mahlasıma yakışanı yaptım.dün yine kuzguncuğa daldım ve bu dünya güzeline rastladım.

dürtme içimdeki narı üstümde beyaz gömlek var.

annesi ölene öksüz ; babası ölene yetim demişler. ama evladını kaybetmenin acısını ifade etmeye kelime bulunamamış.

“ölümün bile sıralısı” derler.

ilacın atılımı birçok ilacın aksine böbrekler değil karaciğerdir. böbrek hastaları ve hamilelerin kullanabilmesi bu yüzdendir. yan etkisi az ve doz aşımı sınırı ise oldukça yüksektir.

yalnızca kongo'nun doğu kesiminde ormanlarda yaşayan giraffiedae* familyasından bir hayvan türü. bilimsel tür adı okapia johnstoni. ilk kez 1900 yılında keşfedilmiş bu tür. zürafadan daha kısa, omuzdan yere kadar 1.5 metre yüksekliğinde, gövdesi ve boynu kızıl kahverengi, bacaklarının üst kısmı zebra gibi çizgili, altları ise beyazdır. erkekleri aşağıdaki resimde de gördüğünüz gibi tıpkı zürafagillerde olduğu gibi boynuzludur. dili zürafa gibi uzun ve kıvrılabilen bir yapıda olan ve ağaç yapraklarıyla beslenen otçul bir hayvan.

aşk muhabbeti. hay aşkınızın içinden geçeyim.

sefiller - garibanlar

o an ki duygu yoğunluğuna engel olamamışlardır. sokak ortasında birbirlerine şiddet uygulayan sevgili, eş görüntüsünden bin kat daha tercih edeceğim görüntüdür.

x kuşağının evliliği başarılı falan değil. sadece boşanmak o zamanlar ölüm gibi bir şey olarak görüldüğü için kimse kolay kolay boşanamıyordu. mutsuz, kavganın şiddetin bol olduğu evliliklerini ölene kadar sürdürüp berbat bir hayat yaşamış birçoğu. özellikle o dönemler kadınlar şiddet görür, aldatılır yine de boşanamazmış ekonomik özgürlüğü olsa bile. kısacası buna ben başarı demem. baskıya boyun eğme derim.

ne dedin sen, ha ne dedin sen!

halkının her zaman düştüğü tuzağa o da düşmüştü, demin kendi ağzıyla söylediği gibi kitapta yazılı oldukları söylenenlerin kitaplarda gerçekten olup olmadığını anlayana kadar da düşeceklerdi bu tür tuzaklara.
(inci-john steinback)

1895 istanbul doğumlu hafız, müezzin ve besteci.
ilk türkçe ezanı fatih cami'nde kendisi okumuştur.
yaptığı besteler ile türk sanat müziği'ne ciddi anlamda katkıda bulunmuştur.
türk sanat müziği eskiden daha çok aristokrat kesim tarafından dinlenirken, tsm ile türkü tarzını harmanlayarak yaptığı besteler sayesinde halk da türk sanat müziği'ne sıcak bakmaya başlamıştır.
çile bülbülüm çile,
muhabbet bağına girdim bu gece,
yad eller aldı beni,
batan gün kana benziyor,
niçin baktın bana öyle,
kara bulutları kaldır aradan,
eserlerini ve daha yazamadığım yüzlerce eseri besteleyen sadettin kaynak 1961'de vefat etmiştir.

normaldir. anormal olan duygularını saklayıp sonra beni kimse anlamıyor demektir.

toprağa basınca bir rahatlama gelir. hele bir de içine girsem kim bilir nece rahatlarım

neden uyuyakalmaktan bu kadar korktuğunu ve korkmak için gerekçelerinin ne kadar haklı olduğunu bir kez daha anlamıştı. uzun ve huzursuz ve sert bir koltukta geçen uykuya, karşısındaki dev kütüphane bile neşe katamamıştı.

aklında hep bir tedirginlik; düşmekte olan bir uçağın pilotunun hissettiği anlık kahramanlık duygusu ve ölüm korkusunun iç içe geçmiş hali gibi büyümekte idi.

inanıyordu hala, hep inanmıştı. her zaman ölüme ve aşka inanmak gibi bir huyu da vardı çocukluktan beri iç cebinde taşıdığı. sabah uyandığında ölüm daha gerçekti aşktan.

kimseyi tedirgin etmeye hakkı yoktu, buna da biliyordu. her şeyi yoluna koymak için bu kadar zorlamasa belki daha iyi olurdu zihnini.

sabah ruta ile karşılaşmak biraz ürkütücü olmuştu halbuki beklediği çekirdekli bir espirinin kötü olduğu kadar komik tınısı idi.

yine de uyanır uyanmaz bir büyük bardak su ve bir acı kahve ile hayatının iyi kötü dengesini sağlayınca aşk ölümden daha somut hale geldi

bir daha uyuyakalmamak için söz verdi kendine. uyku ölümün kardeşi ise bu kadar ölüm çok geliyordu bünyesine.

içinde hala cesetler ve daha ölmemişler ile aşka inanmaya devam etme kararını almasıyla birlikte yağmur bulutları bir bir dağıldı, geride puslu bir karanlık bırakarak.

içindeki kahkaha inancına güç verdi bir süre sonra ve araf’ı birlikte geçtiği arkadaşını unutup beklemeye başladı. yeni mihmandarı ile aydınlık bir güne başlamak için.

'yani' kelimesini o kadar çok kullanıyorlar ki kanser olmama ramak kaldı. asalak kelimeleri bu kadar çok kullanmasalar keşke.

bir hermann broch romanıdır.

bu hacimli kitap modern dünya edebiyatının en büyük ve en iyi örneklerinden biri sayılır. benim için de kesinlikle en iyi ilk on roman içerisindedir.

roman milattan önce 70 yılında galya’da doğan ve milattan sonra 19 yılında yaşlı bir adam olarak italyan brindisinde ölen vergilius dünyanın gelmiş geçmiş en büyük şairlerinden biri olan vergilius’un hikayesidir. bence başyapıtı olan aenis ile dünyadaki ölümsüzlüğünü garantilemiş olan ozan’ı dante de hocası sayar.

(bkz: ilahi komedya) da cehennemi ve araf’ı birlikte gezerler. cennete giremez vergilius bu kitapta ama belki gerçekte cennettedir. hermann broch’un kitabında ise vergilius’un son 18 saati anlatılır.

büyük şairin son 18 saatine ve ölümüne şahitlik ettiğimiz roman okunması çok zor ve yorucu olsa da sonunda insanın verdiği bütün emeklere değiyor.

kitabın çevirmenin iki gözüm ahmet cemal. kitabı bir çeviri şaheseri haline getirmek için tam kırk yıl uğraşmış usta çevirmen ve bence çeviri tarihine adını silinemeyecek şekilde de kazımıştır.

geniş bir zamanda ve odaklanarak okumanız gereken bu kitabı okurken yazarın ve çevirmenin kararlaştırdığı tempoya uymaya dikkat edin bence.

dolaptaki mandalinayi dahi soyup yemekten aciz varliklarin yetismesine sebeptir.

nickini her gördüğümde paralel evrende sözlük nickim olarak hayal ettiğim yazar. başarılı.

sabah ayı.