kişiliksiz bir zamir.

o güne kadar hiç çalışmamış ise, ki böyle bir durum erkekler için pek olası değil ama kadın olduğunu farz edelim, ev hanımıydı da birden çalışmaya karar verdi ya da çalışmak zorunda kaldı diyelim, evet böyle bir durumda iş bulması çok zor çünkü hiç çalışmamış biri işe alınacaksa genelde 20'li yaşlarda olması tercih sebebidir ama 40 yaşına kadar iyi kötü bir iş tecrübesi olan biri iş buluyor, o kadar da zor değil yani...

yorgunluğu edebiyatla atayım derken gelen farkındalıkla daha bir yorgun olmak da söz konusu olabilir.

ben sussam, sadece baksam ve o anlasa. mümkün müdür? çünkü anlatmaktan çok yoruldum.

duyduğumdan beri ‘haydaaa bir kişide binler yakalandı, 15 kişide kaç kişi yakanacak’ düşüncesi uyandıran tweet.

insanımız dikkatli değil, tedbirler umurda değil. sonuç işte bu.
birde geç ve eksik aksiyon alınması daha da vahim.

20sinde de aynı şekilde düşünmüştür.

emeği geçen herkese müteşekkir olduğumuz radyodur. sağ olunuz.

bambaşka bir alemde yaşıyordum.

tanımlamaları için tanımlama yapmanın tarifsiz, yetersiz ve tanımsız olduğu yazar.

bence o kadar iyi, iştah uyandıran ve değerli bir yazar.

125 tanımı okuyup kendi kendime deli deli gülmem annemin kapıyı birden açıp bana bakması 3 saniye bakışmamız

çay ve şeker.

…

bir arayışta olduğumdan mı yoldayım yoksa yolda olmak mı arayışımdı, bundan hiç emin olamıyorum bu sıralar. yol yorduğundan mı, yoksa arayışıma takatim kalsın diye mi bazı şeyleri yapmaktan eriniyorum bilmiyorum.

yazmak mesela…

önceleri müthiş bir piyanistin, piyanosunun tuşlarına, bir sevgilinin saçını okşarcasına dokunduğu gibi, dokunuyormuşum gibi bir hisse kapılırdım elime her kalemi alışımda… sonra zamanla döküldü sevgilinin saçları. tuhaf ve buruk bir dazlaklık hali hakim oldu kaleme… sanki dört-bin-üç-yüz-altmış-iki ton ağırlığındaymış da, bundan ötürü hiç kaldırmayı denememeliymişim gibi hissettim…

tükenir bir kurşun kalemin yahut tükenmez bir dolma kalemin yerine, ekran parlaklığını kolayca arttırıp azaltabileceğim pahalı bir ekranın ardına hapsettim düşüncelerimi… kendim okudum, kendim beğenmedim…

beğenmedikçe yazdım,
yazdıkça beğenmedim…

ben zaten, kendi kendime neyi başaracakmış gibi hissedecek olsam, ya başaramadım, ya da “amaan, daha sonra başaramam” diyip yarıda bıraktım…
yarıda bıraktığım yerden yola devam etmişim farkında olmadan…
farkına vardığımda ise dönmek için oldukça uzaktaydım…
uzakta olmasan, diyorum kendime bazen;
döner miydin sanki?

ayak serçe parmağımdaki nasırın acısını hatırlayıp, dönmezdim diyorum…

***

babamın hiç unutamadığım sözünü yazayım ben de madem. ''seninle konuşacak veya yapacak hiçbir ortak şeyimiz yok. sen bu hayattaki en büyük pişmanlığımsın. ''

insanları sabır taşı haline getirmesidir. ülkece çok sabırlı bir millet haline geldik.

azla yetinmeyi öğrendik. israftan kaçınmayı öğrendik mecburen kaçınıyoruz.
kafamıza çay satranç fırlata fırlata reflekslerimizi geliştirdi.
daha ne olsun.

biz nasıl uyuyacağız bu şarkıları dinledikten sonra? yerimden kalkacak dermanım kalmadı hüzünden.