yazarların yaşadığı en büyük şanssızlık

kendini tek kelime ile anlat deseler "şanssız" diyebilecek derecede şanssız bir insan olduğum için hangi bir şanssızlığımı yazacağımı bilemedim

okeyde biticekken rakibin önce davranıp bitmesi.

istemediğim her otun yıllarca burnumun dibinde bitmesi.

tavlada 4-0 yeniyorken, son el mars edecekken en olmayacak zarı atmam ve o eli kaybettiğim gibi oradan 4-6 yenilmem. hala unutamıyorum o günü.

internetten sigara parası isteyen birisine 30 tl atmıştım. bir ay sonra şafak operasyonu + tutukluluk hediye edildi.

30 lira attığım kişi suça karışıyor beni de niye attın suç ortağımısın diye alıyorlar 30 ytl için kimseye haber veremeden 4 gün nezaret sonrası cezaevinde buldum kendimi corona dönemi olduğu için telefon hakkı da vermediler 15 gün sonra yakınlarım zar zor buluyor beni polis gözaltına aldık tutuklandı vs. bilgi paylaşmıyor. avukat savcıdan öğreniyor.

4 ay 30 tl için tutuklu kaldım bir de beni elemanların başı olarak gördüler.

aşk hayatım. yemin ederim şanssızlıktan ibaret.

geçen eylül sonuydu. istanbuldan dönüyorum. araba motor patlattı, yolda kaldım. yalova çıkışından balıkesire çekiciyle geldik. 2 gün önce yine istanbuldan dönüyorum yine aynı yerde araba arıza yaptı. yine çekici mod... istanbul yolculuğunu yasakladım kendime*

platonik olduğum tatlı pıtırcığımın yanında pırt yapmış olmam.

türkiye de doğmak

erasmus başvurusu yaptım kafa tatili olsun diye. sınavı geçtim gerekli belge toplama işlemlerine başladık. herkes okulunu seçti postayla belgesini yolladı onayını aldı ben cevap bekliyorum. aradan 1 ay geçti, yabancı okul, bizde senin bölüme benzer bölüm yok diyerek başvurumu reddetti. arkadaşlarım bu sürede vize başvurusu yaptılar 1 ay geç kaldım. gitmek istediğim okul, bu haberi okul seçimlerinin bitmesine 1 hafta kala verdi (1 ay gecikti) ve o bir haftanın yarısı noel tatili ile heba oluyordu. koordinatör bana 'okulunu kendin yazışıp bul ben daha bakamam ya da feragat et dedi'. haklı adam ne uğraşacak. k-9 köpeği gibi koklaya koklaya son kontenjanı buldum. o sırada yazmadığım okul kalmadı. finaller heba oldu. neyse ki hallettim.

aradan 1.5 ay geçti, 10 şubatta trabzon'dan vize başvurusu yapacağım. şansıma o gün öyle bir kar yağdı ki, karadeniz oldu doğu anadolu. kar dizime geliyor. giresun trabzon arası ana yol kapanmış, 1 kamyon devrilmiş. sabahın 6'sında sokak kenarında elimde belgelerle yolların açılmasını bekledim tam 4 saat. randevu 9.30'da. allahtan yetkiliyi aradım anlayışla karşıladı. 3 saatlik yol, kar kıyamet trafikte oldu 6 saat. varınca hemen hallettim işimi daha kahvaltı yapmadım. 5 saat kadar da dönüş sürdü. geldiğimde akşam 10 gibiydi neyse hallettim bitti diyorum. daha yeni kahvaltı yapıyorum :d. sigarayı bırakmıştım 1 ay olmuştu o gün tekrar başladım :d

aradan 20 gün kadar geçti, vize onaylandı her şey tamam. bu sırada arkadaşlarım çoktan gittiler tanıştılar gruplaştılar. tam yola (uçak+otobüs) çıktığım günün ertesi covid kararları alındı. aynı ulusal ajans bize sabah dönün diyor, öğle vakti isteyen kalsın diyor, akşam orada kalın dönmeyin diyor:d. çat pat yabancı dille meramımı anlatana dek göbeğim çatladı. almanya üzerinden polonya'ya geçip kalacağım hotele vardım.

aradan 1 ay geçti ilk şoku atlattık. nisan ayında özel uçaklar sefer edildi isteyenlerin dönmesi için. tanış olduğum kafa dengi arkadaşların tamamı dönme kararı aldı. zaten hepi topu 3 kişi. sap gibi kaldım. 3 ay kadar bilmediğim bir ülkede karantina hayatı yaşadım. market hariç odadan bile çıkmak zul oldu. adamlar bize virüs gözüyle bakıyor halbuki adamlara yıkanmayı biz öğrettik :d.

bu sırada yeni insanlarla tanışıyorum. ne şans ki 1 ay geç vize başvurusu yaptığım için vizem temmuzun son günü bitiyor. diğer herkesin haziran ayında bitiyor. (başvuru yapılan aydan itibaren 6 aylık vize veriliyor) ayrıca kaldığımız anlaşmalı hotelden çıkarsak bir daha dönemiyoruz. yani gezmek isteyenler valiziyle çıkıp oradan memlekete dönmek zorunda. temmuzun 8'i gibi başlayıp 26sına kadar koca valizle tek başıma dolaştım. 4 ülke 10dan fazla şehir gezdim. sonunda eve döndüm. şans işte.

mart-temmuz arası ne bir clup ne bir pub ne bir konser ne bir sosyal etkinlik. oradaki okuluma bile sadece haziranın son haftası diplomayı almaya gittim ilk ve son kez :d. ne kafa tatili ama. şanssızlık mı? işte o benim yaşam stilim :d.

yumurtalığa ilk girmeyi başarıdan sayıp, bütün kardeşlerimden hızlı olmak.
çekip sağa iki dakika soluklansaydım keşke.

var olmak.

7 tane en "büyük" var. hangisini anlatayım ki? hepsi bir birinden acayip.

ceket giydiğim günler sıcak olup giymediğim günler yağmur yağması

1999 senesinde koşulan adana yarislarinda altilida 22 atın koştuğu tabela ayağında (5.ayak) kuponuma 18 at yazdim. yazmadigim 4 attan biri 1. oldu diğer üçü de 2.4. ve 6. oldu. 1. gelen at recep manav'in bindigi gold magnum idi. altılı o zamanın parasıyla 400 bin lira verdi. o gün kazansaydim o parayla mersin'den 4 tane ev alabiliyordum.

lise sondaki ilk aşkımı yıllar boyunca arayıp evlendikten 4 sene sonra kendisiyle karşılaşmak.

çok var yaşantım adeta bir şanssızlıklar serüveni fakat ilk entry aklıma şu hatıramı getirdi, aklını peynir ekmekle yemiş gibi süper loto oynadığım bir dönemde büyük ikramiye çıkan numaraların hepsi benim numaralarımın bir üstüydü. yani benim kuponum:

7-12-23-25-41-43 olsun.
büyük ikramiye numaralarıysa:
8-13-24-26-42-44 tü.

bu artık tanrının benimle alay ettiğine kesin olarak kani olduğum bir vaka olmuştu ve bu işin peşini bırakmaya itmişti. zira bu kadar tesadüf(!) fazlaydı. bu tip onlarca olay yaşayınca kesinlikle bu hayatta karma, enerji, kader artık adı her ne ise böyle bir mefhum olduğuna ikna oldum. tek problem insanla alay ediyor olması. karmadan bir hayır görmedik.

dünyaya gelmem

türkiye de doğmak.

sevdiği bey tarafınďan sevilmemek