat 6 da standart) kimse ile düzenli olarak telefonla konuştuğum söylenemez… bu yüzden benim hayalimde insanların telefonlarını ve isimlerini telefon rehberimize de kaydetmek anlamsız.

belki birgün tamamını belki yarısını belki hiçbir parçasını gerçekleştiremeyecek olsak da hayal sahibi olmak bile güzel. günümüz dünyasının bize dayattığı yaşam tarzından uzakta mutlu mesut hayallerimiz içinde karşılaşırız umarım.

saygılarımla,

tüm insanların bir anda yok olması ve dünyada yalnız kalmak. her yeri dolaşmak, her şeyi gözlemek, yarım kalmış şeylere bakmak... sessizlik ve huzur.

sessiz, insanlardan uzak, huzurlu bir yaşam.

bazı zamanlar uçağı kaçırmamak adına havalimanına oldukça erken saatte giderdim. gelecek için hayaller kurardım... onlardan birisi de bir şarkı yapmak ve ona klip çekmek olurdu. klip kısmının hayalini de şu şekilde düşünürdüm, havalimanında geçen kırk kadar film ve hepsinden 10 saniyelik bir kısım canlanırdı kafamda.

misal, bir kadının valizlerini sürterek havalimanına girmesi ile başlardı, mutsuz bir biçimde gözyaşları ile girer ve o sırada bir fotoğraf karesi gibi ekran donar, filmin adı -hayal kırıklığı- yazar ve poster gibi 2 saniye kalırdı.

hemen ardından sırtındaki sırt çantasının askılarına sarılmış bir çocuğun asansöre koşuşu girerdi, asansörün kapısı açılınca karşısında sarhoş bir kadının ona doğru gülümsemesi ile karşılaşırdı. o sırada donar ve filmin adı yazardı. -iyi ki uçağı kaçırmışım-

sonrasındaki sahne de başka bir kadının hızlıca aprondan geçerek uçağa binmesini gösterirdi. kadın elinde taşıdığı çantayı sıkıca tutar ve göz ucuyla çantaya bakardı ve zaman durur, yazı sahnenin üstünde belirirdi... -kurye!-

devam ederdi, uçağın cam kenarında oturan bir kadın önce telefonuna bakar, sonra dudaklarını ısırıp sinirini azaltmak adına derin nefes almaya başlar. sonra da başını sağa çevirip camdan dışarıya bakar ve o anda zaman durur. filmin adı girer... -kayboluş-

sonunda da uçağa giriş yapan çıkan sevimli bir çiftin göz ucuyla birbirine bakıp "şimdi" demeleri sonrasında ceketlerinden çıkardıkları silahları insanlara doğrultmaları yer alırdı. tam o anda zaman durur ve filmin adı yazardı. -intikam!-

film isimleri de b sınıfı filmler dediğimiz filmlerin isimleri kadar çirkin olurdu...
bunu yapmayı çok fazla istiyorum. ekipmansızlık buna çok büyük engel ne yazık ki. ama ucunda banka soyup hapse girmek bile olsa bir şekilde bunu yapacağım. ne olursa olsun yapacağım... bundan seneler sonra minik bir kızım olduğu zaman sırf ona anlatabilmek için yapacağım hem de!

hayalim şu bir gün gelecek yaşadığım ve yaşamak istediğim hayat bir olacak yani ruhum ve bedenim barışacak çünkü şuan ruhum sanki bedenime bırakta gideyim beni hapsediyorsun diyor. ama bir yol var ve ben o yola gireceğim sonra da ruhum bedenim yaşantılarım beynim ve kalbim barışacaklar

gerçekleşmesi imkansız gibi bir şey ama hayal kurmaya sınır mı var ?

dünyanın en iyi pokémon eğitimcisi olmak.. *

çocukken gameboy ile arkadaşımla dağlara bayırlara çıkardık. tek hedefimiz mewteo'yu yakalamak pokedexi tamamlamaktı. uzun bir süre sonra onu yakalamıştık. o küçücük ekran koca bir dünya gibiydi. ve o sevinç.. onu yakaladığımızda şöyle haykırmıştık resmen 'biz bu dünyanın en iyi pokémon eğiticileriyiz' ...

şimdiki hayalim dünya turnuvasında türk bayrağını açmak elbet bir gün.. * *

onla mutlu olmak.

bu imkansız bir şey. onun değiştiremeyeceği, benim de değiştiremeyeceğim şeyler var. ilişki bittikten 3 sene sonra beni aradı, konuştuğumuzda sanki bıraktığımız yerdeydik. onu sevmekten kurtulamayacağımı kabul ettim artık. o da benle benzer durumdaydı. olmayacak bir iş, ama onla yaşadığım çoğu anı özlüyorum. ondan sonrakiler beni asla o kadar mutlu edemedi.

bunu okuma ihtimalin binde 1. ama yine de not düşmek istiyorum. seni hep sevcem, bir beklentim yok senden. ama bu kalpten seni atamayacağımı anladım ve kabullendim. 3 senedir uğraşıyorum atmak için. başaramadım.

normal, sıradan, kafası rahat türk ailesi hayatı. normal bir ev, alt segment bir araba, bir çocuk. akşam yemeğini aynı sofrada yiyebilmek ama her akşam... yemekten sonra çay içmek. diziyi benden önce bitirmiş diye, market fiyatları çok artmış diye, beyazları ayırmamış diye, bulaşıkları makineye koymamış lavaboya gizlemiş diye sinirlenmek. ne kadar basit değil mi? değil işte. normal olmak herkese gülen bir şans değil.

hem vazgeçip hem seçtiklerimle
yepyeni bir dünya kursam
hem isteyip de hem yapmadığım
hayallerim gerçek olsa
evli olup bekar kalsam
çalışmadan zengin olsam
çok yiyerek zayıflasam
sevgilimden ayrılmadan
her gün yeni aşk yaşasam
gizli olsa, herkes bilse
hem vazgeçip hem sevdiklerimle
yepyeni bir dünya kursam
hem isteyip de hem yapmadığım
hayallerim gerçek olsa
istemeden seçtiklerim
ne işim var burada benim?
ben aslında caz severim
çok yaşasam, yaşlanmasam
estetiksiz güzel olsam
olgunlaşıp, çocuk kalsam