yazarların yaşadığı en büyük şanssızlık

milyarlarca gezegen varken dünyaya gelmek.

doğmak.

okul gezisinin ilk kurasına girememiştim annemle kavga ettiğimiz için. geziye 3 hafta kala iki kişi çıktığı için yer açıldı. 4 kişi kuraya kaldık bu boşluk için ama iki kız arkadaş var biri çıkmazsa kurada diğeri de gitmeyecek yani benim 12 ihtimalden 10 şansım var. kızlar dışındaki diğer kişi de arkadaşım. biz kuraya giderken kesin gözüyle bakıp gazlıyoruz birbirimizi. kurayı çekerken de sordular gidenleri mi çekelim gitmeyenleri mi diye. gidenleri çekmeyi ben teklif ettim ve öyle de oldu. ilk çekilen o kızlardan biri oldu. (kağıdı da onlardan biri çekti) ikinci kağıdı da ben çektim. ama çok rahatım kesinlikle gideceğim diyorum. bir açtım. ikinci kızın ismi. o an pişmanlık, hayal kırıklığı, şaşkınlık karışımı bir duygu hissettim. birkaç saniye kaldım elimde kağıtla. sadece ben değil kızlarda, arkadaşımda şaşkın. bu gezide bizim okulun en teferruatlı gezisi. kaldı ki diğerleri de karantinadan dolayı iptal olmuştu. bu yüzden beni biraz fazla üzen bir anımdı.

ofise iş ortaklarından gelen stajyer üzerime kahve döktü. bembeyaz gömlek gitti... öğleden sonraki toplantı için alışverişe gidiyorum.

hayatımı komple bu şekilde sürdürmekteyimdir.

birini yazsam ötekinin hakkı kalır.
tam burda bir polyannacılık kelimesi yazacaktım,
yazmıycam.
son okuduğum kitapta
yazar,
kelimelerle girilen sonsuz döngüden,
o kelimeleri kullanmayarak çıkılabileceğini yazıyor.
e be sonsuz döngü,
bak bende senden çıkmazsam.
hadi inşallah.

boş küme.
en büyük ne,
şanssızlık ne?
acıların kadını mıyım?
arada olur böyle şeyler.
mesela,
cuma günü yaşadığım şey.
kendi yapmam gereken şeyi,
başkasına teslim ettim,
ve eksiği çıktı.
işin yoksa mail ile uğraş, kargo ile uğraş.
takıp etme ile uğraş.

nerden tutarsam tutayım şanssızım belki de ben içselleştirdim bu durumu. kimseye etmiyorum şikayet; ama gül be kardeşim bana da gül artık.

yanlış hayata beden bulmuşum bütün şanssızlığım bu!
tişikkirler..

yıllar önce arkadaşlarla her gün okey, king falan oynadığımız bir dönem vardı. kahveye falan giderdim ciddi ciddi. tabii öyle olunca iddaa'ya da sarmıştık bir dönem.

fakat ufak ufak oynardık. minimumu 1 tl idi. biz de 1 tl'lik kupon yapardık eğlencesine. yanlış hatırlamıyorsam da 12 maç falan tutturmak zorundaydık. adamlar haklı olarak "1 tl'lik oynayıp 2 maçla kurtarmak yok. biraz zorlanın bakalım yoksa herkes kazanır, kasada para kalmaz" demiş olmalı.

o ara chelsea çılgın atıyor. önüne gelene 3'er 5'er gol atıp yolluyor herkesi evine. banko maç bunların maçları. o yüzden oranları da düşük.

oturduk 4-5 arkadaş, kime oynayalım, nasıl edelim falan düşünüyoruz. 11 maç yazdık, kaldı 1 tane. "chelsea" dedi biri oradan. yazsak mı yazmasak mı falan derken "banko yahu! yazalım gitsin" dedik sonunda.

ve tabii ki ne oldu? 3-1 yenildi chelsea ve hepimizin kuponları yattı. o günden sonra daha da oynamadım.

o yüzden şu aşağıdakini görünce çok gülmüştüm:

ayıptır söylemesi 1. olmak ehehemm

sperm yarışında

geç doğmuşum. 20 yıl kadar.

tr de doğmak dışında mı?
tr de bu zamanda doğmak derim.

aşk konusunda çok şanssızım. ama beklıyoruz bakalım,sadece beklemekle yetiniyoruz.

ailemden habersiz bir otobüs yolculuğuna çıktığığımda otobüste uyuyordum diye amcamın otobüsü durdurduğu ana dek ve içeri dalıp beni uyandırana dek uyuyor olmam jdjjjdk

doğmam.

1. lig takımları tarafından izlendiğim sene ön çapraz bağımı+yan bağlarımı tek seferde koparıp 1 sene spordan uzak kalmam.

4 sene boyunca her sene sol kolu bilekle beraber birkaç yerden kırmak. nasıl becerdim bilmiyorum ama bir ara resmen seriye bağlamış art arda kırıyordum. çok şükür 2 senedir sağlam nazar değmesin.

biz dört arkadaştık.dört sıkı adam. dördümüz bir giderdik her yere bu yüzden kimse bize bulaşamazdı. bir gün maça gittik dördümüz.kuyruk çok uzundu hangimizin aklına geldiyse artık ufak bir kargaşa çıkaralım kuyruk dağılsın önlerden bir yer kaparız diye düşündük.o kalabalık kuyrukta bir kişiyi gözüne kestirip bulaştı en sağlamımız.adam boksör çıktı iyi mi...
geceyi hastanede geçirdik.

10. siniftaydim. o zaman da iste biri vardi. ama artik bitmis. aklimi kurcaliyor ama surekli anilar falan. ıste dersteyiz. kafayi yiyecegim artik. ders de din. dedim biraz derse bakayim kafam dagilsin. kafami kaldirdim soruyu okudum. sorudaki surenin adi o çocuğun adiydi. kafami vuracaktim duvara.