yazmak istiyorum , ama yazamıyorum, ne yazayım? beceriksiz politikacılarımı yazsam ? bizi hep arkadan vuran abd ve avrupa'yı mi? asla sırtını dönemeyecek kadar güven vermeyen rusya'yı mi ? kimi kime şikayet edeyim , bu halkın kaderi, iş bilmez politikacıların ellerinde oldukça hep acı çekmeye mahkum.
suriye bataklığına, sürüklendi çıkamıyor, çıksa dört bir yanımız terörist dolu, çıkmasa rusya'nın, amerika'nın oyuncağı, şamar oğlanı olmuşuz orda.
her tarafımız ateş...
tek teselli belki kendi uçağımızı yapabilmek, umut fakirin ekmeği..

kesin olarak yapılması gereken eylem
burada yaşayan insanların hepsinin psikolojisi bozulmuş, ahlaki yönden çökmüş, saygı sabır kalmamış, herkes bir kavga peşinde, öfkeli insanlar ülkesi olmuş.
dolmuşa biniyorsun sabır, alttan alma yok.
insanların yüzlerinde hep bir somurtkan tavır.
ülkenin içine düştüğü durum içler acısı.
imkansızlık, maddi problemler insanları mayıştırmış, gücü gücü yetene olmuş.
akıl sağlığımı ne kadar koruyabilirim bilmiyorum.
en kısa sürede kaçıp gitmek için çalışmalara başladım...

kalabalık bir otobüste, ayakta yolculuk ediyorum. genç bir kız ve yaşlı bir beyefendi karşılıklı koltuklarda oturuyor. genç kız pür dikkat kitabını okuyor. amca bir süre kıza bakıyor sadece, sonra kitabın ismini ve konusunu soruyor kıza. kız, kibar bir dille açıklıyor. sonrasında adam şöyle bir etrafını süzüyor, bütün gençler kafasını akıllı telefonlarına gömmüş, etraftan bihaber vaziyette tabii. adam, "sen niye bunu okuyorsun, telefona baksana. bak, herkes öyle yapıyor." diyor. *

ayakta yolculuk ettiğimde gerçekleştirebildiğim, yolculuğa keyif katan eylem. sadece bir yerden bir yere gitmek için harcanacak olan o zamanı değerlendirmek için güzel bir yöntem.

kimse için ölemem.. bir canım var.. o da bana kalsın..

facebook’ta mevlüt kovalayan insan topluluğu.
başta şaka sandığım, ciddi olduğunu görünce şahsımı dumura uğratan eylem. gruptakiler hastanede yoğunbakımda yatan insan’ın elini tutarak fotoğraf paylaşıyor ve “hazır olun, mevlüt menüsü hazırlanıyor.” şeklinde paylaşımlar yapıyor.
diğerleri ise katıldığı mevlütlerin yemeklerini paylaşıp, yorumlayıp, puan veriyorlar. yemekleri beğenmiyorlar üstelik.
orda insanlar ölmüş, yakınları acı çekiyor, bunlar boğaz derdinde. hayret bişey. daha neler görücez acaba?
bu terbiyesizliğe kelimelerim yetmiyor.

kaktüs beslemenin en keyifli zamanı, yavruladıkları zamanlardır.

sadece duygusal hisler beslenen kişiye karşı cinsel istek duymak şeklinde açıklanabileceğini düşünmediğim yönelim.
yani demiseksüeller sevdikleri insanla her zaman sevişebilirler gibi bir açıklaması yok bu durumun. bu bağlamda aseksüelliğe daha yakın diye tanımlayabiliriz. kişiden kişiye değişmez, bu böyledir gibi bir iddiam tabi ki yok. ama benim araştırmalarım bu minvalde bir çıkarıma ulaştırmıştı beni.
bir demiseksüel hali hazırda birlikte olduğu, sevdiği, sevildiği duygusal birlikteliğinde duruma, ana göre cinsel istek duyabiliyor. ona söylediğiniz güzel bir söz, kalabalık içinde, herhangi bir seksi çağrışımı olmayan bir tavrınız karşınızdaki kişiye "çekici" gelebiliyor. onu baştan çıkarmaya çalıştığınız, ne yaparsanız yapın çıkaramadığınız anlar olabildiği gibi, "a aaa ne oldu şimdi yahu" diyebileceğiniz anlar da olabiliyor. anlatması çok güç.

en tatlı sabahlar çokokremle başlaaar çokokrem.

karikatür paylaşanların salak olduğunu öğrendiğimiz başlık. sanki hayatımız çok kolayda sanki norveç’te yaşıyoruz da felsefe yapalım üretelim. salak sensin karikatür de seni sevsin.

ayrılık ne biliyor musun?
ne araya yolların girmesi,
ne kapanan kapılar,
ne yıldız kayması gecede,
ne ceplerde tren tarifesi,
ne de turna katarı gökte.

insanın içini dökmekten vazgeçmesi ayrılık!

net parasızlık derim paran yoksa ne huzur kalır ne kalite ne de başka bir şey

“her insanın bir öyküsü vardır, ama her insanın bir şiiri yoktur.'’

baştan sona okumadan çocuk kitabı alamama sebebim. ben de kendimi paranoyak sanıyordum, gerçekten bu kadar kötüsü de varmış, meğer çok iyi yapıyormuşum.

bir nesil çok iyi bilir,salçalı ekmeği çocukluğumuzun en favori atıştırmalığıdır.

-sınıf öğretmenimizin her hafta en çok çalışan derse katılan kişiye özel ‘haftanın prensesi/prensi’ gibi yazılar bastırıp sınıfa asması
-okuldan çıkıp eve gitme hevesiyle koşarken düşüp sol el bileğimi kırmam
vee en unutamadığım:
-en yakın 2 arkadaşımın ve benim aynı çocuktan hoşlandığımızı aynı anda söylememiz*.

herkesin hayatına üstüne vazife olmamasına rağmen burnunu sokmak. sürekli bir eleştirme, akıl verme, doğru yolu gösterme çabası.

bambaşka ve çok güzel bir türkiye'de uyanmak.

çekirdek tabii ki.

yazım hatası olan bir şeyi okumak. tamam klavyelerden dolayi sosyal medyada olabildiğince sineye çekiyorum ama "şey" ve "mi"yi de ayrı yazarsın be.