güzel istanbul..

ekonomik, toplumsal ve siyasal alanlarda istatistiklerden, olgulardan ve nesnel durumlardan yararlanarak olayların gelecekte nasıl şekilleneceğine dair yapılan tahminlerin tümü.

maalesef az önce muz kabuğu adlı başlığa tanım girmek durumunda kaldım.
yazarların gönlü hoş olsun.

t: güneş şiirinden bir dize.

ruh halimi de temsil etmektedir;

aşırı kısıtlama.

anlamı plazma içinde yer alan ağ anlamına gelen organeldir. tek zarlı bir organel olup ökaryot hücrelerde bulunur. kendisi hücre içi dolaşımından sorumludur ayrıca hücreye desteklik sağlar. ribozom taşıyıp taşımamasına göre * granüllü *granülsüz olarak ikiye ayrılır. granüllü endoplazmik retikulum protein sentezinin sık olduğu hücrelerde daha fazla bulunur. bazı proteinlerin işlenip golgi cisimciğine taşınmasını sağlar. granülsüz endoplazmik retikulum ise kas hücrelerinde kalsiyum depolanmasını;yağ,karbonhidrat, fosfolipit sentezi yapar. insan karaciğer hücrelerinde ilaçların ve zehirli maddelerin etkisizleştirilmesinde rol oynar. ayrıca golgi cisimciğini,lizozomu ve kofulu oluşturur.
*

ülkemizde birileri birbirini öperken sarılırken çocuklar etkileniyor namussuzlar diye tepki veren insanlar sokakta bir kadın dövülürken çocuklarıyla beraber izliyorlar. o insanın çocuğu kız ise kocası ne yaparsa yapsın ses çıkarmamayı erkek ise ya seyretmeyi ya da döven adamın nasıl dövdüğünü öğreniyor. oysaki öğrenmesi gereken korumaktır mazlum olanı. sevmenin değil şiddetin kötü olduğunu öğrenmek gerek. televizyonlarda iki kişi birbirini öperse hemen kanal değiştirilir ama birinin kellesinin uçurulma sahnesi reyting rekorları kılar. eğer iyi bir toplum istiyorsak biz düşünenler televizyonları değiştireceğiz. içerikleri değiştireceğiz. recep ivediki diriliş ertuğrula tercih edeceğiz. biz bir şeyler yapmazsak suçlu olandan daha suçlu oluruz çünkü.

mahallede çingene çocukları vardı ve birinin gözleri yeşildi. ben de renkli gözlüyüm, ailede tek. her dışarı çıkışımızda 'run bak biz seni onun ailesinden aldık, evlatlıksın sen. onun da gözleri renkli, seninki de. bizimkiler sen üzülme diye söylemediler ama bilmen lazım artık' derdi. ben de içli içli ağlar, anneme de anlatamazdım. nebçim ablam varmış *

ülkede seçilmiş bir milletvekilini dövdürecek kadar arsızlaşmış bir hükümetle karşı karşıya olduğumuzu göstermiştir. ideolojik olarak nasıl baktığımızdan bağımsız olarak meclisimizde bizi temsil eden bir vekilin böyle muameleye maruz bırakılmasına tepki göstermemiz gerektiğini düşünüyorum. görüntüleri izlemek için buradan.

ekleme; arkadaşlar, olayı istediğiniz gibi yorumlayabilirsiniz de bu kadar anlamsız yorumlar olmamış sanki. burada olay barış atay’ın samimiyeti değil, polis memurları tarafından tartaklanması. daha önce de dedim eğer bu gibi insanların terörist olduğunu düşünüyorsanız sahaya bizzat teşrif edersiniz. halkla beraber meşru protesto hakkınızı kullanırsınız. burada bir diğer mesele gencecik çocuklar sokaklarda linç edilirken onların seçtiği vekiller nerede? hadi hdp olaya karışsa protestoları illegal hale getiriyor diyeceksiniz. o halde hani iyi parti vekilleri? hani chp vekilleri? hem hiç bir şey yapmayıp hem de yapanları eleştirirseniz muhaliften çok iktidara payanda olan biri imajı çizmiş olursunuz. seçtiğiniz vekiller meclis lokantasında yemek yerken barış atay hiç olmazsa tarafını belli etmiş eleştirecekseniz onu değil katılmayan sözde muhalif vekilleri eleştirin.

gelen haklı uyarı üzerine ekleme; başlığı açarken kullandığım linç kelimesinin tam olarak gerçeği yansıtmadığını fark ettim. kusura bakmayın. linç edilmesi yerine tartaklanması daha uygun olur.

organ bağışı, 18 yaşından büyük bireylerin organlarının bir kısmı veya tamamının sağlıklı iken veya ölümünden sonra ailesi tarafından da gönüllü olarak başka insanların hayatını kurtarmak için bağışlanmasıdır. unutulmamalıdır ki, acılar paylaştıkça azalır ve daha güçlü kılar. çaresiz insanlara hiç tereddüt etmeden destek olmak gerekir. acı da olsa yitip giden bir bedenin organıyla, hayata tutunan insanın sevinci ve yeniden kıpırdamaya başlayan bir hayatın başlamasına vesile olmak. yeniden yeşeren bir hayat, kim istemez ki? umarım toplumumuz bu konuda daha duyarlı olur. bizler bu konuda hiç tereddüt etmeden e nabız üzerinden organ bağışımızı büyük bir mutlulukla yaptık.

neyse ben kabuğuma çekileyim yine bizim kelleye hallenecek anlaşılan.*

mitolojide bir hikayesi vardır. şu şekildedir:

kendine aşık olanlara aldırmayıp, onları karşılıksız bırakan ve çok güzel bir peri kızı olan ekho, bir gün avlanan bir avcı görür. narkissos adındaki bu avcı çok yakışıklıdır. ekho bu genç avcıya ilk görüşte aşık olur. ancak narkissos bu sevgiye karşılık vermeyerek, peri kızının yanından uzaklaşır. ekho bu durum karşısında günden güne eriyerek, kara sevda ile içine kapanarak ölür. bütün vücudundan arta kalan kemikleri kayalara, sesi ise bu kayalarda ‘eko’ dedigimiz yankılara dönüşür. olimpos dağında yaşayan tanrılar bu duruma cok kızar ve narkissos’u cezalandırmaya karar verirler. günlerden bir gün av izindeki narkissos susar ve bitkin bir şekilde bir nehir kenarına gelir. buradan su içmek için eğildiğinde, sudan yansıyan kendi yüzü ve vücudunun güzelliğini görür. o da daha önce fark edemediği bu güzellik karşısında adeta büyülenir. yerinden kalkamaz, kendine aşık olmuştur. o ana dek kimseyi sevmediği kadar, sevmiştir kendi görüntüsünü. o şekilde orada ne su içebilir, ne de yemek yiyebilir, aynı ekho gibi narkissos da günden güne erimeye başlar ve orada sadece kendini seyrederek ömrünü tüketir. öldükten sonra da vücudu nergis çiçeklerine dönüşür. narsis (ya da narkissos) , adını narsizme, narkoza, bir çiçek familyasına (nergisgiller) ve bir çiçeğe vermiştir.

en basit yöntem kitapları sesli okumak ve bunu yaparken çiçek koklar gibi (diyaframdan) nefes almaktır.

gözlerimi ilk kez açtığım ancak bana öyle geliyor ki, son kez kapatamayacağım şehirdir. şair der ya “hiç şikayet etmezler, doğdukları yerde ölenler.”

doğduk ama doyamamış olacağız ki, göçtük. göçmen kuşlar gibi. uzun bir süre ankara ile arama bir “es” girmişti. ancak bu dönemi kayıp olarak görmem. benim için kişiliğimin oluşmasında, dünyayı tanımamda büyük bir kazançtır.

döndüm. ankara ne de büyümüştü! ancak sonradan fark ettim ki, şehir büyüdükçe, insanları küçülmüş. ve artık öyle bir noktaya gelindi ki, nefes alınamaz oldu. ben bu duyguyu iyi bilirim. ama bu sefer farklıydı. sanki ankara beni değil, ben onu boğuyor gibiyim. iki elimle yapışmışım boğazına hiç bırakmıyorum. sanki bana yapılanların intikamını alırcasına. oysa yoktu şehrin bir suçu. talihsizlik, siz fizan’da bile olsanız gelir bulur.

ve sonunda anladım ki, ben gidersem ankara yeniden nefes almaya başlar.
uzun düşünceler, planlar, karar alma, gerekli görüşmeleri yapma... umarım uzun sürmez. çoğu bitti azı kaldı. ve size kısa bir süre sonra yazılarımı, martı sesleriyle açık bir denize bakarken yazarım.

tüm ülkelerde yayılmasını umut ederim. eşitlikse, özgürlükse önce "normallerimizi" değiştirmek için böyle küçük ama sağlam adımlar atılmalı diye düşünüyorum.

yüreği naif insan, tanımlarından bile hissedebileceğim kadar çok hem de! ezelden beri beğenileriyle hatırlatır kendini bana. var olsun, üzülmesin hiç bu yazar.

reis senden de bi şey kaçmıyo ayrıntılarda yakalamışsın mevzuyu..

insan türü yani homo sapiens in kuzeni, şu anda yaşamakta olan insanların genlerinde %2 ve 4 arasında neandertal geni bulunmaktadır, yalnızca afrika kökenli insanlarda bulunmamaktadır çünkü neandertaller hiçbir zaman afrikaya ayak basmamıştır, metopotamya da insanlarla ilk kez karşılaşmışlardır ve insanlarla iç içe yaşamışlar, hatta çiftleşmişlerdir bile zaten genimizde bu yüzden neandertal kalıntısı vardır, biz insanlardan daha güçlü fakat daha sosyal olmayan insan türüdür, biz daha sosyal ve zekasını daha iyi kullanan bir türk olarak sanırım neandertallerin sonunu getirdik, umarım ilerde bu konu hakkında daha çok bilgiler öğrenebiliriz.