yemek yapmak

son üç yıldır majör depresyon ve anksiyete ile mücadele ediyorum. böyle yaşamak çok zor. tedavi oluyorum ama yer yer patlayan anksiyete krizlerim günlük hayatımı mahvediyor. bu ataklarla mücadele edip kafayı boşaltmanın yollarını ararken yemek yapmanın ve ocakta kaynayan bir yemeğin beni nasıl sakinleştirdiğini fark ettim. biber dolmasından balık buğulamaya daldan dala atlayıp pişirebileceğim her şeyi pişirmeyi denedim bu süreçte. eskiden yemek yapmaktan kaçardım. simdi ise varoluş sancılarım için biberlerin içine bir şeyler doldurup kişiliğimin çarpık taraflarını düzeltmeye çalışıyorum.

hiiç beceremem

protestan ekmegi;)

din kapatip din acmak dediler, burdayiz. ıhih

benim sevgimi gösterme yöntemlerinden biri yemek yapmak. asık olunca ona yemek yapmaya baslarım. hatta samimi kız arkadaslarıma da yemek yaparım.
mutlu oluyorum karınları doyunca çok:)

ve kilit cümle: karnının doymayacagı yerde aç oldugunu belli etme.

hızımı alamadıgım.
bir aydır yemek pişirmiyordum.
bugun bir aska geldim.
oglen mantı actım. simdi ıspanaklı borek yaptım. palıcan yemegi, kabak yemegi, patates yemegi de yapıp borcamda dolaba kaldirim diyorum simdi. biri beni durdursun:)
evde tek basımayım. kim yiyecek bunca yemegi?
didem madak annem gibiyim der sevinince receller yapıp recel kaplarını dizmek istiyorum mutfaga.
ben de kendimi iyi hissedince yemek yaparım.
bunalımdaysam aylarca dısardan yiyebilirim sabah ogle aksam.

benim için bir çeşit terapi

bana dün aura nın verdiği tüyo salataya haşlanmış patates atmamı önerdi hem doydum hem de ekmek çok sevmeyen ben karbonhidrat işini çözdüm.

bugün de patatesi kızartma hariç nasıl kullanırım araştırması yapıyorum.

3 saattir fırının pişiremediği birşeye denk gelmek kıyamet alametıne denk gelmek sayılır.

altı üstü sebzesın sen, ayıp.

terapi..

her gün yaptığım ve ne pişireyim tekdüzeliğinde boğulduğum eylem…

yapmayı en sevdiğim şeylerden biri olabilir, özellikle son zamanlarda yemek yapmayı aşırı özlüyorum.
daha önce denemediğim farklı tarifler denemek, sevdiğim insanlara denettirmek, sevdiğim kişilerin o yemeğin tadını beğenmesi, bazen tarif istemeleri...
çok güzel duygular benim için, benim sevgi dilim bu.

mutlaka yemek olmasına gerek yok, her zaman yaptığım ve herkese zorla yedirdiğim cookieden yapsam da olur.
tiramisu olur, cheesecake olur, dümdüz limonlu kek olur.
mutfakta tek başıma bir şeylerle uğraşayım, ben her şeyi hallettikten sonra da biri gelip bulaşığı halletsin yeterli :d

gerçi şu an bulaşığı bile ben halledebilirim, mutfakta tek başıma olayım yeter.