herkesin kendi yoğurmak istediği bi hamur.
izin verilmeyince de aynı şeyleri tekrarlamak, devrimci görünmek gibi davranışlar gözlemliyoruz.
herkes kuralları kendisine göre esnetmek istiyor, ''ben orada küfür ettim ama sorun neden?'' gibi.

bu sorunları adam akıllı tartışmak yerine, başkalarına ''meriç'', moderasyona ''diktatör'' yakıştırması yapıp haksız duruma düşüyor bazıları.
zamanında ben de çokça kez eleştirdim, çok saçma başlıklar açtım ama hiçbir zaman tanımım sansüre uğramadı.
çünkü yazmam gereken formatı, kullanmam gereken üslubu biliyorum.

tamam, fikrini ifade ettin, belki de çok haklısın ama böyle ''küstüm gidiyorum!'' tavırları hoş mu?
aynı tanımı on başlık altına kopyalayınca eline ne geçecek sanıyorsun ki?
toplanın, gidiyoruz!
e tamam da nereye?

bir platformda sakince eleştirilmesi gereken onlarca durum varken küsüp terketmek burayı uludağ sözlük'e benzetir, lütfen sakin kalın.
henüz üç aylık bi platformdasınız, ayak uydurmanız herkes için en faydalı olan şey.

elinden geleni yap, vicdanını rahat edecek tarzda tanımını gir, format delen bir yazar varsa da şikayet et, bu kadar.
şikayette bulunduğum ve geri dönüş almadığım bir tanım, yazar yok.
neyi şikayet edeceğimi de biliyorum çünkü.

çözüm önerileri sunun, pasif agresif tanımlar girmeyin artık.
her gün bir başka yazar bu söylemlerde bulunuyor, anlayamıyorum artık.

ek: sorun, yazarların hamur yoğurma isteği değil, hamura su katan arkadaşları banlamayan arkadaşlardaymış.
bu tanımı giren şahıs bile küsüp gitti bu diyarlardan, öyle de fikirler değişken yani.

aksi birinin tekiyim.

diğer yazar arkadaşların yazdıklarını teker teker okuyayım önce dedim ancak ama uzun sürecek anlaşılan, birazcık bir şeyler karalayıp okumaya devam edeyim bari.

herkese katılıyorum, ha kafa sözlük, ha x sözlük, ha y sözlük. ad fark etmez, önemli olan ortamı, yazarları, başındaki insanların dünya görüşü vesaire vesaire. komunist sözlük falan olmadığı sürece ben burada zaman buldukça iç dökerim ve diğer yazar arkadaşlarım da aynı kafada. * ne mutlu yoldaş’a!

biz insanoğlu da ne melun canlılarız! şu telifiyle, noteriyle, hak yenmesiyle ne kadar cani insan işi illet varsa şu kısa ömründe karşılaşmış bir insan olarak söylüyorum ki, gerçekten bıktım şu tip insanlardan. * tanrıya inanıyorlarsa tanrıdan, inanmıyorlarsa da doğanın başlarına yıkılmasından hiç mi korkmuyorlar? hiç mi edepten nasiplerini alamamışlar?

amaaaan. her neyse. bir ortadan kaybolsam olaylar molaylar oluyor, ayıp yahu. aktifliğimin zirvesindeyken olsaydı olacaklar bari, daha güzelcene destek çıkardım tanımlarımla siteye. olduğu kadar artık.

kimsenin bana ihanet edeceği kozu eline vermediğim için kafam rahat hayatıma devam ederim.

kedisini evlat gibi seven, her türlü ihtiyacını karşılayabilmek için kendi ihtiyaçlarını kısan kadınlara kedi annesi denir. çok da doğru bir ifadedir. aylardır kendime tek çöp almazken ona en kaliteli mamayı ve çeşit çeşit oyuncaklar alıp kısırlaştırma için deli gibi para biriktiriyorsam; geceleri yok burnu mu tıkanmış yok üşümüş mü yok rahat pozisyonda mı uyuyor diye başını bekliyorsam tabii ki kendimi annesi olarak görebilirim. bunun gerizekalılıkla alakasını çözemedim.

pestisit gibi doğaya zararlı olan maddelerin, canlı organizmalarda birikerek canlıya da zarar verecek seviyeye yükselmesi.

besin piramidinin en altındaki, vücudunda pestisit bulunan canlılar, piramidin üst kısmına doğru gidildikçe başka canlılar tarafından tüketildiğinde, pestisit zincirin en üstündeki canlılara kadar iletilir. bu madde vücutta parçalanıp atılamadığından birikir ve piramidin en üstündeki canlılarda zararlı olacak bir konsantrasyona ulaşır. canlılar tarafından tüketilip vücuttan atılamayan benzer türdeki tüm maddelerin neden olduğu sonuç bu şekildedir. böylece çeşitli hastalıklar ortaya çıkar.

yanında fıstıklıbörekte de istermisin?

zevk verir. egomuzu tatmin etmenin oldukça kolay ve ucuz bir yoludur. onun için bol bol artılayalım birbirimizi sayın yazarlar. güldürelim yüzleri. sadece, okumadan önce oy atmayalım ki herkes hakkını alsın.

zeki demirkubuz'un 1994 yapımı filmi.
yönetmen, bir film çalışması için ataköy'den geçerken gözüne turkuaz sitesi isimli bir bina ilişir. geniş, yüksek ve gri rengiyle sovyet binaları havasındaki bu bina, yönetmene film için ilham kaynağı olmuştur. senaryo, bu bina blokları içindeki insanların yaşamını konu edinir.

kimsenin aç uyumadığı, kış mevsimi geldiğinde herkesin sevindigi, kadınların ve hayvanların katledilmediği bir dünya da
uyanmak isterdim hayal dediğin imkansız olan değil de nedir?

eğer yaşınız 22-23'ten küçükse çok takmayın, zamanla geçer. ben 22 yaşına kadar baya sosyal fobi sahibiydim markete giderken, caddede yürürken elim ayağım falan titrerdi, tanımadığım insanlarla konuşmaya çekinirdim. sanırım liseye geçmeden bi kaç sene önce başlamıştı çünkü ilkokulda baya neşeli hareketli ve sosyal bi çocuktum, hocalar da severdi beni ama 7-8. sınıfta derste konuşamıyordum, özellikle kızlardan çok çekiniyordum. sebebi neydi bilmiyorum ama liseye geçtiğimde çok daha ağırlaştı durum, bi şekilde atlattım bu yılları üniversiteye geçince açılacağım diye kendime misyon edinmiştim ama o da olmadı hatta üniversitede en kötü zamanlarımı yaşadım, artık anksiyete krizlerine girip evde duvarları yumrukladığımı bile hatırlıyorum. zaten kendimi eve kapatmıştım o dönem, okula gidip ot gibi kampüste dikilip eve geri dönüyordum. 2. yılında üniversiteyi bıraktım yeniden üniversiteye hazırlanmaya başladım, o sıra 20 yaşındaydım istanbul'a üniversite okumaya gittim. hemen olmadı ama 2 yılda tüm karakterim değişti, neden bilmiyorum çok da sorgulamıyorum sanırım esas olay sürekli bu zihinsel rahatsızlığa direnmemdi. hiç bir zaman "tamam ben böyle bir insanım, böyle yaşayacağım" demedim. çok çekinsem de yeni üniversitemde her taşın altına elime soktum. utana sıkıla her sosyal aktiviteye dahil oldum. böyle böyle kurtuldum.

şu an insanlar çok umrumda değil açıkcası, beni yeni tanıyan insanlar genelde bana "olum sen deli misin?" "ben bunu yapsam çok utanırdım nasıl yapıyorsun böyle şeyleri" "çok cins bi insansın" diyorlar. bu sorun tecrübeyle çözülüyor, oturduğunuz yerden sosyal fobiyi dindiren müzik dinleyim de iyileşeyim diye düşünüyorsanız öyle bişey olmayacak. biraz kendinizi zorlamanız gerekiyor, hatta çok zorlamanız gerekiyor. sosyal tecrübeler edinmekten çekinmemeniz lazım, utanmaktan-yüzünüzün kızarmasından, kekelemekten çekinmemeniz lazım ve en önemlisi sürekli insanların ne düşündüğü düşünmeyi bırakmanız lazım.

not: her sosyal tecrübe kendine hastır. bi insan sosyal kelebek olduğu halde sunum yapmaktan ölümüne korkuyor olabilir, ya da tam tersi her gün çekinmeden sunum yapıyor olmasına rağmen tanımadığı insanların yanında lal kesiliyor olabilir. tüm bu sosyal tecrübeleri tek tek edimlemek gerekir. bunu yapmanın tek yolu da yılmadan denemek.

şener şen'in başrolünü oynadığı daima güncel kalacak 'gecim sıkıntısı' meselesini konu edinen film.
gün yirmi dört saat, hafta yedi gün. yetmedi, yetiremedim.

üyelerin sosyal ve ekonomik çıkarlarını korumak amacıyla kurulan tüzel kişiliğe sahip örgüttür.

" var biraz da sen oyalan" diye devam eden sözdür. aklıma en'am süresi 32. ayeti getirir. "dünya hayatı bir oyun ve eğlenceden başka bir şey değildir. "

eser adları orijinal isimleriyle açılsa daha da güzel olabilecek sözlük.

"biz senin gibi 89789798 tane dil bilmiyoruz sayın mingxiao" diyebilirsiniz elbette. ama mesela türkçe çevirisinin başlığının altına bir bakınızla halledilebilir gibi.

tabii asya dilleri, arapça gibi romanizasyonu zor dillerde biraz meşakkatli olabilir bu yöntem.

profesyonel bir çevirmen olarak mandarin çincesi romanizasyonu ve japonca romanizasyonu konularında elimden geldiğince yardım etmeye çalışırım. ama diğer dillere bir şey diyemeyeceğim.

ayarlayan arkadaşı tebrik ederim! umarım "ayarladığım" dediği kişiyi celp dönemlerinde havaya atıp "en büyük asker bizim asker" diye bağırmaz.

ileride sırtlan saldırısına uğrayabileceklere tavsiye vermemizi isteyen başlıktır.

hayvanı sırtlanıp gezintiye çıkmak. hem sırtlan saldırısına uğrayan kişi hem de sırtlan için bir değişiklik olur. kanınız kasavetiniz dağılır.

hazırlaması keyif veren liste. tek tek yapmak istediklerini yazmak bile hedefe yaklaştırıyor sanki. hayatınızda bir motivasyon kaynağı oluyor. en önemlisi ulaşılabilir, gerçekçi bir liste hazırlamak yoksa o listeye baktıkça kendinizi kötü hissedebilirsiniz.

vitaminlendirme yazan arkadaşı ayakta alkışladığım başlıktır. bide vurmayın falan yazmış dostum vuruyorum ben ama tebrik ederek sırtına vuruyorum. gayet beğendim kullan bunu sözlük.

münir özkul'un bizim aile'de canlandırdığı kurgusal karakterdir. sözlükte moderatör olsa; ''ömründe bir karıncayı bile incitmemiş olan ben yaşar usta, hiç düşünmeden çeker vururum seni'' demek yerine ''ömründe bir karıncayı bile incitmemiş olan ben yaşar usta, hiç düşünmeden sol frame'de sallandırırım seni.'' demeyi tercih edebilirdi.

edit: gece gece benjamin düşürmüştür aklıma. #71724